Heymotion

Hands-on coaching & training voor professionals Wil jij je team nog beter begrijpen, beter communiceren en sterker leiding geven?

Zet dan de eerste stap naar professionele groei en klop aan bij Annick Heyman, drijvende kracht achter Hey!Motion. Annick is een gepassioneerd coach en doet beroep op haar jarenlange ervaring om jou en je organisatie te verbeteren. Via een persoonlijke aanpak gaat ze op zoek naar jouw talenten. Met de praktische NLP- en enneagramtechnieken van Hey!Motion kies je voor persoonlijke groei die ook jouw team en bedrijf ten goede komt.

03/09/2026

‘Ik wil niet de zaag zijn.’
Dus zeg je het één keer.
Zacht. En je hoopt.

Maar je team hoort geen gezaag.
Ze horen niks.
En dan raden ze wat je bedoelde. Zagen is tien keer half zeggen. Duidelijkheid is gewoon één keer heel helder.

Dat is geen hardheid.
Dat geeft je rust
Voor hen én voor jou.

Ben jij bang om een zaag te zijn?
Laat het me weten! Benieuwd naar jouw antwoord.

Liefs Annick

02/09/2026

6u40. Nog geen koffie.
En je nam al drie beslissingen die niet van jou waren.

Voor iemand die het zélf perfect kon.
Voor die collega.
Voor dat mailtje dat “doe ik toch sneller even zelf.”

Niet omdat zij het niet kunnen.
Maar omdat jij niet kon wachten.
Dat is geen werkijver.
Dat is een gewoonte.
Eentje die als “gewoon wie ik ben” voelt - tot je merkt dat ze jou moe maken én je team klein houdt.
Het goeie nieuws: afleren kan.
Morgenvroeg al.
Bij die eerste beslissing die niet van jou is, wacht je één tel.
Meer niet.
En dan kijk je wat er gebeurt. 💛

En heb ik je betrapt? Typ ☕ - dan weet ik genoeg. 😉

Liefs Annick

31/08/2026

Augustus
31 augustus
Zomer: waar ben je naar toe?

Augustus was voor mij een boeiende maand:
💫 Veel gewerkt
💫 Veel gebouwd
💫 Veel gegeven
💫 Veel geleerd
💫 Veel genoten
💫 Veel engelen op mijn pad
💫 Veel liefdevolle momenten
💫 Veel vuur en passie
💫 Veel goesting

Dankjewel voor de mooie maand.
Voor de warmte
De liefde
De goesting
De drive
De mensen die ik mocht inspireren
De mooie ontmoetingen
De super Masterclass

Augustus je was fantastisch!
Ik kijk uit naar wat september me gaat brengen!

Laat maar komen!

Liefs Annick

PS: hoe was jouw augustus?

29/08/2026

“Ik ben pas klaar als alles af is.”
Ik heb gevraagd wanneer dat voor het laatst gebeurd was.
Ze lachte eerst.
Toen werd het stil.
Het antwoord was nooit.

Dat is het venijnige eraan.
Het klinkt als discipline.
Als iets waar je trots op mag zijn.
Als het bewijs dat jij niet iemand bent die het erbij laat hangen.
Maar het is een voorwaarde die nooit gehaald wordt.

Dus komt die rust er nooit.
Je wacht op een dag die niet bestaat. En wat mij daarbij het meest opvalt: het gaat bijna nooit over de grote dingen.
Het project is af.
De cijfers kloppen.
De klant is content.

Het zijn de restjes.
De map die nog geordend moet.
Dat mailtje dat nog kan.
Dat ene ding waarvan je weet dat het maandag ook nog kan, maar dat nu al aan je trekt.
En de restjes groeien mee.

Altijd.
Hoe sneller jij ze wegwerkt, hoe sneller er nieuwe bijkomen.
Want jouw tempo is de standaard geworden.

Ik zeg niet dat je je lat l***r moet leggen.
Ik zeg dat je kan stoppen met je rust te koppelen aan je lijst.
Dat je mag stoppen omdat het mag van jezelf.
Dat is jouw keuze.
En jij bent de enige die deze keuze kan maken.
Het is zaterdag.
Er is niks af. Dat mag.

Geniet van het weekend.

Liefs
Annick

28/08/2026

Ik ben er zo eentje.
Altijd nog “even dit”.
Deze week gaf ik een masterclass en herbouwde ik mijn hele website.
Mijn eerste reflex vanavond?
Nog een mailtje.
Nog een to-do.
Want ik zat in die ‘Alles moet af’-modus.

Ik heb het niet gedaan.
Ik lig op de zetel.
En ik doe niks.
Niet omdat alles af is - dat is het toch nooit.

Maar omdat rust niks is dat je moet verdienen.
Gun jij jezelf vanavond ook even niks?

Liefs Annick

27/08/2026

Gisteravond kreeg ik een paar keer dezelfde vraag.
Ja maar, hoe begin ik daar nu aan?

Drie zinnen. Meer heb je niet nodig.

1. Dit is wat ik zie. Feiten. Niet wat jij erover denkt. “De laatste drie weken kwam het rapport op donderdag. Niet op dinsdag.” Niet: “ik heb het gevoel dat je er wat losser mee omgaat.” Dat is jouw invulling. Daar kan niemand iets mee.

2. Dit is wat het doet. Het gevolg. Geen verwijt. “Daardoor kan het team pas op vrijdag verder.” Niet: “daardoor zet je het hele team klem.” Dat is een oordeel met een gevolg errond.

3. Dit is wat ik nodig heb. Concreet. Geen wens. “Ik wil het vanaf nu op dinsdag, twaalf uur.” Niet: “het zou fijn zijn als het wat vlotter zou lopen.” Daar kan iemand niks mee doen.
Behalve zich slecht voelen.

Zie je wat er ontbreekt?
Geen “ik vind het zo jammer dat”. Geen “iedereen zegt”.
Geen twee minuten inleiding waarin je het al zacht maakt voor je begonnen bent.
Dat weglaten voelt hard. Maar dat is het niet.
Dat is respect voor iemands tijd.

Kijk maar wat er gebeurt mét die inleiding. Je zegt: “ik weet dat het een drukke periode is, en ik wil echt niet vervelend doen, en het is niet erg hoor, maar...”
Tegen dat je bij dat “maar” bent, is de ander al drie keer geschrokken en één keer opgelucht.
Ze weet niet meer of dit nu belangrijk is of niet.
En dan zeg jij achteraf: ik heb het toch gezegd?
Ja. Je hebt het gezegd.
Zo zacht ingepakt dat het niet is aangekomen.

Drie zinnen. Vijftien seconden.
Welke van die drie laat jij meestal weg?

Wil je dat patroon doorbreken?
DM Bold en ik vertel je hoe je dat doet

Liefs Annick

25/08/2026

Ik geef morgen een masterclass over duidelijk zijn.
En daarjuist stond ik naar mijn eigen slide te kijken.
“Zeg het voor het begint te etteren.”

Terwijl er een gesprek al twee weken op mijn lijst stond.
Zeven minuten heeft het geduurd. Twee weken om aan zeven minuten te beginnen.

Dat is altijd de verhouding.
Het gesprek is nooit het zware.
Het is de aanloop ernaartoe wél.
Want wat heb ik me allemaal niet wijsgemaakt.
In mijn hoofd.
Al die gedachten.
Al die veronderstellingen.
En wat bleek: niets klopte ervan!

Morgen, half acht. Gratis Masterclass

Laatste kans om in te schrijven.
Link in bio.

Liefs Annick

24/08/2026

We zijn een hecht team.
Maar we durven niet echt uiten wat er minder goed loopt.”

Dat schreef een directrice mij.
Veertig mensen onder haar.
Een hecht team.
En toch wordt er gezwegen.

Dat is geen tegenstelling.
Dat is een gevolg.
Want in een hecht team wil niemand de sfeer breken.

Dus wachten we.
Op een rustiger moment.
Op een beter gesprek.
Op volgende week.
Alleen…
Er komt geen rustige week.

En ondertussen voelen zij het al.
Aan je toon.
Aan je mails die korter worden.
Aan de diepe zucht die valt.
Ze weten alleen niet waar je mee zit.
Dus vullen ze het zelf in.
En wat mensen invullen is bijna altijd erger dan de waarheid.

Je hebt jouw team niet gespaard. Je hebt het laten raden.

Over twee dagen breng ik duidelijkheid in verschillende communicatiestijlen.
Woensdag, half acht. Gratis. Link in bio.
Je kan nog meedoen!

Liefs Annick

23/08/2026

Vijf vragen.
Tel gewoon mee.
Ik vraag het niet om je te betrappen.
Ik vraag het omdat bijna iedereen die bij mij binnenkomt op vier of vijf zit.

En denkt dat dat aan háár ligt.
Dat ze nu eenmaal zo is.
Dat ze ‘het’ zou moeten kunnen loslaten,
En dat het iets over haar zegt als het niet lukt.

Dat is niet zo.
Het is een patroon.
En een patroon heb je ooit geleerd. Meestal op een moment dat het je goed van pas kwam.

Denk maar eens terug.
Er was een periode dat nauwkeurig zijn je iets opleverde.
Een baas die tevreden was.
Een fout die jij op tijd zag.
Een naam die je opbouwde: op Annick kan je rekenen.
Dat werkte.
Dus deed je het nog eens.
En nog eens.

Tot het geen keuze meer was.
Tot het aansloeg op momenten dat het niks meer opbrengt.
Bij de mail aan je zus.
Bij het werk van je collega dat al goed was.
Om kwart voor elf ‘s avonds.
Je verantwoordelijkheid mag blijven. Daar ga ik prat op.
Dat is je vakmanschap, daarom vragen mensen jóu.

Wat weg mag: dat het de baas speelt over jou.

En dat begint niet met loslaten. Loslaten is veel te groot om mee te beginnen.

Het begint met één ding vandaag niet opnieuw doen.
Eén. Laat het staan.
En kijk wat er gebeurt.

Meestal is dat: niks.
En dat is precies het bewijs.

Liefs Annick

22/08/2026

Het is kwart voor tien.
De vaatwas draait.
En jij opent je laptop nog één keer.

Er staat een document klaar van iemand van je team.
Het is goed.
Alleen niet zoals jij het in je hoofd had.
Dus je past het aan.
Stil.
Eén zin hier, een woord daar.
Uitleggen duurt langer dan zelf doen, denk je.
En morgen staat het zoals het hoort.
Je stuurt het door zonder te zeggen wat je veranderd hebt.

De volgende keer gokt die persoon opnieuw.
Want ze heeft nog altijd niet gezien wat jij precies wou.

En zo neem jij alles terug.
De mail.
De offerte.
Het gesprek dat je liever zelf voert.
De beslissing die eigenlijk niet van jou is.
Je noemt het betrokkenheid. Of kwaliteit.

Maar er zit iets onder.
Want hoe meer jij zelf meespeelt, hoe minder je nog hoort.
Je merkt niet meer wie vastloopt.
Wie stiller wordt.
Wie al drie weken op een antwoord wacht.
Je bent te druk met je eigen instrumenten.

Denk aan een dirigent.
Hij speelt tijdens een concert geen enkel instrument.
Geen noot.
En toch is het zíjn concert.

Zou hij halfweg de viool overnemen omdat het net iets zuiverder kan, dan valt het orkest stil.
Iedereen zou dat raar vinden.
Bij jezelf vindt je het doodnormaal. jij neemt de viool wél over.
En de cello erbij.
En dan vraag je je af waarom het niet meer klinkt.
Leiden is niet meespelen.
Het is stil durven staan, en zorgen dat het samen klinkt.
Ook als iemand anders de noten speelt.

Liefs Annick

Adresse

Lamontstraat 15
Kwaremont
9690

Téléphone

+32495218245

Site Web

http://www.heymotion.be/

Notifications

Soyez le premier à savoir et laissez-nous vous envoyer un courriel lorsque Heymotion publie des nouvelles et des promotions. Votre adresse e-mail ne sera pas utilisée à d'autres fins, et vous pouvez vous désabonner à tout moment.