Wat zijn de openingstijden?

Maandag 10:00 - 13:00 14:00 - 18:00 Woensdag 10:00 - 13:00 14:00 - 18:00 Donderdag 10:00 - 13:00 14:00 - 18:00 Vrijdag 10:00 - 13:00 14:00 - 18:00 Zaterdag 10:00 - 18:00 Zondag 10:00 - 18:00

Buencamino Nieuwpoort, Franslaan 150, Nieuwpoort-Bad (2026)

10/09/2026

Blog stapdag 13 , woensdag 9 september 2026
Valldalslleden Noorwegen
Van Oppdal St Michael’s Chapel naar Oppdal Kirke, 13,7 km, 240 hm

Beste Bloglezer,

Het is gedaan. Het is over. We hebben het weer gedaan.
In totaal legden we 264,4 km af en trotseerden we 6510 hm.
Om M en E te citeren “we hebben de laatste steentjes verlegd”.
Vanmorgen gestart aan de unieke Sint Michael ‘ s Chapel voor een tocht van 13,7 km
naar Oppdal Kirke. Van Kerk naar Kerk.
Om 9u30 worden we gedropt door onze gastvrije chauffeur. De herinnering aan de
gezellige avond en de smaakvolle maaltijd, vergezeld van geestrijke drankjes, staan nog
op ieders gelaat lezen.
De St Michaels’s Chapel werd speciaal gebouwd in 2013 voor Pelgrims. Een charmante
houten constructie geflankeerd door een torentje met een klok. Binnen valt het subliem
zicht op de Oppdall skipistes op. Het blauwe in glas vervaardigd kruis, gemaakt door de
gebuur van onze sympathieke taxi driver, waakt over de heuvels van het magnifieke
landschap.
Vandaag gaat het gestaag naar beneden. Het is eens iets anders dan alle hm die we al
trotseerden als volleerde bergbeklimmers.
We wandelen aan ons gekende tempo langs bospaden, asfaltwegen, grintwegen en door
lokale boerderijen. Bijna steeds met uitzicht op het ski gebeuren in Oppdal. Hier zal het’
s winters ook wel druk zijn.
Na 13 dagen zijn we specialisten geworden in het vinden van mooie rustgevende lunch
plaatsen. Vandaag versterken we onze innerlijke mens aan de boorden van de rivier
Driva. Elkeen zoekt zijn steen uit om comfortabel op te lunchen.
Waar we ook meester in zijn geworden is het aantrekken van onze regenkledij. Bij het
vertrek na de middagpauze is het weer zover. De regendruppels vallen, de jassen worden
professioneel rond het lichaam gepast.
Om 13u stipt houden we een minuut stilte nav de begrafenis van Koning Harald V van
Noorwegen. We voelen mee met alle Noren en de Koninklijke familie.

De klim naar Oppdal Kirke is lang, ongeveer 1,5 km en vrij pittig. Met hellingspercentages
tot 13%.
Omstreeks 13u15 bereiken we ons einddoel van deze Pelgrimage. We worden ontvangen
door de plaatselijke koster. Die aan zijn postuur te zien allicht al veel Aquavits geproefd
heeft met onze chauffeur.
De man neemt wel zijn tijd om ons mee te nemen bij het verhaal van zijn kerk, gebouwd
in 1651. Het altaarstuk en preekstoel dateren van 1654. Hij vertelt ons over de oudste
Bijbel van Noorwegen die er ligt. Een exemplaar van 1589. De 13 de -eeuwse koffer
waarbij liturgische kledij en kelken werden getransporteerd. In 1968 werd een nieuw
orgel gebouwd bekleed met goud van Oppdal en met privégelden gefinancierd. Omdat
het oude orgel “vals” speelde. Het staat wel nog te pronken op het oksaal.
Onze sympathieke chauffeur komt ons rond 14u oppikken en zet ons af aan ons hotel.
Een traktatie heeft die man dubbel en dik verdiend.
Eindigen doen we vooreerst met PROFICIAT! Onze pelgrims hebben deze tocht
fantastisch gedaan. Een ware sportprestatie! 264 km en 6510 hm! In 13 dagen. Je moet
het maar doen. Welverdiende pluim. Chapeau!
We bedanken de deelnemers ook voor de positieve houding tijdens deze tocht.
Vermoeidheid slaat soms onverwachts toe, een pijntje links, een slippertje rechts.
Blijdschap, verdriet, een lach , een traan. En toch positief er tegenaan. Dankuwel.
Ook dank aan de thuisblijvers. De dierbaren van onze Nordic stappers. Zij gunnen het
ons om hier op stap te gaan gedurende 2 volle weken in dit prachtige Noorwegen. Waar
rust en natuur het winnen van chaos en drukte.
Ook bijzondere dank aan de collega’s van Buencamino die in Nieuwpoort de boel
draaiende houden. In het bijzonder D die voor de publicatie van de foto’s en de blogs
heeft gezorgd. Zodat de thuisblijvers konden meegenieten van onze avonturen.
Dank aan de fotografen die de wondermooie natuur van Noorwegen in beeld brachten,
aan onze bloggers die de beelden omzetten in woorden zodat de lezer als het waren kon
meestappen op de Dovrefjell en andere plateaus of valleien.
Dank aan onze chauffeur die ons veilig en wel bracht waar we wilden starten en
aankomen.
We kijken terug op een supermooie Nordic Pelgrimage en keren met een koffer mooie
ervaringen en anekdotes, moe en voldaan terug naar het “normale”. Dat ook zijn charme
en eigenheid heeft!

Buencamino Groeten van Bart en Co.

09/09/2026

Dag 12: Kongsvold – Ryphusan – 21,8 km – 780 hoog (dinsdag 8 september 2026)
Na 3 nachten in het sympathieke hotel in Hjerkinn was het terug tijd om met pak en zak klaar te staan. Ons volgende hotel: Oppdal Turiststasjon, meteen onze laatste overnachtingsplaats.
De leuze indachtig ‘we beginnen waar we geëindigd zijn’ brengt de taxi ons naar Kongsvold, een eeuwenoude pleisterplaats voor voetvolk en koninklijk bloed. Aangezien wij ons op de guldenmiddenweg bevinden (‘voet’volk en koninklijk omdat we ons de koning te rijk rekenen omdat we mogen genieten van dit uitzonderlijk landschap) voelen we ons thuis in deze omgeving. Bij het afstijgen had onze chauffeur een leuke verrassing in huis: hij had vorige zondag een rendier geschoten en hij nodigde ons uit voor het diner deze avond.
[Beste bloglezer, als er hierna enkel een witte bladzijde volgt dan weet je de uitkomst van de avond. Maar eerlijk gezegd: ik ben er vrij gerust in (zie in fine)]
Deze nacht hebben de hemelsluizen hier open gestaan - met nog enkele laatste druppels die ons hoofd strelen – en dat laat zich onmiddellijk voelen op het parcours. Het stijgen en dalen tussen de lage bomen en zigzaggen tussen de stenen wordt af en toe (regelmatig?) afgewisseld met een slippertje links of rechts.
Het is slechts een opwarmertje van 5 km. Voor ons opent zich Vårstigen, het lentepad. Reeds in de 12’ eeuw wordt dit steile en smalle pad vernoemd als deel van de Pelgrimsweg naar Nidaros (Trondheim). De vallei onbegaanbaar door het smeltwater dus maar de kortste weg naar de hemel. Puffend zwoegen we ons naar boven maar de top (Tongsvaet) beloont ons met een heel mooi uitzicht. Daarvan genieten we al knabbelend op onze lunchbroodjes. Voldaan dansen we op en af als jonge schapen, steken we de gereconstrueerde brug over, spelen we een kledingstuk voor de zevenendertigste keer uit en … worden we beloond met een (laatste?) zigzaggende vrij stijle klim door het berkenbos. Eens de boomgrens bereikt, opent zich voor ons langzaam maar zeker een landschap van onbeschrijflijke schoonheid dat we nog 11 km mogen bewonderen. Dit is zonder meer de mooiste etappe van ons 13 daags Olavspad. Onze adem wordt afgesneden en we bekomen even aan het zomerboerderijtje op Vårstigsetra.
Tientallen kilometers rondom strekt zich een vallei uit, bezaaid met meertjes, de grond afgedekt met dekentjes groentinten, aan de einder hoge bergen met sneeuwstippen, vredig grazende schapen, zacht stromende beekjes. We zijn in de zevende hemel beland. Bekijk de foto’s en met alle respect voor onze kundige fotografen: ze geven maar een fractie weer van de werkelijke schoonheid.
De weg slingert zich voort, we komen langs het hoogste punt van Dovrefjell (1314 m) en dalen langzaam af naar ons eindpunt van de dag: de bescheiden onbemande cabine van Ryphusan. Kou krijgend wachten we daar op onze taxi die ons naar het hotel brengt.
En nu terug naar het hoger genoemde onbekende:
We hadden bij onze chauffeur, om de avond af te sluiten, een formidastische avond. Stipt om 19.30 u kwam hij ons ophalen voor een diner bij hem thuis. Wat volgt was een ONVERGETELIJKE (onverwachte) avond. Zijn vrouw was voor het werk naar Oslo, zijn dochter was als een schaduw die enkele keren opdook en in stilte verdween en hij had de tafel gedekt. Bij het zicht van de tafel wist je onmiddellijk waar je aan toe was als je dat kleine venijnige glaasje zag. De aquavit zou hier zijn ronde doen. Algauw wisten we waar de Noren hun naam halen: de diverse aquaviten van 40 graden volgden elkaar gezwind op, de ene nog beter dan de voorganger. Vraag mij niet hoeveel verdchillende soorten elkaar opvolgden, ik ben de tel kwijt. Maar het ging gezwind crescendo! Wat een smaakpalet telkens weer. Als dan naast jou iemand zit die proeft maar galant zijn glaasje doorschuift, ben je gauw de tel kwijt. Ik had de verstandige beslissing genomen onmiddellijk niet te tellen want de ad fundums volgden elkaar op. Als die Noor dacht ons een lesje te leren dan was hij aan het verkeerde adres. Aquavit met kaneel tot aquaviten met visnamen en ossennamen, aan ons niet besteed, zij gleden vlot binnen bij iedereen!!! Zelfs BB kon niet weerstaan, de boekdelen na de ad fundum spraken bij hem wel …. Boekdelen. De gezellige babbels volgden vlot. Het eten was exquis: allemaal rendier, van hart tot tong tot gewoon vlees, met gestampte patatjes ( à la Norvégien) en rode besjes. Super! Wanneer op het einde de schedel van het beest nog wordt getoond, weet je dat dit een authentieke huisbereide maaltijd was. Na expertise van het gebit zei onze aanwezige tandarts dat het een prima beest was (ondertussen zat het beest natuurlijk wel reeds in onze lichamelijke kelder te verteren). Kortom: een onvergetelijke unieke onverwachte ervaring die je alleen met Buencamino kan meemaken. Dat de avond begon met ‘schoenen uit’ en werd afgesloten met een ongevraagde Irish Coffee maakt de cirkel rond. Of toch niet: onze sympathieke chauffeur kwam ons met de bus ophalen maar om naar huis te gaan: ‘ Tirez votre plan’. Op blote voeten wuifde hij ons uit en voor de rest was het gelukkig niet ver naar ons hotel. Voordeel: verhalen van deze onverwachte Noorse avond ophalen!! Amai, dat blijft hangen, hopelijk niet te veel in onze gealcoholiseerde geesten. Benieuwd hoe onze voeten ons morgen zullen dragen.
Skoll (gezondheid)!
Hans.

08/09/2026

Stapdag 11 op de Valldalsleden, maandag 07/09/26
Van Hageseter naar Kongsvold: 17,6 km en 530 hm
Muskusosspotting: 7, 7 km en 290 HM

Beste Buencamino bloglezer

Vandaag wandelen we over het allicht allermooiste deel van de Kongevei of Dovrefjell route. Het pad met prachtige uitzichten over de beroemde berg Snohetta. Met zijn 2286 m één van de hoogste bergen van Noorwegen. We volgen het pad dat sinds eeuwen één van de belangrijkste passages over de bergen was en loopt richting het Noorden van Noorwegen.
We starten om 9u30 in Hageseter, onze stop van gisteren. De hemel kleur grijs, niet
direct dreigend. Snel gaat de weg lichtglooiend op en neer. Op een smal bospad
omzoomd met witte mossen. Het lijken minuscuul kleine bloemkoolroosjes. De grote exemplaren bewaren ze om onze borden bij het diner mee te dresseren. In combinatie met broccoli en wortelen. Lekker. Gezond. Veel.

Na 5,5 km passeren we ons hotel van de afgelopen 3 nachten, Hjerkinn Fjelstue. Een echte aanrader. We gaan op zoek naar de kerk en duimen dat ze open is.
We hebben geluk. We worden hartelijk met open armen ontvangen door de plaatselijk vrouwelijke toezichthouder van de kerk. Ze overlaadt ons met gratis koffie, thee en koekjes. We profiteren om echte kaarsjes te branden voor onze dierbaren en een stil moment in te lassen. Zalig.

De kerk van Hjerkinn, EYSTEINKYRKJA, werd gebouwd in 1969. Ze is genoemd naar Koning Eystein Magnusson, Koning van Noorwegen van 1103 tot1123. Hij liet ze bouwen op de grens van Oppland, Hedmark en Trondelag. De nieuwe kerk is een klein modern gebouw opgetrokken uit beton en pyriet kristal dat schittert onder de zon. Als ze schijnt natuurlijk. De vorm refereert naar de berg “Snohetta”. De tekenaar is architect Magnus Poulsson. Een juweel om naar te kijken, zowel van binnen als van buiten. Ze doet in het zomerseizoen tevens dienst als ontvangstruimte voor pelgrims op weg naar Trondheim. Het is voor het eerst dat ze ook 3 voormiddagen per week open blijft in september. Van geluk gesproken.

Bij het verlaten van de kerk rond 11u30 worden we verwelkomt door de eerste flauwe zonnestralen en een kudde schapen. Snel vinden we de aanwijzingen om onze wegverder te zetten richting Kongsvold.

Vanaf hier tot in Kongsvold lopen de Gudbrandsdalsleden en de Koningvegen samen. We worden dus geleid door de reeds vertrouwde rode kruisen van de pelgrimsweg en de blauwe kronen van de Koninspaden. De brede wandelweg ( lijkt wel een wandelautostrade in gravel steentjes) gaat gestaag doch zeker voelbaar omhoog tot 1210 meter. We passeren het plaatje dat aanwijst dat het nog 208 km tot in Trondheim is en we zetten de afdaling in. Niet zonder eerst versteld te staan van het adembenemend zicht dat we krijgen net voorbij het hoogste punt. Allemachtig wat prachtig! Formidastisch!

We komen rond 12u45 aan bij de steen van H om onze zelf klaargemaakte lunch te
verorberen. Rusten kan ook deugd doen.

Om 13u15 dalen we verder af richting E6 en aangekomen op de parking voor
Mobilhomes gaat de weg weer gestaag omhoog langs een typisch Dovrefjell wandelpad: zigzaggend, omringd met witte en andere kleuren alpiene planten zoals oa rendieremos, zeldzamen bergbloemen zoals de gletsjer boterbloem en andere dwergberken. Het verre gezoem van trein en vrachtverkeer wordt gecamoufleerd door het veelvuldig stromende water van bergbeekjes en riviertjes en niet te vergeten, het gebel van menig schaap dat de Dovrefjel als thuishaven heeft tot bij de start van de winter. Knap hoe die Noren natuur en economie laten samen gaan zonder elkaar echt te verstoren.

De laatste 2 km gaan weer bergafwaarts richting ons eerste tussendoel van de dag
Kongsvold. Een hotel, pelgrimsherberg en voormalig bergstation. De oudste gebouwen dateren van1720. Daarnaast is er ook een permanente tentoonstelling over de nabijgelegen natuurgebieden en een collectie historische voorwerpen. Je kunt er super goed eten en ... we krijgen er nog eens een stempel.
Van daaruit gaan we op zoek met 4 liefhebbers naar de Muskusos, een plomp holhoornig hoefdier, zeer nauw verwant met geiten. Je krijgt ze niet zomaar te zien. We moeten daarvoor eerst een ferme klim van 280 hm met 21% hellingsgraad overwinnen. Over een rotsachtig parcours.
Geen Muskusos te zien vandaag. Onze fysieke inspanning wordt enkel beloond door een prachtig landschap. Enigszins ontgoocheld lopen we in vliegende vaart terug naar beneden, niet geheel zonder gevaar van vallen. Alles om de taxi van 17u45 te halen die ons terug naar Hjerkinn brengt waar we onze laatste van de 3 overnachtingen doorbrengen. Grote verrassing wanneer een 10 tal minuten later een foto in onze whatsapp groep verschijnt van 2 muskusossen. Onze taxichauffeur had ze zomaar gespot langs de weg nadat hij ons had afgezet ....
De maaltijd zal deugd doen, ons bedje en een gezonde nachtrust des temeer. We horen de regen neergutsen op de daken. Daar zijn we tenminste van gespaard gebleven.

Op naar morgen voor onze voorlaatste dagtocht van deze camino in Noorwegen.
Anders pelgrimeren. Waar de natuur en de weidsheid het winnen van de massa en de commercie. Waar stilte en rust ons overstelpen. Waar we telkens weer versteld staan van de prachtige vergezichten, omringd door water, bergen, mossen en schapen. Waar de meeste paden echt onverhard en onvoorspelbaar zijn. Waar stempels een schaars goed zijn. Waar lichaam, zintuigen en geest extra geprikkeld worden. Kortom: Pelgrimeren in Noorwegen, meer dan bidden met de voeten. Waar de nadruk ligt op on-t-moeten. Een zegen voor het leven. Om nooit meer te vergeten.

Buencamino groeten,
Bart & Co.

07/09/2026

6 september 2026
Stapdag 10 – Valldalsleden - Van Fokstugu naar Hageseter
20,9 km - 390 hoogtemeter

Dan toch teveel rendier gegeten gisterenavond? Of was het het overheerlijke dubbel-portie-dessert dat me nu parten speelt? Moeizaam slik ik de granen en de yoghurt in. Mijn inspiratie voor het lunch-pakket is dan ook ver zoek.
De taxi-man legt uit dat het gebied waarin we ons bevinden tot -4 °C kan gaan in de zomernachten en tot zelfs – 42 ° C in de winternachten. Met een gemiddelde van – 27 °C. Als rescue-taxi helpt hij reizigers die in nood komen ophalen. Vorig jaar haalde hij zelfs twee doden op. Wat een variatie in zijn spannende job.
Even later begint de wandeling met glad gestreken plooien. De ‘meteo’ voorspelt een dagje zonder regen. Al snel moeten we de jas aantrekken. Maar we zijn altijd goed voorzien van buff, flees, muts, windstopper, regenjas en regenbroek in onze kleerkast-op-de-rug-zak. Enkele keren van outfit wisselen kost ons geen moeite en tijd … we zijn ondertussen getraind in aan- en uit- trekken van vanalles en nog wat.
We bevinden ons weldra op de fantastische, bijna, hoogvlaktes. Vandaag tot 1190 m hoogte. Ik trippel ondertussen behendig tussen kunstige mossen, dieprode plantjes, laag struikgewas en vaste rotsen. Water in overvloed. Het zit hem vandaag vooral in de ondergrond. De natuur in Noorwegen lijkt op een schilderij waarin de laatste penseeltrek nog niet gestreken is.
In die pracht liggen her en der rosten en stukjes steen uit bergkristal. Ik wil graag een giga rots meenemen, maar de schoonheden liggen stevig vast in de ondergrond.
Desondanks ons gekwebbel, ons gelach, onze zever-praat tonen zich plots in de verte twee majestueuze elanden. Donkerbruine sierlijke dieren, ondanks hun log voorkomen, staren ons aan. Ze zijn alert, ja natuurlijk, zij zijn in de minderheid. Zou het moeder en kalf zijn of eerder een koppeltje? Dat kunnen we moeilijk ontwarren vanop die afstand. De dieren spelen voor zeker en lopen met hun lange poten bergafwaarts en springen met zekere tred over de lage begroeiing waar wij, met onze minder elegante benen, met moeite overheen komen. Wat een hemels geschenk om dit tafereel te mogen aanschouwen.
Fotootje hier en fotootje daar, zo komen we vlijtig vooruit in dit uitgestrekt decor. We lunchen op een verlaten terras met houten meubels wat oooh zooo goed doet aan onze dijen en zitvlak. Die kaas en hesp en de confituur er nog bovenop met een knapperige tomaat erbij smaakt. Interessant genoeg ligt er aan de zijkant een perfect en mooie schedel van een eland. De oogkassen, de neusholtes en het gewei zijn intact. Zijn gebit geniet mijn volle aandacht. Er bloeit daar zelfs een mooie zonnebloem en een mooie paarse papaver waarvan ik me laat vertellen dat dit een ‘specialiteit’ in de Noorse tuin is.
We lopen over ‘plankskes’ door het drassige veen waar het tè drassig is. Wat een luxe dat die Noren ons hier aanbieden. Onderwijl zingen de ‘zangers’ onder ons Vlaamse liedjes vanuit de kindertijd. Niet altijd met de juiste toon en de juiste noot maar dat doet geen afbreuk aan onze goed geluimde goesting om door te stappen.
Nog even stoppen voor het vier-uurtje al was dan om drie uur op de houten bank aan het meertje 4,4 km van ons einddoel. De zon doet haar best om ons te verwarmen. Jaja mijn blote benen houden stand tussen een temperatuur van 3 tot 11 °C en af en toe besprenkeld met regenwater. Ik beloof mezelf om morgen toch een lange stapbroek aan te trekken.
We eindigen in de voor mij nostalgische Hageseter Turisthytte waar ik geniet,, op kosten van de vrijgevige coach, van een super super super lekker kwart-na-vier-vier uurtje. Pannacotta kaas met een roomachtig iets in verwerkt met erbovenop gesuikerde aardbeien.
Bij aankomst in ons hotelletje zijn het de tientallen paardjes die ons tegemoet huppelen. Nog snel een theetje om de namiddag af te sluiten.
Het hete water op mijn rug doet wonderen!

Greet

06/09/2026

Stapdag 9 Valldalsleden 05/09/26
Van Dombas naar Fokstugu via Allmansroysa
14,9 km, 720 HM

Beste Buencamino Bloglezer,

We starten vandaag aan het Dombas hotel in Dombas : onze onvoorziene startplaats voor vandaag. De taxi dropt ons en onze valiezen aan dit prachtig gelegen hotel. Een andere taxi komt onze koffers deze namiddag oppikken alvorens hij ons komt afhalen aan ons eindpunt, Fokstugu.

De positief gezinde weergoden zijn ook vandaag weer van de partij. Een prachtige zonnige dag dient zich aan.

Vandaag start onze 4-daagse in het prachtige natuurpark Fokstumyra. Het hoogste heideplateau van Europa waar meer dan 100 vogelsoorten kunnen broeden. Een verwent “vogelaar” komt hier zeker aan zijn trekken bij het spotten van een giervalk, steenarend , roodkeelduiker en menig anderen kemphanen.

Vrij snel vinden we het juiste pad. Gestaag omhoog. Eerst op asfalt, daarna, en nog steiler op het zachte gras van de skipiste, met hellingsgraden tot 27 %.
In de winter vliegen ze hier aan hoge snelheden naar beneden op skilatten. Wij klauteren moeizaam met onze stapschoenen naar boven.

Afwijkend van ons pad komen we na een 4-tal km aan op de eerste top van de dag, waar we verwend worden met een eerste adembenemend zicht over Dombas en de weidse omgeving van de Dovrefjell. Laat de foto's voor zichzelf spreken.

Eerste les van de dag: afwijken van het pad kan leiden tot nieuwe, betere (in) zichten en kijken op de wereld.

We verkennen verder onze weg door de prachtige heide tot aan het eerste bergmeer voor onze deugddoende lunchpauze. Spijtig genoeg slaat ook in Noorwegen de opwarming toe. Het bergmeer staat droog....

Bedankt H voor de traktatie met de smakelijke plaatselijke Noorse koekjes!

Inwendig versterkt en met een uitgerust onderstel vervolgen we onze weg naar het hoogste punt van vandaag. Nog steeds met de nodige bewondering en verwondering van dit subliem wandeldecor. Bodembedekkers in groene, gele, rode, witte en oranje kleuren. Omringd door bergen en vergezichten, vergezeld van schapen en vlinders.
Dankuwel is het woord dat bij deze blogschrijver opkomt.

Bij deze les 2 van vandaag: wees dankbaar voor al het moois dat jouw pad kruist en geniet ervan met volle teugen.

We belonen onszelf met een minuut stilte en genieten van de kracht en de rust die hierbij ontstaat.
Kracht en energie die we goed kunnen gebruiken om het summum van deze dag op 1320 M te bereiken.
Rond halftwee bereiken we dan uiteindelijk de iconische steenhoop Allmansroysa, waar we getrakteerd worden op uitzonderlijke vergezichten over de Dovrefjell.

De laatste 7 km zijn lichtglooiend naar beneden voornamelijk langs een oude Koninklijke weg, oftewel de Kongevegen.
Daar waar de Olavspaden of Pilegrimsleden vooral naar één religieus eindpunt leiden, met name Trondheim (Nidaros), vinden de Oude Koninklijke Wegen hun oorsprong in het historisch aanleggen van strategische verbindingen tussen verschillende Noorse regio’s.

We passeren het punt waar de Valldalsleden de plaats ruimen voor de Gudbrandsleden. Een weliswaar kleurrijke regenboog aan de einder en de opkomende gierende kille wind voorspellen weinig goeds. Er komt serieuze nattigheid op ons af. Tijd om een vestimentaire wissel door te voeren. En ons eens te meer te versterken voor wat komen zal met spijs en drank.

Goed beschermd tegen wat komen zal vertrekken we voor de laatste 5 km. We passeren riviertjes, we wandelen op planken en over bruggetjes. Zo blijven onze voeten droog. We blijven genieten van de pracht en praal van dit unieke plateau.

Zonder het goed te beseffen belanden we weer tussen de bomen en aangezien de verwachtte regenbuien ons gespaard zijn gebleven doen we nog eens een kledij wissel.

Dit brengt ons bij les 3: ga niet zonder de juiste uitrusting op stap, zeker niet in de bergen. Goed voorbereid is bijna altijd gewonnen!

Rond 15u35 arriveren we in Fokstugu, waar we nog net de tijd vinden om in het minuscule unieke charmante kapelletje een kaarsje te branden voor onze naasten en uit dankbaarheid voor de tot nu toe feilloos verlopen Camino!

Stipt om 16u brengt de taxi ons in de gietende regen veilig naar onze volgende verblijfplaats voor de komende 3 nachten, Hjerkinn Fjelstue. Waar we voor het tweede jaar op rij te gast mogen zijn.

De wijn is alvast besteld, het rendier wacht ons op ...

Tot volgende keer

Buencamino groeten van Bart & Co.

05/09/2026

Dag 8 (vrijdag 4 september): Lesja – Dombås-21 km – 420 hoogtemeters
Het zal vermoedelijk aan de tijd van het jaar liggen maar de ochtend begint hier fris op deze geringe hoogte (3 graden – 470 m). Er is ook lichte mist maar het is duidelijk dat de zon eens temeer haar beste beentje zal voorzetten. Al snel priemt ze erdoor en ziet het er naar uit dat we terug zullen verwend worden met een schitterende dag!
Het ontbijt annex lunch is een leuke bezigheid om deze dag te beginnen zodat we (zoals altijd) goedgezind op onze luxe taxi stappen voor de rit naar ons startpunt van de dag: Lesja.
We zijn vandaag au grand complet en dat geeft net die extra boost. Het is immers al enkele dagen geleden dat we een iets pittiger parcours met bosweg bezaaide stenen en een wat pittiger klim kregen voorgeschoven.
De pelgrimsprocessie duwt en trekt zich op gang voor de eerste 3,5 km tot Aurstad. Zalig dat klimgevoel terug onder de voeten te krijgen. Spijtig genoeg voor niet lang: eens uit het bos opent zich de macadambaan die ons quasi tot het einde zou brengen.
We kunnen kort zijn: vandaag is het een echte overgangsetappe die je heel af en toe eens moet stappen en erbij nemen. Het minste wordt dan ook met dank aanvaard: de ingepolderde weilanden die ‘de Rivier’ aan banden heeft gelegd, de mooie picknickplaats, het gezelschap van de bengelende schapen, de vraag van de herder/boer om even te wachten tot hij zijn schaapjes op het droge (= in de weide) heeft gekregen met medewerking van zijn hond, een tweede picknick halte aan het water,…. Voor de rest: macadam macadam macadam. Ook het omliggende decor is een doordruk van gisteren. Gelukkig is er nog de kwetter de kwetter van de Pelgrims om de eentonige weg een beetje naar de achtergrond te duwen. Geen baan die tot grote poëtische ontboezemingen aanleiding geeft.
De laatste 1,7 km kunnen we gelukkig onze klimbenen nog eens ontbinden om zo in Dombås, ons eindpunt, aan te komen.
Daar staat ons het monument van de Muskusos op te wachten. Heel symbolisch voor ons: we sluiten hier ongeveer de Valldalsleden af om morgen de Gudbrandalsleden op te stappen waar de fjellen en de muskusossen ons zullen opwachten. Verandering van natuur en verandering van richtinggevende baan: de E136 maakt plaats voor de E6.
Een afsluitend bezoek aan de herbouwde kerk ontbreekt niet. In februari 2020 ging ze in de vlammen op toen een Somalische immigrant er het vuur aanstak omdat hij op televisie had gezien dat een Noorse onverlaat een koran in brand had gestoken. Hoewel een ontwerp van een befaamde Noorse architect bekoort ze niemand van ons.
Een laatste groet van op de Valldalsleden!
- Hans

04/09/2026

Dag 7: Lorkverna – Lesja -16 km (gepland…).

Na een heerlijke maaltijd en zalige nachtrust in het cosy Toftemo Turiststation staan de dag stappers welgezind op de taxi te wachten. Ze zijn dan ook al langs een mooi ochtendbuffet langsgegaan waar de geur van het versbakken brood de gezellige eetruimte omarmt. Je zou van minder zonder problemen de slapers uit je ogen gewreven hebben.

De taxi is terug de luxe uitvoering. De rammelkar van voorheen met de haperende zijdeur (ik wik mijn woorden) heeft gisteren onderweg (niet met ons) de geest gegeven: een greppel aan wegenwerken waar de chauffeur probeerde over te rijden aan ongecontroleerde snelheid tekende zijn eindvonnis. De airbags waren het gerammel ook beu en gaven de geest (i.e. ontploften).

Onze chauffeur bracht ons gezwind (na een nachtelijke heen en weer naar Oslo 🤯🤯 die Noren zijn geen simpele gasten…) naar ons dag startpunt en eindpunt van gisteren: Lorkverna.

Vandaag een dagtripje van amper 16 km in de vallei langs gemakkelijk begaanbare baan met nauwelijks hoogtemeters. We volgen gans de tijd de loop van de Lågen. Een zeer originele naam: oud Noors voor ‘de rivier’. Je moet er maar opkomen, na veel studiewerk en gepeins.

Lezers die iet of wat vertrouwd zijn met de pipo en p**a Pelgrims van Buencamino zullen al de bedenking gemaakt hebben: zo een afstandje op zo een parcours, daarbij nog gezegend met mooi weer (zon maar fris), dat kan niet. En geloof het of niet: ze hebben ook nog gelijk of wat dacht je.

Gisteren hadden we een kleine detour gemaakt op het einde waardoor we een echte (historische) bezienswaardigheid, - niet verbonden met onzen Olav - hadden gerateerd: de graanmolen van Lorkverna. Dus: we gaan daar natuurlijk naartoe, het is maar een viertal kilometers verwijderd van ons startpunt (enkele rit). Vooraf hadden we allemaal wel onze rugzak gewogen (solidair rond de 7 kg met in de onmiddellijke nabijheid in een bak de gelabelde onderkaken van schapen – zoek geen verband!). ‘Vaut le détour’ zouden ze in de Groene Michelin zeggen. Verbazingwekkend hoe de molenaar destijds daar alles heeft ingericht en opgebouwd, gebruikmakend van het iets warmere water uit de bron (bevriest niet in de winter) om het graan tot meel te vermalen. Het is bovendien een heel gezellige overnachtingsplaats voor Pelgrims. Een must see (naast de oven om houtskool te maken).

Eens gezien: trippeldetrip terug naar het startpunt en up we go: niets kan ons deren, niets houdt ons tegen behalve een plaspauze of dertig en een Nederlands Pelgrimskoppel op de terugweg (belevenissen delen en wederzijdse nationaliteitsappreciatie, hm)… De zon voor ons, de bergen links, de bergen rechts, de bergen achter, de bergen voor. Door de staat van de weg (een karakterweg zoals BB dat noemt omdat het stappen stappen is) hebben we ruim de tijd om te oefenen in het 360 graden halsdraaien. De natuur blijft hier een beauty met hier en daar nog sneeuwrestjes.

Het is dan ook geen straf om de lunch op een stabiele boomstam te verorberen en het vieruurtje op het zandstrand (jawel! Niet gelogen, kijk maar naar het visueel verslag).

Aan de einder lonkt de kerk van Lesja, vlakbij ons dag-eindpunt. Maar aangezien de rechte weg ons uiteraard niet boeit, doen we er nog een paar meanders van de rivier bij vooraleer de Lågen over te steken.

Eens te meer staan we voor een gesloten kerk (we komen er al niet veel voorbij) en waar ze vroeger stond (sinds de 11’ eeuw tot de 18’ eeuw) rest enkel een heel grote herinneringssteen. Niet getreurd: we vatten dan maar de laatste – quasi enige – klim van de dag aan naar de E136 waar onze luxecar ons opwacht aan een magazijn(tje) waar enkele vitamines worden ingeslagen.

We zijn uiteindelijk geland na 21,2 km. Nog een treffelijke afwijking van het oorspronkelijke plan maar ja, we zijn nu eenmaal Buencamino Pelgrims waar het niet op enkele duizenden meters steekt.

Terug een schitterende dag, niet zozeer voor wat onder onze zolen voorbijschoof, wel omwille van alles wat er daarboven te bewonderen was.

En zo zetten we ons avontuur verder. Up we go!!

- Hans

Buencamino Nieuwpoort

10/09/2026

09/09/2026

08/09/2026

07/09/2026

06/09/2026

05/09/2026

04/09/2026

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen

Maandag	10:00 - 13:00
	14:00 - 18:00
Woensdag	10:00 - 13:00
	14:00 - 18:00
Donderdag	10:00 - 13:00
	14:00 - 18:00
Vrijdag	10:00 - 13:00
	14:00 - 18:00
Zaterdag	10:00 - 18:00
Zondag	10:00 - 18:00