30/10/2026
Wie ben jij als je niet langer hoeft te leven vanuit schuld, angst en aanpassen?
Toen Inge voor het eerst bij mij kwam, zat haar verhaal als een kluwen door elkaar.
Haar moeder.
Haar vader.
Haar huwelijk.
Haar kinderen.
De schuldgevoelens.
De angst voor afwijzing.
De vraag waarom haar vader haar had laten vallen.
En de vraag waarom ze zich binnen haar huwelijk steeds minder als zichzelf voelde.
Laag voor laag begonnen we die kluwen uit elkaar te halen.
En langzaam kwam er ruimte.
Inge ging fotograferen.
Ze ondernam meer met haar kinderen.
Ze werd zich bewuster van haar eigen behoeften.
Ze voelde zich niet meer verantwoordelijk voor iedere vraag of eis van haar moeder.
Ze kon luisteren zonder meteen in actie te schieten.
En nog belangrijker:
ze voelde niet meer dat ze een slecht mens was wanneer ze een grens trok.
Ze kreeg meer begrip voor haar moeder.
Meer begrip voor haar vader.
Maar dat betekende niet dat ze hun gedrag ineens goedpraatte.
Ze kon het verleden beter begrijpen én tegelijkertijd haar eigen leven anders gaan leven.
Dat is misschien wel een van de mooiste dingen die Inge heeft geleerd:
begrip hebben voor een ander betekent niet dat je jezelf opnieuw moet wegcijferen.
Haar eigen stem mocht eindelijk zacht, maar duidelijk, doorklinken.
Ook naar haar kinderen.
Want uiteindelijk gaat het niet alleen over wat je hebt meegemaakt.
Het gaat ook over wat je vanaf nu wilt doorgeven.
📖 Het verhaal van Inge, één van de ervaringsverhalen uit mijn boek OverEgo meets MeaCulpa.
