Trappen Tegen Grenzen vzw

08/06/2026

Vanmorgen ging ik naar mijn kinesist (wat ik ondertussen al maanden doe). Het werd opnieuw een bijzonder pijnlijke sessie voor mijn nek en schouders. Niet omdat ze het leuk vindt om hard op me door te werken en me pijn te doen. 😉 Neen omdat de verkrampingen alweer zo heftig waren. De Dry Needles werden boven gehaald. Het is best indrukwekkend welke sprongen je spieren kunnen maken als je naalden in de knopen prikt.

Maar goed, ik wil dit bericht niet sensationeel maken. Ik wil eerder delen hoe zeer ik er zelf weer van versteld stond hoeveel verdriet en sporen er nog steeds kunnen vastzitten in een lichaam.
Een lichaam dat al heel wat sporen meedroeg. Ook één van de redenen waarom de fiets mijn hersteltool werd.

Plots kwam ik samen met mijn kiné tot het besef waarom mijn lichaam deze week zo heftig in reactie ging. Over 6 dagen is het 14 juni … de dag dat ik Bart moest loslaten … Omstreeks 2u17 blies hij zijn laatste adem uit …tussen mijn lippen.. omdat ik hem nog een goede reis wou kussen. Een intens verbindend moment, waarvoor ik dankbaar ben er te kunnen zijn geweest voor hem, maar ook één van die vele momenten die we samen doorstonden en dat zich vastzette in mijn onderbewuste…

Je onderbewustzijn spreekt via je lichaam.

En dan verschijnt net vandaag dit artikel.

Bijzonder.

Because… the body keeps the score. 🤍

Waarom kan een diep verlies voelbaar zijn tot in elke spiervezel?

07/06/2026

In 2020 mocht ik (samen met wijlen mijn man Bart) op mijn grenstocht Trappen Tegen Grenzen een nachtje logeren in deze warme ontmoetingsplek : Soteriahuis El Camino 💚
Ik ontmoette ongelooflijk warme en gedreven mensen die gaan voor radicale vernieuwingen in de zorg voor mensen met psychosegevoeligheid.

DIT verdient stemmen mensen!
Laat mee jouw STEM tellen en horen.
🫶🏽

Radicale Vernieuwers bouwen aan nieuwe oplossingen voor energie, mobiliteit, circulaire economie, inclusie, zorg, armoede, voeding ... Ze zetten radicale ideeën om in een radicaal nieuwe realiteit. Ben jij een Radicale Vernieuwer? Doe mee aan de wedstrijd!

29/05/2026

Alleen fietsen, dat kon ik altijd al goed. Ik trok meerdere keren alleen op reis met de fiets.
Alleen zijn vind ik niet moeilijk, ik geniet er zelfs echt van. Vaak leg je ook sneller en diepgaander contact met anderen wanneer je alleen onderweg bent.

Maar dat is vooral wanneer je zélf kiest om alleen te zijn.

Toen ik Bart verloor… bleef ik alleen achter. En dat was geen keuze. Niet voor hem, niet voor mij. De kanker nam die keuze van ons af. Terwijl wij nog lang niet klaar waren met samen zijn.

En neen, ik bleef gelukkig niet alleen-alleen achter. Ik mag mezelf echt gelukkig prijzen met familie en een aantal ongelooflijk warme vrienden rondom mij. (Ik besef maar al te goed dat dat niet voor iedereen vanzelfsprekend is.)
Aan sociaal contact heb ik geen gebrek. Ik heb ook geen grote nood aan massa’s mensen 🙃. En doordat ik veranderde, werd ik ook selectiever in mijn contacten. Daardoor kan ik mijn energie vandaag veel bewuster geven én ontvangen, in een gezonde balans.

Maar sociaal contact is niet hetzelfde als die dagelijkse verbinding met een zielsverwant.
Iemand met wie je alle kleine en grote dingen deelt.
Iemand bij wie je thuiskomt en die meteen vraagt: “Schattie, en hoe was ’t?”

En leren omgaan met dat gemis… dat is een heftig proces. Dat is rauwe rouw.
Je leert het met tijd misschien beter dragen of hanteren, maar het doet niet minder pijn. Want verlies blijft verlies.

Af en toe kan ik dat gevoel delen met vrienden, collega’s of familie. Dan volgt er een warme knuffel. En soms is dat precies wat nodig is.

Het zijn ook die vrienden die me opnieuw duwtjes geven om weer alleen op reis te gaan. Want hoe graag ik het vroeger deed (en eigenlijk nog altijd graag doe) hoe moeilijk ik het soms nu ook vind. Omdat er niemand meer zal zijn die bij mijn thuiskomst vraagt: “En Schattie, hoe was ’t?”

Dus ja… mijn “Trappen Tegen Grenzen” wordt dit keer: in september opnieuw alleen op pad gaan met mijn fiets.
Want ik kan dat. Ik deed het al zo vaak…

25/05/2026

Verlies verandert je als mens.
En een intensief zorgproces van 3,5 jaar voor de veiligste haven die je ooit mocht tegenkomen ook.
Er bleef zelfs ergens diep vanbinnen altijd dat kleine stukje hoop zitten… dat je het kwade misschien toch nog kon overwinnen, als je maar hard genoeg meevocht. Maar zo werkt terminale kanker echter niet.

Nu, bijna 2 jaar later na het verlies van mijn man Bart, ben ik een ander mens geworden.
Ja, ik vind stilaan ook weer stukjes terug van de Anneke van vroeger… maar dezelfde word je nooit meer. En dat zou ook vreemd zijn. Alsof alles wat je meemaakt, alles wat je tekent en vormt, zomaar genegeerd kan worden. Dat kan ik niet.

Ik ben veranderd.
En één van de grootste veranderingen is dat ik eindelijk leerde om ook eens voor mezelf te kiezen.

41 jaar lang (ik ben er nu 43 )zette ik mezelf altijd op de tweede plaats. Omdat ik dacht dat dat zo hoorde. Omdat ik eigenlijk niets anders kende.
Ik groeide op met het idee dat ik vooral niet té veel mocht zijn. En onderweg in het leven kwam ik een aantal mensen tegen die hielden van mijn idee om hen altijd op de eerste plaats te zetten… Die daar gren-ze-loos gebruik van maakten …tot ik voor hen teveel werd.
Dan pakte ik mijn biezen, mijn fiets, … en ging ik weer verder met mijn eigen plan trekken. Daar ben ik goed in. ( Dat is echt niet iedereen gegeven 🙃)

Voor Bart werd ik nooit teveel.
Soms misschien intens, soms handenvol… maar altijd net genoeg…. Verdomme wat hou ik van hem 🤍,en wat mis ik hem.

Waarom ik dit hier schrijf?
Omdat ik veranderd ben. En dus ook voor TTG is het tijd voor verandering.

Mijn zorgbatterij is niet meer eindeloos gevuld. En wat er nog in zit, heb ik nog steeds vooral nodig voor mezelf.

Dus ik keer terug naar de oorsprong van Trappen Tegen Grenzen.
Naar mezelf. Naar verbinding met gelijkgestemde zielen.
Via de fiets, de mens in al zijn kwetsbaarheid, en de natuur.

12/04/2026

Een Trappen Tegen Grenzen weekendje tussen België, Nederland en Duitsland.

Met drie TTG’rs 2 nachtjes geslapen in een sleur- en trekkershut bij OSSA Basecamp minicamping en boerderijtje te Sint-Odiliënberg 🇳🇱 aan de Roer en Maas.

Zalig plekje bij grote avonturier Jan Fermont die o.a. Parijs-Dakar reed met de fiets … jawel met de fiets!
🚲💚

Aangezien de muziekrechten te duur waren voor dit filmpje, mag je er zelf een deuntje naar eigen keuze bij fluiten.

07/03/2026

Niet meer woorden nodig dan dat …
What a beautiful day!

28/02/2026

Het Trappen Tegen Grenzen team rijdt weer op

🗓️ zaterdag 7 maart
🕥 Start 11u
📍 Startplaats : Sint-Joris-Weert
🚴🏼 Tochtje tussen 50 - 60 km Zoniënwoud
Heuvelig

🗓️ zaterdag 28 maart
🕥 Start 11u
📍 Startplaats : Geel
🚴🏼 Tochtje tussen 50 - 60 km Kempenland
Vlak

Wij rijden met gravelbikes… dus mixed ondergrond.

Wil je aansluiten? Welkom! Laat het ons even weten via DM.

Lees zeker ook even onze fietsfilosofie op www.trappentegengrenzen.be

22/02/2026

Een terugblik op de rit van vandaag…
Tja … laat maar zitten…
💩weer

11/02/2026

Net zoals in het leven, gaat het ook bij Trappen Tegen Grenzen al eens anders dan gepland.

En in onze groep kunnen we daar gerust mee om.
Het leven maakte ons dan ook al wel wat flexibeler 😅

Trouwens … wintertenen met Valentijn.
Dat is ‘t niet hé?! Wij gaan voor nen andere date. 😄

Nieuwe afspraak:
📅 zondag 22 februari 2026
🕙 11u
📍Herentals
🚴🏼 +- 50 km

Zin om aan te sluiten?
Laat het ons weten.