Double Digit Rally

14/09/2025

13/09/2025

Speech Contactgroep SPIJS tijdens ons finaal event.

Goedenavond, dames en heren,
Lieve mensen,

Voor veel vormen van kanker bestaan er patiëntenverenigingen of lotgenotengroepen. U kent wellicht de borstkankerpatiënten, die elk jaar tal van activiteiten organiseren om fondsen te werven.

Maar voor slokdarm- en maagkanker bestond tot voor kort geen enkele groep. Daarom zetten Paul, Marc, Peter, Ludo en mezelf Inge ons in voor Contactgroep Spijs.

Daar kwam in 2020 verandering in. Op initiatief van de artsen van de Thoraxafdeling van het UZ Leuven, en in samenwerking met Kom op tegen Kanker, werden enkele patiënten benaderd om samen een lotgenotengroep op te richten. Op 9 oktober 2020 vond de eerste vergadering plaats, een belangrijke stap richting de oprichting van de lotgenotengroep SPIJS. Een van de oprichters was onze geliefde Brenda Hamers, een naam die zo verbonden zal blijven met de lotgenotengroep.

Wat maakt nu het bestaan van een lotgenotengroep zo belangrijk? Wat kan zo’n groep betekenen voor kankerpatiënten en hun naasten? Als je moet leven zonder slokdarm en/of maag of een combinatie daarvan, dan verandert je leven enorm. Stel je simpel voor dat het mechanisme van je lichaam om voedsel en vocht tot zich te nemen voor een belangrijk deel wordt weggehaald en dat de verbindingen tussen de hersens en wat ooit slokdarm of maag is geweest, geheel of gedeeltelijk zijn verdwenen. Hoe gaat je lichaam daarmee om en misschien minstens zo belangrijk: hoe gaat de patiënt daarmee om?

Een ding is zeker: het zal nooit meer zijn zoals het was.

Al bij de eerste informatiebijeenkomst die Spijs organiseerde op 9 oktober 2021 bleek hoe belangrijk het is om met lotgenoten en artsen in een rustige en informele omgeving samen te zijn. Het onderling kunnen uitwisselen van ervaringen en mogelijke oplossingen voor problemen kan lotgenoten helpen het leven weer verder op te pakken. Van het uitwisselen van recepten – zo had Brenda een recept ontwikkeld voor een heerlijk brood – tot een tip van de diëtiste of een uitleg van de chirurg, het creëren van een platform om dit mogelijk te maken is misschien wel de hoofdtaak van de lotgenotengroep Spijs.

Op onze website en Facebookpagina vindt men een overzicht van onze activiteiten: informatiebijeenkomsten, wandelingen, danslessen en meer. Er zijn echter ook meer activiteiten die niet zo zichtbaar zijn. Spijs krijgt regelmatig verzoeken om hulp of om informatie. Zowel privépersonen als bedrijven of instituties weten de weg naar ons te vinden.

Een andere activiteit is onze bijdrage als patiënten vertegenwoordiging bij wetenschappelijke onderzoeken. Het gehoord worden bij het ontwikkelen van nieuwe behandelingsmethoden of strategieën bij slokdarm- en/of maagkanker is een essentiële taak voor Spijs.

Dames en heren, ik besef dat voor wie er niet rechtstreeks mee te maken krijgt, het soms moeilijk is om zich dit alles voor te stellen. Daarom wil ik u graag twee getuigenissen van lotgenoten meegeven, die tonen wat Spijs kan betekenen.

Paul: Zes jaar geleden werd bij mij toevallig een tumor ontdekt op de overgang van de slokdarm naar de maag. Ik had nauwelijks klachten, en toch veranderde mijn leven volledig. Na chemo, bestraling en een zware operatie waarbij mijn slokdarm en een groot deel van mijn maag verwijderd werden, begon een intensieve revalidatie.
Stap voor stap ging het beter, maar wat ik vooral miste, was contact met mensen die hetzelfde hadden meegemaakt. Toen ik samen met enkele lotgenoten Spijs mocht oprichten, voelde dat als thuiskomen.

Wat mij telkens weer energie geeft, zijn de ontmoetingen met lotgenoten. Soms praten we over de ziekte, maar net zo vaak gewoon over het leven: familie, vakanties, kleine gelukjes. Die herkenning en verbondenheid zijn onbetaalbaar.

Ludo: In oktober 2023 kreeg ik de diagnose slokdarmkanker. Mijn wereld stortte in. De onzekerheid en het intensieve behandeltraject waren loodzwaar. Wat mij overeind hield, was het contact met mensen die wisten wat ik doormaakte. Vaak waren het kleine dingen die een groot verschil maakten: een tip, een luisterend oor, een eenvoudig gesprek.
Via mijn chirurg kwam ik in contact met Spijs. Al snel voelde ik dat ik hier niet alleen steun kon vinden, maar ook zelf iets kon betekenen. Daarom zet ik mij nu als bestuurslid in om onze groep sterker en bereikbaarder te maken, en activiteiten te organiseren die écht helpen. Want soms is het niet de grote verandering, maar een klein gesprek dat een wereld van verschil maakt.

Dit is waar Spijs voor staat: herkenning, verbondenheid en hoop. Laat ons het verschil maken.

Ik wil afsluiten met een woord van oprechte dank. Dank voor uw aandacht, uw aanwezigheid en uw steun. Want dankzij uw inzet kunnen wij er zijn voor elkaar, en ervoor zorgen dat niemand dit alleen hoeft te doen.

Dank u wel
Team Spijs

11/09/2025

𝗚𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻 𝘀𝗹𝗼𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗼𝗻𝘀 𝗗𝗼𝘂𝗯𝗹𝗲 𝗗𝗶𝗴𝗶𝘁 𝗳𝗼𝗿 𝗦𝗽𝗶𝗷𝘀-𝗮𝘃𝗼𝗻𝘁𝘂𝘂𝗿 𝗼𝗳𝗳𝗶𝗰𝗶𝗲𝗲𝗹 𝗮𝗳.

Dr. Frederiek Nuytens bracht een heldere lezing over maag- en darmkanker. Nadien kreeg Contactgroep Spijs het woord met een pakkende voorstelling en getuigenissen die raakten.

Het hoogtepunt kwam toen Zoë en Ellie, de dochters van Brenda en Stijn, op de knop mochten drukken. Het bedrag verscheen: 7.800 euro, afgerond door Double Digit op 8.000 euro, integraal voor Spijs. Een bedrag dat Spijs met vele ideeën en projecten zinvol zal inzetten.

Samen keken we ook naar de aftermovie. Eerst prachtige beelden van de natuur, dan de herkenbare fietsmomenten door weer en wind. Het leverde meteen gesprekken op: “Ah ja, dat kerkje!”, “Die klim was pittig!”, “Was dat de plek waar we blind moesten rijden in Zwitserland?”, en natuurlijk: “Die Stelvio… wat een reus.”

Tot slot een welgemeende dankjewel.

𝗔𝗮𝗻 𝗮𝗹𝗹𝗲 𝘃𝗿𝗶𝗷𝘄𝗶𝗹𝗹𝗶𝗴𝗲𝗿𝘀: 𝗧𝗶𝗻𝗲, 𝗟𝗶𝗻𝗱𝗮 & 𝗬𝘃𝗮𝗻, 𝗖𝗵𝗿𝗶𝘀, 𝗖𝗵𝗿𝗶𝘀𝘁 & 𝗠𝗮𝗿𝘁𝗶𝗻𝗲, 𝗖𝗮𝗿𝗼𝗹𝗶𝗻𝗲, 𝗠𝗮𝗿𝗰, 𝗘𝗹𝗶𝗻𝗲, 𝗣𝗮𝘁𝗿𝗶𝗰𝗸 & 𝗡𝗮𝘁𝗮𝗰𝗵𝗮, 𝗚𝗲𝗲𝗿𝘁, 𝗠𝗶𝗿𝗮, 𝗜𝘃𝗼, 𝗖𝗹𝗮𝘂𝗱𝗶𝗻𝗲, 𝗞𝗮𝗿𝗹, 𝗪𝗶𝗹𝗹𝘆, 𝗜𝗿𝗶𝘀, 𝗠𝗲𝗵𝗱𝗶, 𝗧𝗼𝗺, 𝗙𝗿𝗮𝗻𝗸, 𝗦𝘁𝗶𝗷𝗻, 𝗖𝗵𝗿𝗶𝘀, 𝗭𝗼𝗲̈ 𝗲𝗻 𝗘𝗹𝗹𝗶𝗲.

𝗔𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗳𝗶𝗲𝘁𝘀𝗲𝗿𝘀 𝗱𝗶𝗲 𝘇𝗲𝘀 𝗱𝗮𝗴𝗲𝗻 𝗹𝗮𝗻𝗴 𝗵𝗲𝘁 𝗮𝘃𝗼𝗻𝘁𝘂𝘂𝗿 𝗵𝗲𝗯𝗯𝗲𝗻 𝗴𝗲𝘁𝗿𝗼𝘁𝘀𝗲𝗲𝗿𝗱: 𝗦𝘁𝗶𝗷𝗻, 𝗗𝗶𝗲𝘁𝗲𝗿, 𝗣𝗵𝗶𝗹𝗶𝗽𝗽𝗲, 𝗣𝗶𝗲𝘁𝗲𝗿, 𝗦𝘁𝗲𝗳𝗮𝗮𝗻, 𝗣𝗮𝘁𝗿𝗶𝗰𝗸, 𝗦𝗶𝗺𝗼𝗻, 𝗝𝗼𝗻𝗲𝘀, 𝗫𝗮𝘃𝗶𝗲𝗿, 𝗘𝗽𝗵𝗿𝗲𝗺, 𝗡𝗶𝗰𝗼, 𝗝𝗲𝗻𝘀 𝗲𝗻 𝗢𝗹𝗶𝘃𝗶𝗲𝗿.

Aan de sponsors, de deelnemers van de thuisedities, en iedere sympathisant die zijn of haar steentje bijdroeg.

Zonder jullie was dit niet mogelijk.

Een avond vol herinneringen, verbondenheid en vooral: dankbaarheid. 💛🦋

VOOR en DOOR Brenda, voor Contactgroep SPIJS

03/09/2025

Benefietavond voor Spijs – 10 september ✨

Na een mooie zomer komen we opnieuw samen voor een bijzondere avond.

📅 Datum: 10 september
📍 Locatie: Double Digit, Spinnerijstraat 103/8, 8500 Kortrijk

Programma
19u00 – Verwelkoming
19u15 – Gastlezing door dr. Frederiek Nuytens over maagkanker, met vragenronde
20u00 – Uitreiking van de cheque aan Spijs + hun getuigenis
20u30 – Première aftermovie & foto’s
20u45 – Dank aan alle vrijwilligers
21u15 – Gezellig napraten met hapje en drankje
22u00 – Afsluit

👉 Deelname: €10 per aanwezige
👉 Gelieve je aanwezigheid te bevestigen zodat we de catering goed kunnen voorzien.
📩 https://rally.double-digit.eu/events/benefietavond-voor-spijs-10-september

Samen maken we er een warme en betekenisvolle avond van 💙
Delen is lief!

03/06/2025

Double Digit Rally for Spijs – een beweging die verder reikt dan de Stelvio

Naast de 13 moedige fietsers die in zes dagen tijd zo’n +-1.089 kilometer en 15.000 hoogtemeters trotseerden richting de top van de Stelvio, speelde zich ook in België en Nederland een bijzonder verhaal af.

Want de Double Digit Rally for Spijs was meer dan een sportieve uitdaging – het groeide uit tot een collectieve beweging, gedragen door honderden mensen die elk op hun manier bijdroegen.

Op zondag 25 mei verzamelden meer dan 200 wandelaars en 80 fietsers aan de start in Harelbeke.
Een dag vol verbondenheid, emotie en een krachtig eerbetoon aan Brenda.
Maar ook na die start ging het engagement gewoon door.

Onder de noemer “thuiseditie” engageerden verschillende teams zich om gedurende zes dagen te wandelen, lopen of fietsen – met eenzelfde inzet en doel voor ogen. Proficiat alleen, ook deze die het probeerden.

Enkele opvallende bijdragen:

✅Team Little Blister
liep elke ochtend 8 km en wandelde ’s avonds 10 km – goed voor exact 108,9 km, symbolisch gelijk aan de afstand van de Stelvio-rit.
✅ Team UZ Leuven – “Sterk in elke stap voor Brenda” wandelde samen ook 108,9 km – in verbondenheid en stilte.
✅ En “de nichtjes” lieten zich inspireren door het traject van Arnout Hauben en trokken met rugzak van Pieterburen tot Lauwersoog – een stevige tocht van 112 km doorheen de Waddenstreek, vier dagen lang, volledig zelfvoorzienend.

Overdag bewegen, ’s avonds verhalen delen.
In bossen, op stranden, op Vlaamse binnenwegen of tussen de bergen.

Iedere kilometer droeg bij aan hetzelfde doel: steun voor Spijs, en een liefdevol eerbetoon voor én door Brenda. 🦋

Wat begon als een rit naar een berg, werd een golf van verbondenheid, solidariteit en kracht – met als rode draad: stappen, trappen, zweten en voelen. Elk op hun manier. Allemaal samen.

📸 PS: de foto’s van de kick-off volgen binnenkort op onze website en sociale media.

01/06/2025

Double Digit for Spijs – 6 dagen, 1 doel, duizenden herinneringen

Wat begon als een plan, werd een tocht. Wat een tocht werd, eindigde op de flanken van de Stelvio.

Zes dagen lang fietsten we van Harelbeke naar het dak van Italië — dwars door regen, wind, hitte en hoogtemeters.

Iedere dag bracht zijn eigen verhaal:
• Van het enthousiasme in Harelbeke en de massale steun onderweg
• Tot het koude en kletsnatte gevecht in Duitsland
• En uiteindelijk de mythische beklimming van de Stelvio — een beklimming vol emotie, met in het achterhoofd het waarom van deze reis: 💛

Onderweg waren er een paar lekke banden, versleten remblokken, onverwachte cols, een stukje blind rijden in Zwitserland en ontelbare “gaan we dit halen?”-momenten. Maar er was ook kameraadschap, zon, applaus, tranen, kippenvel en vooral: véél liefde voor het doel.

| Dag | Route | Afstand | Hoogtemeters | Tijd |
|-----|--------------------------------------------|-----------|---------------|--------|
| 1 | Harelbeke → Charleville-Mézières (FR) | 200,00 km | 2.198 m | 7u42 |
| 2 | Villers-Semeuse → Metz (FR) | 147,86 km | 1.177 m | 5u00 |
| 3 | Jouy-aux-Arches → Strasbourg (FR) | 156,31 km | 1.774 m | 5u38 |
| 4 | Holtzheim → Villingen-Schwenningen (DE) | 188,37 km | 1.622 m | 7u33 |
| 5 | Stockach (DE) → Sankt Anton (AT) | 181,04 km | 2.771 m | 8u12 |
| 6 | Sankt Anton → Stelvio (IT) via Zwitserland | 162,93 km | 3.080 m | 7u44 |
| | |-----------|---------------|--------|
| | **TOTAAL** | **1.036,51 km** | **12.622 m** | **41u49** |

Bedankt aan iedereen die dit mogelijk maakte
De fietsers. De supporters. De volgwagens. De planners. De campers. De dronepiloot. De lachers. De delers.

En vooral: Contactgroep SPIJS

Dit was meer dan fietsen.
Dit was vriendschap, inzet, hoop — en een herinnering voor het leven. 🦋

30/05/2025

Dag 6 van onze Double Digit for Spijs Challenge

Vandaag stond de koninginrit op het programma, met als ultieme bekroning: de Stelvio 🏔️

De dag begon met een onderhoudsbeurt aan de fietsen –
voor velen waren de remblokken volledig versleten, en dat voorspelde wat komen zou.

We vertrokken onder een stralende zon ☀️,
de eerste warme dag van de week, en dat zorgde meteen voor een extra fysieke belasting.
Tot nu toe hadden we amper last van wegwerkzaamheden,
maar vandaag hadden we pech:
een afgesloten weg dwong ons tot een omweg via Zwitserland.
Met beperkt internet moesten we het even “blind” doen.
Tot overmaat van ramp kregen we er ook nog een stevige klim bovenop: de Norbertshöhe –
niet gepland, maar we zijn nu toch bezig… 😵

De bevoorrading verliep vandaag wat anders dan anders.
Geen campers of Eline onderweg –
een camper met remorque de Stelvio opduwen is geen goed idee.
De campers namen daarom een shortcut naar Bormio. Achteraf kwam Eline met Yvan en Linda de Stelvio gereden met de auto.

Ook Natacha en Patrick namen vanmorgen afscheid –
wegens planning en de lange terugtocht.
Dikke merci, Natacha en Patrick!

Gelukkig bleef de volgwagen met dronepiloot paraat,
en zo bleven we onderweg goed bevoorraad met Spijs en drank.

Onder de felle zon ging de rit verder.
De hitte – die we al even niet meer gewend waren –
maakte het nóg zwaarder.

In de verte zagen we haar al liggen: de Stelvio.
De gesprekken gingen al snel over de verhalen, de legende, de historiek van deze mythische klim.
Eigenlijk draait het daar al maanden om –
en natuurlijk ook om Spijs, om Brenda 🦋.

Dan beginnen we eraan:
de klim.
Op zo’n helling zie je het verschil in klimvermogen snel, maar zelfs na 1000 km in de benen rijden er hier vandaag nog een PR.

Het werd bijten, doorgaan, en blijven bijten.
Maar we wisten waarvoor we het deden –
en dat gaf kracht om door te zetten.

Ook Nico stapte opnieuw op de fiets, speciaal voor deze klim!

Na een lange beklimming bereikten we de top.
Emotioneel.
Dit was het hoogtepunt waar we al die maanden naartoe geleefd hadden.

We namen foto’s, kochten wat souvenirtjes,
en dronken een welverdiend Thrive-herstelbiertje –
met dank aan onze sponsor.

De rit eindigde in dalende lijn –
ons hotel ligt namelijk in Bormio, aan de andere kant van de Stelvio.
Nog een afdaling van 15 km, waarbij sommigen duidelijk een ander talent hadden dan klimmen 😉

Bij aankomst in het prachtige hotel ging het eerste drankje snel binnen.

Vanavond gaan we samen op restaurant –
ook Yvan en Linda zijn opnieuw van de partij.
Yvan is jarig: proficiat met je 60e verjaardag! 🥳

Challenge gehaald.
Heel moe, maar ongelooflijk voldaan.

Voor Spijs.
VOOR en DOOR Brenda.
Voor iedereen die vandaag iemand in gedachten had.

Dank aan de vele sponsors, de warme steunberichten,
en aan alle vrijwilligers.
Zonder jullie was dit onmogelijk.

29/05/2025

Dag 5 van onze Double Digit for Spijs Challenge

29 mei – een dag met cijfers die tot de verbeelding spreken: 180 kilometer, meer dan 2700 hoogtemeters.
En de hoogtemeters geconcentreerd in de tweede helft van de rit.

De ochtend begon met een klein defect: een lek ventiel (soupappe) bij Xavier. Gelukkig snel opgelost, en dus konden we toch redelijk vlot vertrekken. De hoteleigenares zwaaide ons nog vriendelijk uit – zoals het hoort in het charmante Stockach.

Goed nieuws: Pieter stapte weer op de fiets, de rug liet het opnieuw toe – dankzij, naar eigen zeggen, de juiste pilletjes. 😉

We fietsten de eerste 80 kilometer langs de Bodensee: een prachtig vlak stuk met zicht op het water, maar zonder volgwagen, want die mocht het fietspad niet op.
Resultaat: extra materiaal in de achterzak en op eigen kracht verder.

Stijn had naar eigen zeggen “slechte benen”, maar daar was weinig van te merken… Hij nam de kop en duwde een stevig tempo. Wanneer “niet boven de 32 km/u” al als rustig wordt omschreven, weet je hoe laat het is.

We wilden wat tijd winnen, want we wisten wat eraan kwam:
de klimhel op de laatste 80 kilometer.

Na het vlakke stuk langs de Bodensee ging het richting de Oostenrijkse grens, met een korte passage in Liechtenstein.
Vanaf daar begonnen de echte hoogtemeters, met een eerste reeks klimmen van onder andere 4 en 10 kilometer, met lange stroken soms stukken tot 13%.

En toen kwam het grote werk…
Een lange slotklim van 25 km, meer dan 1000 hoogtemeters, met de laatste kilometers constante hellingsgraden rond de 10%.
Een soort mini-Ventoux, maar dan met meer bochten en hier en daar een pak sneeuw naast de weg.

De streek is adembenemend:
slingerende wegen tussen de bergen, besneeuwde toppen, en vergezichten die je (soms letterlijk) de adem benemen.
Het is afzien én genieten tegelijk. We herinneren onszelf eraan: “genieten, genieten,”
al voelt het af en toe eerder als “sterven”.

Rond 18u arriveren we in ons hotel – en wat voor één:
een prachtig bergverblijf, met zicht op de besneeuwde toppen.
De hotels worden met de dag beter – het uitzicht vanaf het balkon is er eentje om in te kaderen.

Dag 5: overleefd.
Moe maar voldaan. En morgen…
morgen wacht de Stelvio.

28/05/2025

Dag 4 van onze Double Digit for Spijs Challenge

28 mei, de start van wat een heroïsche rit zou worden.
Aan de ontbijttafel ging het vandaag opvallend weinig over gemiddelden, snelle wagens of wattages, maar wel over één veelvoorkomende vraag:
“Hoe is het met je zitvlak gesteld?”
Na 500 km op een zadel niet onbelangrijk…

We vertrekken helaas niet voltallig: Nico moet forfait geven wegens medische ongemakken.
We starten dus met 12. Het bleef nog een goede 30 minuten droog, en dan… begon het onophoudelijk te regenen.

Na zo’n 30 kilometer reden we Duitsland binnen, richting het Zwarte Woud.
Helaas konden we van de streek weinig genieten – de hevige regenval domineerde alles.
Het werd al snel de zwaarste dag tot nu toe: regen én koude – geen ideale combinatie.

Bij de eerste bevoorrading bleek dat enkele kompanen verkeerd gereden waren.
De fietspaden in Duitsland zijn allesbehalve duidelijk – soms stoppen ze abrupt en moet je oversteken of op de grote baan verder.
Na een tijdje blijf je dan maar op de weg.
Enkele renners volgden wel het pad, dat plots rechts afsloeg.
Gelukkig kwamen we elkaar opnieuw tegen aan de bevoorrading na 50 km.
Toen al kletsnat, en dus was lang stilstaan geen optie.

Xavier had problemen met een schoenplaatje dat vervangen moest worden.
Stefaan had een leegloper en Philippe wisselde zijn bandje.
We zetten de rit verder, nog steeds in een prachtige streek – maar onder aanhoudende regen.

Na 70 km volgde de eerste klim.
Klimmen met koude benen doet net iets meer pijn,
maar iedereen verteerde het goed.
Op 102 km kwam een zwaarder kaliber: een klim van bijna 6 km aan gemiddeld 7%,
waarvan 3 km tegen 13%.
Pittig dus. De ritsen gingen open.

Boven wachtte een welverdiende lunch, waarvoor opnieuw dank aan ons logistiek team!

Lang stilstaan was echter geen optie – de koude kroop in het lijf.
Enkele renners raakten onderkoeld. Extra jassen konden het tij niet keren,
dus besloten enkelen wat eerder te vertrekken.

Pieter moest afhaken – de rug liet het niet meer toe.
Van een veldslag gesproken vandaag. 😱

Ook voor ondergetekende: nog nooit zo onderkoeld gefietst.
Twee jassen, windstopper, regenjas… en toch koud.
De klim nadien werd een echte beproeving met al deze kledij.
De eerste dip kwam eraan, maar we plooien niet – we blijven bijten en doorzetten.

Sommigen hadden over de middag al droge kledij aangetrokken (slim!),
anderen pas na de laatste bevoorrading – en die herrezen.

We zetten de rit verder richting Stockach, een prachtig stadje in Duitsland.
Het hotel vonden we in een klein straatje, even zoeken.
Maar wat een warm onthaal.
Het hotel is charmant traditioneel, en de eigenares – op gezegende leeftijd –
stond erop om ons persoonlijk te begroeten (en ja, ook de was zal ze doen!).
Van een verwennerij gesproken.

De warme do**he deed meer dan deugd – we waren er al 80 km naar aan het verlangen.

Morgen belooft opnieuw heroïsch te worden,
maar dan vooral omwille van de hoogtemeters.
De zon is voorspeld. We zijn er hopelijk klaar voor.

27/05/2025

Dag 3 van onze Double Digit for Spijs Challenge

27 mei – fris en monter, met een stevig ontbijt achter de kiezen konden we stipt vertrekken.
Het beloofde opnieuw een çava-dag te worden: 156 km en 1750 hoogtemeters op het menu.

Na 50 km stond de eerste bevoorrading gepland.
De eerste “klim” – of was het een brug? – had een stijgingspercentage van 6% en voelde tóch even pittig aan. De benen moesten duidelijk nog op gang komen.

Maar lang duurde dat niet. We raakten goed op dreef en konden snel afstand overbruggen.
Met het mooie weer en de prachtige landschappen vroegen we ons af:
waar blijven ze in Frankrijk al die schilderachtige vergezichten halen?
Alsof we zelf door een schilderij fietsen – eentje van honderden kilometers lang, en wij een klein onderdeel ervan.

Dat levert uiteraard prachtige beelden op. Onze drone en videoman vervoegde ons gisterenavond. Op een aantal punten zullen er beelden van bovenaf gemaakt worden. We kijken er al naar uit!

De bevoorrading kwam na 50 km, lunch op 88 km, en nog een extra stop op 120 km, voor we richting hotel gingen.

Niet alleen het landschap is indrukwekkend –
het is ook de roze (broed)periode: bloesems, vogels met nesten (ooievaar, buizerd…)
Mooi om zien, al betekent het dat de drone niet overal mag vliegen –
begrijpelijk, de natuur krijgt voorrang.

Tijdens de lunch was er een klein incidentje met de fiets van Stijn:
al stond hij mooi geparkeerd, toch viel hij om. Wat schrammen, niets ernstig.
Later bleek het voorwiel toch beschadigd – gelukkig kon dat snel hersteld worden bij de laatste bevoorrading.
Dankzij Chris, onze chauffeur (topper!) van de volgwagen (voorzien door Ephrem – merci!), was alles mee.

Vlak na de bevoorrading volgde een stevig klimmetje.
Dat werd meteen het decor voor een sprintje voor de bolletjestrui.
Het peloton viel even uiteen, en de “renpaarden” kregen groen licht om gas te geven.
De achtervolgende groep werd nog opgehouden door Stijns wielprobleem,
en in zo’n parcours betekent vijf minuten stilstaan = definitief gelost.

Na de middag fietsten we de Vogezen in, richting Phalsbourg en Straatsburg.
De klimmetjes werden korter maar venijniger.
5% voelt intussen als een cadeautje – het wordt duidelijk:
vanaf nu wordt er echt geklommen.

Sommigen hadden het vandaag wat moeilijker, maar zoals altijd:
we zijn een team.
Even iemand uit de wind zetten, een versnelling minder op de klim…
het houdt de moraal hoog.
Hijgend achter een groep aanfietsen is tenslotte geen fietsreis meer –
eerder een RACE (al spreek je het wel hetzelfde uit) 😅

Rond 16u kwamen we aan in het hotel.
Gemiddelde snelheid: rond de 28 km/u.
We keken even naar het profiel van morgen…
Maar we besluiten: even bewust vergeten. 😱