18/08/2026
Zo jammer hé. Ze heeft nochtans een mooi gezichtje.
Of, als je nog 10 kg afvalt dan zou je zoveel meer kunnen bereiken.
Ik onthou nog exact hoe ik mij voelde. Niet gecomplimenteerd. Wel: blijkbaar is mijn gezicht mooi genoeg om te vermelden maar de rest van mij is iets om te betreuren. Iets jammer…
Zo’n uitspraak is nooit onschuldig, ook al klinkt hij misschien lief bedoeld. Het is een compliment en een medelijden in 1 adem. Alsof mijn lichaam een gemiste kans was op iets dat nog mooier had kunnen zijn.
En het gekke, die zinnen komen vaak van mensen die het zelf niet eens beseffen. Familie. Kennissen. Mensen die zelf ook opgroeiden met het idee dat dunner altijd beter is, dat een lichaam iets is dat je voortdurend moet verbeteren, en dat het jammer is als dat niet lukt.
Goed bedoeld of onbewust is niet hetzelfde als onschadelijk!
Wat ik toen nodig had? Niet dat mensen medelijden hadden met hoe ik eruit zag. Wel dat iemand zei: haar lichaam is geen jammer. Het is gewoon haar lichaam.
Dus vandaag, als je over iemand praat, of tegen iemand praat, laat het gewicht erbuiten. Zeg tegen iemand dat ze een mooi gezicht heeft, maar meer nog praat over iemands energie, hun manier van luisteren, hun gevoel voor humor…
Een compliment met medelijden erin, is geen compliment. Het is een verkapt oordeel over hoe iemand zou moeten zijn.
Heb jij ook wel eens zo’n ‘jammer, want…’ opgevangen over jezelf of iemand anders?
Ik lees het graag in de comments, je bent niet de enige.
