29/04/2026
"Niet gemaakt om te werken"
Samuel is 25. Verschillende studies geprobeerd. Recent gestopt met school. Eerste stappen op de arbeidsmarkt. Hij is juist met een interimjob begonnen en hij heeft het lastig.
Hij praat snel. Van het ene idee naar het andere. En dan weer terug.
“Ik was niet gemaakt om op de schoolbanken te zitten, maar misschien ben ik ook niet gemaakt om te werken,” zei hij.
Het kwam eruit als een grapje, maar ik kon zien dat hij het zich aantrok. Er zat iets bitters in zijn stem. Dat zinnetje viel zwaar. Alsof het al te vaak gedacht was.
Samuel heeft ADHD. Hij begint graag. Met goesting. Met energie. Maar afwerken gaat moeilijker, zeker als de interesse wegzakt.
“Ik krijg al heel mijn leven kritiek dat ik veel start en weinig afmaak,” zei hij. “En eigenlijk is dat ook bijna altijd zo. Nu heb ik werk en zie ik het alweer niet meer zitten”
Ik vroeg hem:
“Wie zegt er eigenlijk dat je van bij je eerste job direct al moet weten wat er voor altijd bij je zal passen?”
Zijn antwoord kwam meteen.
“… iedereen, precies. Maar ik vind het gewoon moeilijk. Ik kan dat toch niet weten vooraf!”
We stonden daar even bij stil. Dat idee dat je na school meteen ‘klaar’ moet zijn. Dat zoeken gelijkstaat aan falen. Dat experimenteren iets is voor wie het niet weet.
Terwijl Samuel juist iemand is die ervaart wat hij leuk vindt en veel leert door het uit te proberen.
Ik zei:
“Wat als jouw manier van werk zoeken voorlopig niet ‘één job voor altijd’ moet zijn, maar project per project, opdracht per opdracht, testen wat bij je past?”
Dat landde.
“Dus het is normaal dat ik het nog niet weet. Ik mag eigenlijk gewoon nog een beetje rondkijken?” vroeg hij.
“Ja,” zei ik. “Je bent net afgestudeerd. Dit ís je leertijd.”
Zijn inzicht was geen grote beslissing. Wel een verschuiving in hoe hij naar zichzelf kijkt.
Niet: ik maak niets af.
Maar: ik ontdek door te proberen.
Zijn volgende stap werd simpel en haalbaar: één opdracht kiezen en die afronden tot het duidelijk geworden is. Tot het klaar is. Niet perfect. Niet definitief. Maar wel klaar.
En misschien (dat voelde hij zelf ook) is afwisseling nodig hebben in je werk, geen probleem dat moet opgelost worden,
maar een talent dat een juiste context nodig heeft. Flexibiliteit die in een juiste context een sterkte kan worden. Niet teveel gevraagd. Goed voor Samuel. Goed voor iedereen.
