02/07/2025
🥾De Slovak Challenge was de zoveelste bevestiging van wat ons lichaam kan. Of beter gezegd...
🧠Wat ons brein toelaat in de juiste omstandigheden.
"Justin, eerlijk gezegd, ik had de dag voordien bijna afgelast." Vertelde een oververmoeide deelnemer.
Ik kende zijn discours, ik weet hoe zwaar hij het had. Chronische stress, 2 jaar stevig slaaptekort en een flinke dosis perfectionisme die deze leider enerzijds charmeert. Maar wel ten koste van zijn lichaam en geest.
Fast forward - dag 3 stond er een monsterklim voor de boeg.
Van onze gids Edgar kregen we te horen: "Pittige klim vandaag, ongeveer gelijkaardig als gisteren."
Wel, dat was het niet. Was dit een leugentje om bestwil? Wie zal het zeggen.
22% hellingsgraad op ruw terrein gedurende maar liefst 3 uur in de prachtige, maar genadeloze zon.
En een trekzakje van een kleine 20kg op de rug.
Dit was écht hard.
(Ter vergelijking: de Mont Ventoux is gemiddeld 8% hellingsgraad.)
Ondanks de stijve benen, de klachten en de vermoeidheid...
Het ging. Voor iedereen.
In de trainingscontext zie je vaak hoe ons brein onze fysieke capaciteiten limiteert. Zo moest ik eens inschatten hoeveel push-ups ik kon doen na elkaar en ze dan ook uitvoeren. Ik zat exact op het aantal.
Een uur later werd me gevraagd om dat opnieuw te doen, maar te luisteren naar het geklap van een persoon die mij op die manier het push-up ritme zou aangeven (en dat ritme wisselde vaak).
Ik deed er bijna 30% bij, terwijl ik nog zware armen had van de training.
Ik kon het niet geloven.
Wanneer je in de bergen een ruwer pad hebt, je geraakt aan de praat met iemand of je hebt creatieve gedachten, dan plots besef je dat je een halfuur zonder 'lijden' hebt doorgestapt.
Ook is er nog het feit dat er in de bergen maar één doel is en ook maar één optie, namelijk doorstappen tot de tussenstop. hashtag
In ons dagelijkse doen hebben we ontzettend veel opties en mogelijkheden die leiden tot uitstelgedrag (dan spreken we nog niet eens over focus disrupters). Daarnaast kiezen we graag voor comfort. Dat is best lastig voor ons brein die wel degelijk evolutionair geprogrammeerd is om comfort altijd te overwegen (en liefst te kiezen).
Deze