26/02/2026
Waar de weg en het hart elkaar raken: Een laatste groet van Geert en Fabienne
Lieve mensen, die ons zo dierbaar zijn,
Er is een stilte gevallen in de werkplaats die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Een stilte die veel harder klinkt dan het tikken van de gereedschappen of het draaien van de wielen. Mijn grote liefde, mijn maatje en jullie eigen, onvergetelijke Geert is aan zijn laatste reis begonnen. En met hem is ook de hartslag van onze zaak gestopt.
Geert was een man van weinig woorden, maar van een groots hart en gouden handen. Voor hem was de winkel geen muren en schappen; het was een plek van ontmoeting. Als hij over zijn brilletje heen naar je keek, wist hij vaak al wat er aan de hand was – met je fiets, maar vaak ook met jou. Hij repareerde niet alleen wat stuk was; hij zorgde voor mensen. Hij gaf ons allemaal de zekerheid dat we veilig verder konden.
Nu zijn handen rusten, valt het licht in de winkel langzaam uit. Ik kan de deuren niet openhouden als de ziel van de zaak er niet meer is. Het doet onzegbaar veel verdriet om dit afscheid te moeten nemen, maar het is een besluit uit liefde voor wat we samen hadden.
Ik wil jullie danken. Niet voor de klandizie, maar voor de menselijkheid. Voor de hand op de schouder, de gedeelde verhalen, de lach die door de winkel schalde en de trouw die jullie ons jarenlang hebben geschonken. Jullie waren de reden dat Geert elke ochtend met zoveel plezier zijn blauwe kiel aantrok. Jullie maakten deel uit van ons leven, van ons geluk.
Als jullie straks buiten fietsen en de zon op je gezicht voelen, of vechten tegen een gure tegenwind, weet dan dat Geert een beetje met jullie mee fietst. Hij hield ervan als mensen de vrijheid opzochten.
Het voelt als het einde van een prachtig boek dat we samen met jullie hebben geschreven. De herinnering aan Geert zal ik als een kostbaar sieraad in mijn hart bewaren, net als de warmte die ik van jullie mocht ontvangen.
Bedankt dat jullie er waren. Voor hem, en voor mij.
In liefde en diepe verbondenheid,
Fabienne
