30/09/2025
Open brief aan leden, sportvrienden en betrokkenen
Beste leden, sportvrienden en sympathisanten
Met dit schrijven wil ik eindelijk open kaart spelen over wat er gebeurd is met onze ijshockeyclub, en waarom ik mijn ontslag heb moeten geven. Niet omdat ik het wil, maar omdat ik voel dat mijn jarenlange inzet en passie niet zomaar in stilte mogen verdwijnen.
JAREN VAN INZET EN OPBOUW
Meer dan een decennium heb ik mijn hart gegeven aan deze club:
* Als jeugdtrainer en organisator van kampen naar Tsjechië en lokaal binnen de club..
* Als coach van de Div1-ploeg, waarmee we van middenmoot evolueerden naar halve finales en zelfs finales in de laatste seizoenen.
* Als voorzitter die steeds de leden op de eerste plaats zette.
Ik deed dit alles zonder ooit mijn rechtmatige vrijwilligersvergoeding op te vragen. In plaats daarvan gebruikte ik dat geld om ijsuren voor de jeugd te betalen. Ik startte een materiaalbank, opgebouwd uit donaties van ouders, zodat kinderen de sport konden proberen zonder meteen hoge kosten te maken. Mijn filosofie was simpel: ijshockey moest toegankelijk en haalbaar zijn voor elk kind.
DE TELOORGANG
Ondanks deze inzet is de club onderuitgehaald door een kleine groep ouders die verdeeldheid zaaiden en wantrouwen verspreidden. Wat opgebouwd was, werd afgebroken. Ik werd persoonlijk aangevallen en onder druk gezet om op te stappen.
Het resultaat zien we vandaag:
* Nauwelijks nog inschrijvingen.
* Geen Div1-ploeg meer, waar we nochtans jarenlang trots op konden zijn.
* Een jeugdwerking die zo goed als verdwenen is. Competitie groep door te weinig leden die moeten met een andere club in coop gaan.
Wat mij het meest pijn doet, is dat ook mensen die ik als vrienden beschouwde, zich achter deze groep schaarden. Daarmee voelt het alsof niet enkel de club, maar ook een stuk van mijn leven en mijn passie is afgenomen.
POGING TOT REDDING
Reeds in augustus heb ik de schepen van sport persoonlijk gecontacteerd. Ik heb hem duidelijk gemaakt wat er aan de hand was en gevraagd om een bemiddelende rol op te nemen, in de hoop dat de club nog gered kon worden. Tot mijn grote spijt kwam daar nooit een antwoord. Dat moment had een keerpunt kunnen zijn, maar het bleef stil. De negatieve spiraal kreeg vrij spel.
WAAR HET WERKELIJK OMGAAT
Ik schrijf dit niet om modder te gooien, maar om de waarheid vast te leggen. Wie mij nu de schuld wil geven van de ondergang van de club, vergeet de feiten: jarenlange inzet, onvoorwaardelijke steun voor de jeugd, en tijdig gewaarschuwd voor het gevaar.
Wat hier gebeurd is, is niet het falen van één persoon, maar het gevolg van verdeeldheid en verkeerde keuzes. En dat raakt niet mij alleen, maar vooral de kinderen die hun club, hun kansen en hun sportieve thuis kwijt zijn.
TOT SLOT
Ik kijk met trots terug op wat we samen wél bereikt hebben. De herinneringen, de inzet en de vriendschappen die oprecht waren, neem ik mee. Maar ik kan niet blijven zwijgen terwijl men mijn naam door het slijk haalt en het werk van jaren negeert.
Laat dit een les zijn: een sportclub kan enkel groeien als er samenhorigheid, respect en steun is. Zonder dat, gaat er meer verloren dan een ploeg alleen.
Met sportieve groet
Als mens die zijn passie afgenomen wordt en verliest.
Davy Deryckere
Uw voorzitter
