18/05/2026
Er waren dit seizoen vroege zondagochtenden waarop zelfs de koffie zich nog eens omdraaide in haar tas.
Er waren valse starts, bicky-sets, opslagdrills, voetfouten, netfouten en opslagen die met grote overtuiging besloten dat het veld toch echt te kort was geworden.
Er waren matchen waarin de receptie nog in de kleedkamer zat, en andere waarin we van 24-18 achter terugkeerden alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.
Er waren ook meisjes die invielen alsof ze nooit iets anders gedaan hadden.
Supporters die zich murw supporterden langs de zijlijn.
Ouders die reden, wachtten, juichten, zuchtten, lachten en nadien nog wat bleven hangen aan een tafel met een drankje erbij.
En ergens tussen Deizel, Kortemark, Heuvelland, Bissegem en Waregem groeide stilletjes iets dat groter was dan enkel volleybal.
Want dit was niet zomaar een ploeg.
Dit was een bende meisjes die elkaar vond in rally’s, in chaos, in zenuwen aan 24-24, in slechte muziek van sporthallen, …
Een ploeg die tweede werd, ja — maar dan wel de schoonste tweede plaats denkbaar.
Verdiend, zoals op de T-shirts staat.
Woensdagavond sprongen we eerst nog even alle laatste energie eruit in het trampolinepark, om daarna gezellig samen te zitten met coach Fran, ouders en speelsters.
Nog één keer napraten over een seizoen dat veel te snel voorbijging.
Nog één keer lachen met de verhalen die onderweg legendes geworden zijn.
Genieten van spaghetti met zijn allen.
Volgend seizoen trekt de tijd de ploeg eventjes uit elkaar, zoals de tijd dat nu eenmaal doet.
Maar laat ons hopen dat ergens, ooit, opnieuw zo’n groep samenvalt.
Met evenveel warmte, evenveel plezier, evenveel karakter.
Want sommige seizoenen win je niet met een beker.
Sommige seizoenen draag je gewoon heel lang mee.