23/07/2023
NI HAO
Het is weer even geleden dus tijd voor een update !
De voorbije maand juni en juli stond in teken als voorbereiding op een groots avontuur dat te wachten stond in China...
De Ronde van het Qinghaimeer // Tour of Qinghai Lake. 🇨🇳🏔
Vanuit de stad Xining trokken we richting het noordwesten, tot aan het 4.340 vierkante kilometer grote Qinghai-meer, een betoverde "Blauwe Zee" op het Qinghai-Tibet-plateau. Ook het grootste binnenland- en zoutwatermeer in China werd gepasseerd. Om tot daar te geraken, werden tal van uitdagingen uitgespeeld en een lange weg afgelegd. 🌏
Het Qinghai-meer werd omgeven door enorme bergen met torenhoge pieken en uitgestrekte graslanden.
Mannen in donkerrode kleding en de vrouwen kleurrijk.
Dichtbij het overschrijden van de KOM, na het ijlelange klimmen, net onder of soms boven de limiet, verschenen grote Tibetaanse kloosters en tentenkampen. Niet veel tijd om rond te kijken, maar het was opvallend en prachtig.
Wilde jacks, paarden en overrennende langharige ratten waren van de partij. Net als stromende rivieren en meren.
De zon, regen en de wind.
Aan de zijkant liepen meermaals tientallen Tibetaanse strijders te paard mee, zwaaiend met grote vlaggen. Schreeuwend.
Met aanmoedigingen.
Door een wonderbaarlijk natuurlijk en een prachtig landschap werd het wielrennen, de strijd en het afzien een waar genot.
Soms. Het merendeel.
🎇🔆🟡
Met een sterk elftal stonden we aan de Grand Départ. Een groot deel West-Vlaams en anti Antwerps. Zo gingen we het avontuur tegemoet. Stuk voor stuk benieuwd naar wat komen ging.
Woensdag 5 juli ging het vliegtuig van de grond om driekwart dag later te landen in de Volksrepubliek China. Na het nodige in-check werk en veiligheidscontroles gingen de deuren open. Het begin.
De Ronde staat bekend als de "hoogste professionele wielerwedstrijd" die verreden wordt en dat was meteen voelbaar.
Nooit werd er onder de 2400m geleefd, laat staan gefietst. Een groot deel van de gereden kilometers speelde zich af op een hoogte boven de 3000 meter grens. Met een pieken boven 4000.
De zuurstof zakte, net als de saturatie. Gelukkige moesten niet alle stafleden een onderzoek ondergaan. Groen licht.
Een verminderde hoeveelheid deed wat met de mens.
Zuurstof.
Als gas kleurloos, geurloos en smaakloos.
Als vloeistof is het lichtblauw.
Als middel voor het verbranden van brandstoffen, voor de werking van de spieren. Onmisbaar.
Een gebrek hieraan gaf het lichaam meteen een ander aanvoelen. Verhoogde hartslag, licht gevoel in het hoofd en kortademigheid. De benen die vol en leeglopen. De kracht neemt af en je banden lijken aan de grond te kleven. Op je metertje zie je de cijfers onweerlegbaar snel opkomen en dalen. Je zit een dik honderdtal lager dan wat je in normale omstandigheden kunt.
En wel afzien. Even hard als thuis.
Misschien zelfs harder.
☀️🗺⛰️
Met het zevental dat effectief de fiets opkroop vormde we al snel een hechte en sterke groep.
Er volgde een week met vreugde, diepzitten, verontwaardiging, trotsheid, blijdschap, teleurstelling. Herpakken en winnen.
Samen winnen.
Iedereen deed zijn duid in het zakje, schoof eigenbelang aan de kant wanneer verwacht en reed de longen uit zijn lijf. Met een hoestje tot gevolg.
Het was puur genieten van de overwinningen van zegekoning en vloerveger Timothy. Gesteund door zijn meesterknechten en de boorwerken van Torsten Demeyere en Maxime. Hij kon rekenen op de tengere klimgeiten Jacob en Gianni en maakte dankbaar gebruik (of niet) van de lead - out van groentje Bo. Ik smeet mezelf, daar ergens tussen genesteld, volledig.
Na acht machtige ritten stond de teller op een goeie 1200 afgehaspelde kilometers, gaande op en over 14000 hoogtemeters. De chrono tikte af op iets minder dan 30 uur.
De koers leeft in China. Veel meer dan ik dacht of had durven dromen. Er lijkt zo toch een soort vrijheid te hangen rond de sport. Dat is tenmiste wat ik hoop.
Langst de kant soms rijen dik.
Langst de kant op plaatsen waar je nooit zou komen, wapperend met vlaggen en "djajo" roepend.
Zo veel aanmoedigingen.
"Blijven vechten".
Aan de start en aankomst weer tal van mensen.
Foto's en handtekeningen bij de vleet.
Liefde op het eerste gezicht. Verstomd en onder de indruk.
Nog nooit gezien. Maar op een goeie manier, ik was zelf ook onder de indruk.
Een terugblik waar ik kippenvel van krijg. Veel energie en een glimlach.
Erg graag nog eens. Elders of hier.
Met zo een groep.
Sterk samen en samen winnen. Of verliezen.
Maar sowieso genieten, afzien en op een groot avontuur.
Dikke merci aan de ploegmakkers. Aan Peter voor de kans en Ronny, Patrick, Gino en Geert voor de herinneringen en de ervaring. Bangelijk graaf !
Ik slets er mee weg...
