14/10/2026
Dit mooie verhaal kregen we doorgestuurd van Thea van Rumst na haar deelname aan de IM Hawaï afgelopen weekend. Een verhaal van volharding, connectie met de coach, geduld en dromen waarmaken.
Van een opgeborgen droom naar de finish in Kona!
Precies drie jaar geleden zat ik voor het eerst aan tafel met Matthias Lamote van Sportsolid in Beernem. Ik durfde hem te vragen of het op mijn zestigste nog mogelijk was om een volledige triatlon te volbrengen. Op dat moment zat ik mentaal diep, was mijn zelfvertrouwen ver te zoeken en had ik al meermaals overwogen om met triatlon te stoppen. Maar Matthias geloofde erin. Het feit dat iemand vertrouwen had in mij en mijn kunnen, gaf mij stap voor stap de goesting en het zelfvertrouwen terug.
Wat volgde, was tweeënhalf jaar keihard werken in de aanloop naar de Ironman van Tours op 14 juni 2026.
Ik denk dat elke triatleet droomt van een startbewijs voor het WK Ironman in Kona, Hawaï. Ook ik koesterde die droom en zocht uit bij welke wedstrijd ik de meeste kans maakte om zo’n felbegeerd slot te bemachtigen. Na overleg met Matthias koos ik voor Tours, een erg populaire wedstrijd die al snel was uitverkocht. Met 3.000 deelnemers schatte ik mijn kans op een ticket voor Kona echter vrijwel nihil. Ik borg de droom weer op.
Maar het liep anders. In Tours eindigde ik als vierde in mijn leeftijdscategorie en bemachtigde ik alsnog een slot voor Kona.
Daarmee begonnen vier extra maanden intensief trainen voor het WK Ironman in Hawaï.
En plots stond ik daar, op het prachtige Big Island.
De wedstrijdweek begon op dinsdag 6 oktober met de Parade of Nations. Ons kleine Belgenlandje kon er met maar liefst 90 deelnemers pronken tussen 85 andere nationaliteiten. Uiteindelijk zouden 2.548 atleten aan de start staan van dit iconische evenement.
Mijn enige doel was de finish halen. Verder wilde ik alles heel bewust beleven en volop genieten van deze unieke ervaring.
Na de start van de profs was het mijn beurt. Dobberend in het water wachtte ik op het startschot. En toen was het zover: 3.800 meter zwemmen in de Stille Oceaan. Ik weet niet waaraan die oceaan haar naam te danken heeft, maar stil vond ik haar allerminst. Toch volbracht ik het zwemonderdeel binnen een voor mij aanvaardbare tijd en zonder zeeziek te worden. Het eerste onderdeel kon ik afvinken.
Daarna wachtte een fietsparcours met heel wat hoogtemeters, terwijl ook de hitte en de wind zich lieten voelen. Doseren was dus de boodschap, net als voldoende eten en drinken om te voorkomen dat mijn tank leeg zou raken. Voor mij lagen 180 kilometer op de fiets, waarvan de laatste 50 met een stevige tegenwind. Gelukkig maakten de prachtige vergezichten en de vele supporters langs het parcours veel goed.
Eenmaal terug in Kona moest ik nog een marathon van 42,2 kilometer afleggen. Bij de start was het nog steeds heet en ook het loopparcours telde heel wat hoogtemeters. Het werd een loodzware tocht, maar de prachtige zonsondergang boven de Stille Oceaan en de enthousiaste vrijwilligers aan de bevoorradingsposten stuwden mij richting finish.
Enkele kilometers voor de finish stond Matthias mij op te wachten. Samen legden we het laatste stuk af. Voor mij was dat een prachtig en onvergetelijk moment: drie jaar lang hadden we samen naar deze dag toegewerkt en nu liepen we de laatste kilometers zij aan zij. De kers op de taart!
Dan kom je op de rode loper richting finish, stap je over de eindmeet en hoor je: “Thea Van Rumst, you are an Ironman!” Het is de beloning voor drie jaar keihard werken. Een droom die ik had opgeborgen, maar die toch werkelijkheid werd. Zo dankbaar!
Mijn motto is intussen:
Make sure your life is full of “Can’t believe I did that” instead of “Should’ve done that.”
I don’t want a life full of dreams. I want a life full of memories."