16/05/2026
Er wordt vaak gesproken over de uitdagingen van jonge kinderen. Over slapeloze nachten, zorgen, combineren, opvoeden. Maar weinig mensen spreken over de stille overgang wanneer je kinderen jongvolwassen worden.
Wanneer je jarenlang hun veilige haven was
en plots voelt dat ze meer nood hebben aan vrijheid dan aan nabijheid.
Dit weekend voelde ik dat heel sterk. Ik ben mama van twee jongvolwassen kinderen. Jarenlang deden we bijna alles samen. We waren een “magisch trio”.
Tijdens een verblijf in Frankrijk merkte ik plots hoe hard ze groter geworden zijn. Ze wilden hun eigen dingen doen, hun eigen ritme volgen, hun eigen weekend beleven.
En hoewel ik rationeel weet dat dat gezond en normaal is, voelde een deel van mij verdriet. Alsof ik ergens afscheid moest nemen van een periode die nooit meer helemaal terugkomt.
Niet omdat ik hen iets misgun. Integendeel.
Ik zie twee jonge mensen die groeien, zelfstandiger worden, de wereld ontdekken en hun eigen identiteit zoeken. En diep vanbinnen maakt me dat ongelooflijk trots.
Maar loslaten heeft ook iets rauws.
Zeker wanneer je als alleenstaande mama jarenlang alles alleen hebt gedragen. Sterk gebleven bent. Gezorgd hebt. Georganiseerd hebt. Liefgehad hebt. En ondertussen misschien jezelf onderweg een beetje vergeten bent.
Dit weekend besefte ik ook hoe snel pijn zich soms vertaalt in emotie, verdriet of controle.
En hoe belangrijk het is om daar bewust mee om te gaan, in plaats van het weg te duwen.
Misschien is dat wat ouderschap uiteindelijk ook is:
constant leren balanceren tussen vasthouden en loslaten.
Tussen nabijheid geven en ruimte leren laten.
Tussen nodig zijn en gewoon aanwezig blijven.
Ik deel dit bewust kwetsbaar, omdat ik denk dat veel ouders dit voelen maar er weinig over spreken. En misschien zit daar net zoveel kracht in:
durven zeggen dat iets pijn doet, zonder daarom minder dankbaar of minder trots te zijn.
Want omgaan met verandering, verlies, loslaten of emotionele pijn vraagt tijd.
Dat is wat ik binnen mijn coaching ook opnieuw zie.
Mensen functioneren vaak jarenlang op automatische piloot, tot een verandering, overgang of emotionele confrontatie hen stil doet vallen.
Coaching gaat voor mij daarom niet over “fixen”. Maar over voelen en Patronen begrijpen. Leren omgaan met emoties zonder jezelf erin kwijt te raken.
Soms begint groei gewoon bij eerlijk durven zeggen: “Dit doet pijn.”En tegelijk beseffen:
“Het mag er zijn.”
Dus vandaag leer ik ook mezelf iets nieuws:
mijn kinderen mogen groeien…
en ik mag mezelf opnieuw leren ontmoeten buiten het moederschap alleen.
Herkenbaar?
