02/11/2026
Kan jij ook zo moe zijn na een gewone werkdag?
Veel menselijk contact, drukke plaatsen bezoeken en intensief werk doen met klanten: sommige mensen krijgen er energie van, maar als ik het niet gedoseerd aanpak, ben ik 's avonds op.
Lang heb ik dit toegeschreven aan mijn introverte aard, en deels klopt dit ook wel. Maar ik realiseerde me ook dat er nog iets dieper aan de hand was: ik verrichtte tonnen emotionele arbeid. En dat is een tweede belangrijke emotionele valkuil voor sensitieven.
Emotionele arbeid is het werk dat je doet om anderen of een organisatie in haar geheel te ondersteunen. Het gaat over zaken zoals: luisteren, meedenken, verbanden leggen, spiegelen, troosten, bemoedigen, bemiddelen en aanvoelen wat er echt gaande is.
Emotionele arbeid is moeilijk te becijferen, maar mensen spenderen er elke dag veel tijd en energie aan. En in organisaties zijn het meestal de sensitieven die de emotionele arbeid doen. Helaas wordt hun werk vaak als vanzelfsprekend gezien.
Zo ook bij Kaat. Dat haar bedrijf floreert, hoge winstcijfers neerzet, als eerste trends oppikt en een laag verloop kent, is recht evenredig verbonden met haar sensitieve kwaliteiten.
Maar zelf praat ze daar liever niet over. "Ik kan toch moeilijk aan mijn medewerkers zeggen dat ik de avond voordien al weet of iemand de volgende morgen een deal met een klant zal afronden, of wie van de consultants een relatie met elkaar zullen krijgen? Wat moet ik met al die dingen die ik niet kan weten maar toch weet?"
Ze onderschat haar eigen impact en de energie die het haar kost om overal te bemiddelen en altijd net datgene te zeggen dat opnieuw passie in de teams brengt.
Ook ik onderschatte hoeveel emotionele arbeid van mij vraagt. Ik doe het van nature en sta er niet bij stil. Sterker nog, ik vond het zelfs zwak van mezelf dat ik moe was, terwijl anderen nog veel energie hadden. Ik werd me er pas bewust van toen ik erover begon te lezen in 'De kunst van holding space' van Heather Plett. Sindsdien begon ik hier zorgvuldiger mee om te springen, en vandaag vergelijk ik die gave met goudstof.
Vroeger strooide ik het overal rond, wat me uitputte. Nu weet ik dat ik per dag maar een beperkte voorraad van dit kostbare goedje heb en kies ik veel doelgerichter waar ik het voor wil inzetten. Daarvoor moet ik grenzen stellen, keuzes maken, beslissingen nemen, moeilijke gesprekken voeren en aan zelfzorg doen.
Een belangrijke les die ik daarvoor heb moeten leren, is dat ik mij niet verantwoordelijk moet voelen voor het emotionele lijden van iemand anders.
Het helpt ook om een plek te hebben waar ik niet hoef te 'strooien'. Waar anderen weten hoe ze voor mij aanwezig kunnen zijn, zonder energie weg te trekken, omdat ze dezelfde weg lopen.
Omdat ik heel goed weet hoe belangrijk het is om zo'n plek te hebben, creëerde ik die voor sensitieve leiders in de Sensitive Leaders Community.
(Dit stukje komt uit Sensitieve Intelligentie.)