Peter Claes / CNVC-Training & Therapy

Peter Claes / CNVC-Training & Therapy Ik begeleid individuen en groepen om los te komen van destructieve gedachten en gedrag.

Ik combineer technieken uit NLP, RAT© en Geweldloze Communicatie© met meer dan 30 jaar ervaring in het werken rond woede, schuld en schaamte.

Effe ventileren
14/08/2026

Effe ventileren

Na het artikel over Acid en zijn openhartig gesprek over zijn mentale gezondheid (en de hulp van AI hierin) werd ik nogmaals getriggerd door het mainstream verhaal over pyschologen als enige "oplossing" bij mentale uitdagingen. Dus kroop ik even in mijn pen... ....

"Alle witte mannen naar achteren": ondanks doodsbedreigingen herhaalt Sophie Straat uitspraak op Gentse FeestenDe voorbi...
22/07/2026

"Alle witte mannen naar achteren": ondanks doodsbedreigingen herhaalt Sophie Straat uitspraak op Gentse Feesten

De voorbije dagen zag ik heel wat reacties op deze uitspraken. Ik merkte dat haar woorden ook iets in mij raakten. Niet omdat ik moeite heb met de wens naar meer veiligheid, erkenning of gelijke kansen voor vrouwen, queerpersonen of mensen van kleur. Integendeel. Ik geloof dat we als samenleving nog steeds kunnen groeien op dat vlak.

Toch bleef één uitspraak bij mij hangen:

"Er is nooit tijd voor nuance. Daarvoor zijn we al veel te laat."

Ik voelde onmiddellijk weerstand. Niet zozeer tegenover haar boodschap, maar tegenover de gedachte dat nuance iets zou zijn waar we vandaag geen tijd meer voor hebben.

Wat raakt mij hier nu eigenlijk zo diep?

Misschien heeft het te maken met wat ik heb geleerd in mijn werk als mentor, trainer en therapeut. Ik heb duizenden mensen ontmoet. Mensen met uiteenlopende achtergronden, overtuigingen, ervaringen en identiteiten. Mensen die elkaar soms niet begrepen, zich miskend voelden, of lijnrecht tegenover elkaar stonden.

En telkens opnieuw zag ik hetzelfde gebeuren: echte verandering ontstaat niet wanneer mensen elkaar proberen te overtuigen. Ook niet wanneer ze elkaar beschuldigen. Ze ontstaat wanneer mensen bereid worden om werkelijk naar elkaar te luisteren. Wanneer ze nieuwsgierig worden naar het verhaal achter de mening. Naar de mens achter het standpunt.

Misschien is dat wat mij het meest raakt in uitspraken zoals: "Alle witte mannen naar achteren."

Ik begrijp dat daar een verlangen achter kan zitten. Een verlangen naar veiligheid. Naar zichtbaarheid. Naar ruimte voor mensen die die ruimte niet altijd vanzelf krijgen. Dat verlangen kan ik erkennen en respecteren.

En tegelijk voel ik ook verdriet wanneer mensen in de eerste plaats worden aangesproken als lid van een groep. Omdat ik in mijn werk telkens opnieuw ontdek dat achter elke identiteit een mens schuilgaat. Een uniek verhaal. Een eigen geschiedenis. Eigen pijn. Eigen angsten. Eigen verlangens.

Wat me ook bezighoudt, is hoe het gesprek over diversiteit en inclusie soms wordt gevoerd.

In het verleden gaf ik zelf opleidingen rond diversiteit, gelijkwaardigheid en inclusie. Daarbij ontmoette ik regelmatig weerstand. Maar die weerstand kwam zelden voort uit onwil of een gebrek aan empathie. Veel vaker zag ik mensen afhaken wanneer ze het gevoel kregen dat ze eerst schuldig moesten worden bevonden voordat er een gesprek mogelijk was.

Alsof inclusie een kwestie is van een taart verdelen. Alsof de enige manier om sommige mensen meer ruimte te geven erin bestaat anderen minder ruimte te geven. Alsof vooruitgang alleen mogelijk is wanneer er eerst schuldigen worden aangewezen.

Ik geloof daar niet in.

Ik geloof dat inclusie niet gaat over het verkleinen van de ruimte voor sommigen, maar over het vergroten van de ruimte voor iedereen.

Ik geloof niet dat schuld en schaamte de motor zijn van duurzame verandering. Schuld doet mensen zwijgen. Schaamte doet mensen terugtrekken. Nooit heb ik het meegemaakt dat ze mensen uitnodigen tot verbinding, samenhorigheid en vredevol samenzijn.

Wat ik wel zie werken, zijn bewustwording, eigenaarschap, ontmoeting en dialoog.

Misschien komt dat ook voort uit mijn jarenlange ervaring met Geweldloze Communicatie. Daar heb ik geleerd dat achter elk oordeel een behoefte schuilgaat. Achter elke harde uitspraak vaak ook pijn. Achter verzet vaak angst. En achter polarisatie vaak een diep menselijk verlangen om gezien, gehoord en erkend te worden.

Daarom blijft nuance voor mij essentieel.

Ik geloof dat verandering die mensen tegen elkaar opzet uiteindelijk minder duurzaam is dan verandering die mensen uitnodigt om elkaar werkelijk te ontmoeten.

Misschien ben ik daarin te idealistisch. Misschien voelt dit voor sommigen te traag tegenover de urgentie die zij ervaren. Dat kan.

Maar na meer dan dertig jaar werken met mensen heb ik nog nooit gezien dat schuld, schaamte of vijandbeelden leiden tot gedragen en duurzame oplossingen. Wat ik wel heb zien gebeuren, is dat mensen veranderen wanneer ze zich gezien voelen. Wanneer ze niet worden gereduceerd tot een categorie. Wanneer er ruimte ontstaat voor hun menselijkheid én voor die van de ander.

Daarom blijf ik geloven in nuance.

Niet als een excuus om niets te doen. Niet als een manier om onrecht te relativeren. Maar als een uitnodiging om verandering mogelijk te maken tussen mensen die uiteindelijk hetzelfde verlangen delen: erbij horen, gezien worden en in waardigheid kunnen leven.

For all « helpers » and « caretakers ».
24/01/2026

For all « helpers » and « caretakers ».

Vandaag woonde ik de begrafenis bij van Clay.Vader. Zoon. Broer. Neef.De basiliek was afgeladen vol.Vrienden. Familie. M...
22/12/2025

Vandaag woonde ik de begrafenis bij van Clay.
Vader. Zoon. Broer. Neef.

De basiliek was afgeladen vol.
Vrienden. Familie. Mensen die hem graag zagen.
Niemand had het zien aankomen.

Clay was de grapjas. De helper. De positieve noot.
Degene die nooit klaagde.
Degene die altijd doorging.

En net daarom schrijf ik dit.

Want dit is geen alleenstaand verhaal.
Dit is een pijnlijk herkenbaar patroon.
Dat van mannen die lijden zonder woorden.
Die breken zonder lawaai.
Die niemand willen belasten.

We hebben mannen geleerd sterk te zijn.
Maar niet hoe ze mogen wankelen.
We hebben hen geleerd oplossingen te zoeken.
Maar niet hoe ze hulp mogen vragen.

De epidemie van eenzame mannen is geen metafoor.
Ze zit in onze gezinnen.
In onze vriendengroepen.
In onze bedrijven.

Als therapeut zie ik het te vaak:
pas wanneer het lichaam of de geest het begeeft,
wordt zichtbaar hoeveel er al te lang gedragen werd.

Dit is geen oproep tot schuld.
Clay vroeg daar expliciet niet om.

Dit is een oproep tot aandacht.
Tot echte vragen.
Tot ruimte waar stilte ook iets mag zeggen.

En vooral:
tot het normaliseren van kwetsbaarheid bij mannen,
vóór het te laat is.

Rust zacht, Clay.

At times, it can be obvious when someone is struggling to cope. But sometimes the signs are harder to spot. Check in on those around you. ...

💡 Empathie is geen “meevoelen”Het is luisteren. Echt luisteren. Zonder oordeel. Zonder advies. Zonder jezelf ertussen te...
09/11/2025

💡 Empathie is geen “meevoelen”

Het is luisteren. Echt luisteren. Zonder oordeel. Zonder advies. Zonder jezelf ertussen te plaatsen.

Zes jaar lang heb ik geleerd wat echte empathie betekent – en nog elke dag oefen ik het. Want empathie is geen zwakte. Het is moed. Het is verbinding.

💬 Wil je weten hoe luisteren de wereld verandert?

Lees mijn nieuwste blog:

Steeds vaker hoor ik mensen zeggen dat empathie beperkend is. Of dat het iets politiek geïnspireerds is. En eerlijk? Dat maakt me kwaad.

FEAR IS SAFE(Read this twice if it feels impossible.)You won’t find “safety”by hiding from life.You won’t find peaceby p...
05/09/2025

FEAR IS SAFE

(Read this twice if it feels impossible.)

You won’t find “safety”
by hiding from life.
You won’t find peace
by pleasing everyone.
You won’t find freedom
by shrinking yourself down
to fit in.

Real safety
is stepping forward
with the fear.

It’s speaking the truth
while your voice trembles.
(Don’t wait for it to steady.)

It’s taking the step
while your knees shake.
(Don’t wait for their stillness.)

Risk being disliked.
Risk being misunderstood.
Slighted. Hated.

Risk failing.

And discover:
you’re still alive.
Still loved.
Still whole.
Still here.
Still vibrating with aliveness.

Fear is proof you’re alive.

Let your pounding heart
be your teacher.

Jeff Foster (www.lifewithoutacentre.com)
Image: Hans Op de Beeck

Fallait que je le partage...
25/08/2025

Fallait que je le partage...

La paix durable ne naîtra jamais de l’activisme violent. Seuls le dialogue et l’empathie permettent une véritable connexion.

Deux repas, faits avec exactement les mêmes ingrédients.L’un est brûlé après une heure à 900°F.L’autre est parfaitement ...
07/08/2025

Deux repas, faits avec exactement les mêmes ingrédients.
L’un est brûlé après une heure à 900°F.
L’autre est parfaitement cuit après trois heures à 300°F.
Même point de départ, résultat complètement différent.
Un rappel clair : la croissance ne vient pas en accélérant, mais en respectant le bon rythme.
On vit dans un monde obsédé par la vitesse, la performance, la "grind"...
Mais la vérité, c’est que les choses les plus profondes — la guérison, la réussite, la maîtrise d’un art — prennent du temps.
Alors si tu trouves que ton chemin est lent en ce moment, ne panique pas.
Tu n’es pas en re**rd.
Tu es juste en train de cuisiner quelque chose d’exceptionnel… à feu doux.
P.S.: et pour les psyco-rigides qui vont calculer la température F en C…non, il n’existe pas de four de cuisine qui peut aller jusqu’à 480 degrés Celsius…🤨🤣

When Milarepa was deep in his meditation practice, he lived alone in a small rocky cave. One day, after wandering in the...
10/07/2025

When Milarepa was deep in his meditation practice, he lived alone in a small rocky cave. One day, after wandering in the mountains gathering food, he came back and found his cave filled with demons. They were horrible, ugly, frightening creatures — squatting everywhere, growling, laughing at him.

At first, Milarepa tried to teach them the Dharma. He sat calmly and spoke of impermanence, of emptiness, of compassion. But the demons only laughed louder, mocking him.

Next, Milarepa grew angry. He shouted at them, demanded they leave. He tried to scare them away. But the more he fought, the more solid and powerful the demons became, as if they were feeding off his fear and anger.

Realizing his efforts were useless, Milarepa paused. He remembered the true essence of his practice — not fighting with appearances, not clinging to fear or pride. So he softened. He sat down and said gently, “I accept you. You may stay if you wish. This cave is big enough for all of us.” Hearing this, many of the demons disappeared instantly, like mist touched by the morning sun.

But one demon remained. The biggest one, the most terrifying, its mouth open wide, dripping with blood. It seemed it would devour him whole.

Milarepa felt a deep surge of fear rise up — but he did not run. Instead, he walked straight toward the demon. He bowed low and placed his head inside the demon’s mouth, offering himself completely. “If you wish to eat me,” he said, “then eat me.”

In that moment of total surrender, without a trace of resistance or fear, the final demon vanished into nothingness.

28/05/2025

J’étais à un événement Pride — un de ces lieux où l’amour, la liberté et l’identité se célèbrent. Où chacun peut être soi-même. Où la fête et la vulnérabilité vont de pair.

Adresse

Pantheonlaan 89
Koekelberg
1081

Notifications

Soyez le premier à savoir et laissez-nous vous envoyer un courriel lorsque Peter Claes / CNVC-Training & Therapy publie des nouvelles et des promotions. Votre adresse e-mail ne sera pas utilisée à d'autres fins, et vous pouvez vous désabonner à tout moment.

Contacter L'entreprise

Envoyer un message à Peter Claes / CNVC-Training & Therapy:

Raccourcis

Partager