12/12/2019
SSC Napoli - KRC Genk 4-0
'Vedi Napoli e poi muori'
Goethe zei het ooit: 'Napels zien en sterven'. De Italiaanse havenstad zou van zo'n schoonheid zijn dat als je het ooit mag aanschouwen, je nooit iets mooiers kan zien en je klaar bent om te sterven.
Nou. In het Napels dat ik te zien kreeg, kan je gerust sterven. Keuzes zat. Ofwel huur je een auto en rijd je de stad door. De onbezonnen, constant claxonnerende Napolitanen rijden je tegelijkertijd langs links en rechts voorbij, aan een snelheid waarbij je hier alleen op Francorchamps mag knallen. Je kan ook gewoon sterven van de luchtkwaliteit in Napels. De luchtkwaliteit is vergelijkbaar met een uitlaatpijp in je strot rammen. Of, je kan ook gewoon voetbal gaan kijken en je, zoals enkele (!) Genkenaren, luid en best uitdagend profileren waarna er een meute zuiderlingen hun bijlen en hamers op je willen uittesten.
Het kan natuurlijk ook zijn dat we het beste van de stad gemist hebben. Dat is zelfs een zekerheid. De trip naar 'Het juweel van Europa' deed me terugdenken waarom Europese aways niet altijd te smaken vallen als het te gecontroleerd gebeurt. Op zo'n momenten pleeg je de mooiste zaken te missen, de stad niet helemaal te proeven en zelfs het stadion niet in z'n volle glorie te mogen aanschouwen.
We hadden een voorspoedige heenreis. De vlucht vanuit Amsterdam werd ineens de eerste keer dat reisgenoot Alan het luchtruim indook, ons hotel lag op wandelafstand van de Napolitaanse luchthaven.
We zochten in achterbuurten naar onze verblijfplaats, werden alle kanten opgestuurd. Overal hing de was buiten in de vuile straten die versierd waren met afval, hondenkak en afgeleefde matrassen. Geen buurt om als toerist 's avonds in rond te lopen .. Gelukkig was het hotel wél proper. De geur van net gepoetste kamers en gangen kwam ons tegemoet, heel anders dan de benzinegeur die we van bij aankomst in onze neusgaten kregen gepompt ..
De namiddag was best gezellig met enkele pintjes in de Spaanse wijk, tevens de oudste volkswijk die te stad te bieden heeft. Nadien werd het een helse verderzetting van de tocht richting Stadio San Paolo. De ordediensten hadden er niet beter op gevonden dan de Genkse fans in (veel te weinig) gammele oude bussen richting stadion te voeren tijdens het spitsuur. Een ware calvarietocht die enorm lang duurde, en waar we wisten dat er tientallen, misschien zelfs honderden fans een groot deel van de wedstrijd zouden missen.
De fouille aan het stadion gebeurde zeer grondig, al hadden wij als relatieve specialisten wel heel snel de zwakke plek bij de plaatselijke 'polizia' gevonden .. Het stadion was prachtig. Een kolos zoals je die bij ons natuurlijk nergens vindt. Het derde grootste stadion in Italië, met een laatste verbouwing voor de Copa Mundial in 1990. Een Italiaanse wet zorgt er voor dat SSC Napoli het stadion niet kan vernoemen naar clublegende Diego Armando Maradona. Pas als Pluisje 10 jaar dood is, zou het in overweging kunnen genomen worden.
Genk liet zich na een paar minuten al ringeloren door Mertens & Milik, 1-0. Buurman Alan wou al rechtspringen, maar door gebrek aan reactie bij zijn collega-fans, vroeg hij: "Is het nu goal voor Napoli?" De wachttijden, de busrit en ook het constante opsnuiven van uitlaatgassen deed hem even twijfelen in welke kleuren zijn geliefde Limburgse team speelde. Napoli, onder impuls van Koulibaly, Callejon, Mertens en Milik leek met de 4-0 geen kind te hebben gehad aan de Genkenaren. Wie de wedstrijd echter zag, mag de conclusie maken dat er vooral op efficiëntie aankwam. De Genkenaren sprokkelden redelijk wat kansen bij elkaar, maar kregen de bal niet tegen de netten. Dat stond in schril contrast met de Napolitaanse trein die klinisch en met twee strafschoppen de match dood maakten.
Sfeer was er niet in het stadion. Niet langs de Genkse kant, niet langs de thuisaanhang. Heel matig. De wedstrijd kon ook niet op heel veel belangstelling rekenen. Napoli was gemakkelijk geplaatst, het beginuur van de wedstrijd (18u55) leek me ook niet aantrekkelijk voor de werkende Napolitaan en Genk als club heeft in de Champions League dezelfde uitstraling als AFC Tubize in de Belgische Croky Cup.
Le moment surprême moest nog die écht Italiaanse pizza worden. Daar keek ik het meest naar uit, na het pareltje San Paolo. Maar ook dit werd een enorme teleurstelling. Terug in de Spaanse wijk bestelde ik twee stukken pizza, die ijskoud in een kartonnen doos werden gegooid. De vraag om ze toch op te warmen snapte de Italiaanse versie van Fawlty Towers-icoon Manuel al helemaal niet. Hij bleef er tien minuten mee weg, maar de pizza's waren nog steeds zo koud als de leefwereld van die Frozenprinses die alles in ijs verandert. Doeme, ik was kwaad op die gast ..
Als Anderlechtsupporter een Europese away doen met een 'rivaliserende' club is niet evident. Ik heb totaal geen voeling met de Genkies, hun clubwaarden of ideeën. Dat ze in eigen stadion een blessure van nationale held Vincent Kompany op hevig applaus trakteerden, deed de zin in de trip enorm afnemen. Reisgenoot én topper Alan veroordeelde het gedrag. Best, want anders was ik toch lekker afgehaakt.
Al bij al een hele leuke trip door het gezelschap (thanks Albo), maar sterven na de schoonheid van Napels gezien te hebben, ik laat die kelk toch mooi aan mij passeren ..
Tijd dat 'de mauven' terug Europa in kunnen!
