11/06/2026
Drie dagen. Drie dagen waarin we vertraagden.
Voelden. Loslieten. Herinnerden.
Drie dagen midden in de natuur (op de boomkwekerij van mijn ouders), alsof zij mee onderdeel was van alles wat mocht gebeuren.
De zon die ons verwarmde.
De regen die uitnodigde om te verzachten.
De wind die letterlijk door alles heen blies wat niet langer gedragen moest worden.
En tussendoor… kippen die voorbij scharrelden, vogels die zich moeiteloos lieten horen en bomen die ons eraan herinnerden hoe krachtig het is om diep geworteld te blijven terwijl het leven beweegt.
Er waren tranen. Er was gelach. Er waren inzichten die niet uit het hoofd kwamen, maar ergens veel dieper vandaan.
Wat mij het meest raakte de afgelopen dagen?
De openheid. De moed. De bereidheid van deze vrouwen om zichzelf écht te ontmoeten.
Geen maskers.
Geen moeten.
Gewoon aanwezig zijn met alles wat er is.
De natuur heeft ons gedragen.
Maar vooral: wij hebben elkaar gedragen.
En dat voel ik nog steeds.
Dankbaar.
Verwonderd.
Vol.
Bijzondere dank aan 👏🏼
🤍