SHAOLIN KEMPO, ook wel bekend als SHAOLIN SSU CH"UAN FA, SIU LUM QUANFA, SHORINJI KEMPO, lege vuistvechten, Chinees boksen of chinees tempelboksen, is een oude krijgskunst die beoefend werd in het Shaolinklooster in de provincie HONAN in China. Deze kunst werd door de monnik Boddhi Dharma ontwikkeld in de vijfde eeuw na Christus en werd in het begin alleen aan monniken onderwezen. Eerst betrof dit
een geheel aan bewegingen die dienden om de lichamelijke gezondheid op peil te houden. Later werd dit een georganiseerd vechtsysteem ter verdediging van het klooster en de medemens. Ten gevolge van de vele oorlogen in China en de grote inzet van de monniken met uitzonderlijke successen, werden na verloop van tijd ook niet-kloosterlingen ingewijd in deze verdedigingskunst. De stijl die wij beoefenen is afkomstig uit de Zuidelijke-, of Harde stijlrichting (de HUNG-stijl of voluit HUNG GAR MEN) en is gekend voor de effectiviteit, veelvuldigheid en hoge uitvoeringssnelheid van zijn veelzijdige handtechnieken (80%) en lage beentechnieken (20%). Typerend zijn de uitstaptechnieken en de overnames bij het reageren op een aanval. Als doelen bij de tegenaanval worden steeds vitale delen van de tegenstander geviseerd en/of drukpunten. Door de ronde bewegingen die gemaakt worden is deze kunst ook gekend voor zijn sierlijkheid (vooral tijdens stijlvormen of schaduwgevechten). Zo wordt SHAOLIN KEMPO in het Engels ook wel TELEPHONE BOOTH FIGHTING genoemd (= telefooncel vechten), doelende op het feit dat deze kunst ideaal geschikt is voor het vechten op beperkte ruimte. Niet alleen de uitvoering van deze kunst en het zich kunnen verdedigen zijn belangrijk maar ook mentale aspecten, zoals het opbouwen van zelfvertrouwen en zelfbeheersing, het onder controle houden van de ademhaling en het opbouwen van innerlijke kracht (= CHI), worden gestimuleerd. De bedoeling is dan ook zover te kunnen komen dat lichaam en geest op een evenwichtige methode getraind kunnen worden. De bewegingen die gebruikt worden zijn allen terug te vinden in de vijf originele dierenstijlen, zijnde; de Slang, de Luipaard, de Kraanvogel, de Tijger en de Draak. Meer specifiek volgen wijzelf de Drakenstijl aangezien deze de meest complete stijl is en de andere vier stijlen in zich heeft.
