23/08/2026
OMA even onder je stoel steken... tijdens begeleiding van mensen in rouw.
We hebben allemaal letterlijk een oma in ons familiesysteem, want anders zouden we niet geboren zijn. Maar ook hebben we allemaal een figuurlijk OMA, die bestaat uit Oordelen, Meningen en Adviezen. En ook die OMA heeft er vaak voor gezorgd dat we overleefden. Maar in rouwbegeleiding is het een kunst om van het hebben van je OMA jezelf bewust te zijn en tegelijkertijd te weten hoe je ze een tijdje onder je stoel kan steken.
"Veel sterkte"
"Je moet het een plekje geven.”
“Probeer vooral vooruit te kijken.”
“Gelukkig heb je nog…”
“Je moet jezelf wat tijd geven.”
We zeggen het vaak met de allerbeste bedoelingen.
Omdat we willen troosten.
Omdat we willen helpen.
Maar soms ook… omdat we eigenlijk niet weten wat we moeten doen met het verdriet van de ander. We zijn dan zelf zo onwennig en floepen er maar iets uit, omdat we niet gewoon sprakeloos bij de pijn aanwezig kunnen blijven.
En dat is iets wat ik overal zie:
In de zorgsector en in de welzijnssector
In het onderwijs
Binnen HR
Bij leidinggevenden
Bij coaches en hulpverleners
Op de werkvloer
Maar net zo goed thuis, in onze familie en vriendenkring.
We komen allemaal in aanraking met verlies:
Een overlijden
Een scheiding
Een miskraam
Een diagnose
Een ontslag
Een overleden huisdier
Een onvervulde kinderwens
Het verlies van je eigen gezondheid
Een complexe fusie tussen twee bedrijven
Een pijnlijke reorganisatie
Een toekomst die er plots helemaal anders uitziet dan verwacht...
En toch hebben maar weinig mensen ooit echt geleerd hoe je naast iemand staat wanneer diens wereld instort.
Dus doen we wat heel menselijk is.
We zoeken woorden.
We geven advies.
We proberen iemand op te beuren.
We zoeken naar oplossingen.
We willen perspectief bieden.
Allemaal goedbedoeld.
Maar soms doen net die goedbedoelde woorden extra pijn.
Niet omdat we ongevoelig zijn.
Maar omdat we nooit geleerd hebben wat rouw werkelijk met een mens doet.
En zelfs als professional kan dat ontzettend onwennig voelen.
Wat zeg je tegen iemand die net een immens verlies heeft meegemaakt? Hoe kan je bij de pijn zijn zonder iets te moeten zeggen of doen?
Wat doe je wanneer iemand begint te huilen?
Wanneer iemand helemaal dichtklapt?
Wanneer verdriet omslaat in boosheid?
Wanneer iemand maanden tot jaren later nog steeds niet “de oude” is?
Wanneer verlies oud trauma raakt?
Wanneer je voelt dat er veel meer meespeelt dan alleen datgene wat er vandaag gebeurd is?
Wanneer je merkt dat je zélf geraakt wordt door het verhaal van de ander?
Blijf je zitten?
Ga je praten?
Stel je vragen?
Troost je?
Geef je advies?
Of doe je… even helemaal niets?
Rouw vraagt niet dat we altijd de juiste woorden hebben, maar het vraagt herkenning en vooral erkenning. Het wil gezien worden en er mogen zijn. En dat kunnen we allemaal leren, zodat we gaan leven in een rouwbewuste maatschappij!
En precies vanuit die nood is de jaaropleiding Rouwcoaching met systemische bril ontstaan.
Niet alleen voor mensen die vandaag al rouwcoach zijn.
Sterker nog:
Je hebt geen verplichte voorkennis nodig.
Je hoeft nog geen rouwmodellen te kennen.
Je hoeft vooraf nog geen cliënten te begeleiden.
We beginnen bij de basis.
Je leert begrijpen wat verlies en rouw met een mens doen.
Je leert herkennen wat er onder zichtbaar gedrag kan liggen.
Je leert wat helpend kan zijn en wat, ondanks de beste bedoelingen, juist extra pijn kan veroorzaken.
En van daaruit gaan we steeds dieper.
We verbinden rouwmodellen met systemisch werk, polyvagaaltheorie, delenwerk en praktische coachingsvaardigheden.
Zodat je niet alleen *weet* wat rouw is, maar leert en ervaart hoe je erbij kunt blijven.
Er authentiek voor die ander zijn:
Ook wanneer het schuurt
Wanneer er geen oplossing is
Wanneer iemand vastloopt
Wanneer er trauma geraakt wordt
Wanneer je zelf geraakt wordt..
Want misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die we kunnen leren: niet hoe we iemands verdriet moeten wegnemen, want dat kan je nooit, maar wel hoe we ondersteunend en begeleidend aanwezig kunnen zijn bij dat verdriet.
En dat is geen vaardigheid die alleen rouwcoaches nodig hebben.
We hebben mensen nodig die dit kunnen in de zorg, in bedrijven, in de welzijnssector, in scholen, in alle vormen van hulpverlening, in coaching, in leidinggevende functies, in onze gezinnen en onze samenleving!
Want verlies komt overal.
De vraag is niet of je er ooit mee geconfronteerd zult worden.
De vraag is hoe je ernaast zult staan wanneer het gebeurt.
Van einde september 2026 tot einde juni 2027 neem ik je gedurende 15 lesdagen mee in de Jaaropleiding Rouwcoaching met systemische bril in Sint-Truiden.
Een opleiding waarin je niet alleen kennis opdoet.
Je gaat oefenen.
Ervaren.
Voelen.
Reflecteren.
En ook jezelf tegenkomen.
Want wie een ander wil leren dragen in moeilijke momenten, moet ook zijn eigen reacties, patronen en kwetsbaarheden leren kennen.
Je hoeft dus niet te denken:
"Daar weet ik nog te weinig van.”
Dat is precies waarom deze opleiding bestaat.
Je hoeft het nog niet te kunnen.
Je mag het hier komen leren. De minimale ja is de intentie en de bereidheid om te willen leren op de drie leerlijnen van de opleiding!
👉 Ontdek hier de Jaaropleiding Rouwcoaching met systemische bril:
https://vergeet-mij-nietje-opleiding.mailerpage.io/
Twijfel je of deze opleiding aansluit bij jouw werk, jouw toekomstplannen of jouw persoonlijke interesse?
Dan kun je ook een gratis persoonlijke infosessie aanvragen.
Want rouw vraagt niet om perfecte woorden.
Het vraagt om mensen die geleerd hebben om te blijven wanneer het moeilijk wordt en velen verdwijnen! 🌿
