22/02/2017
KC-team & friends; 1 ste Marathon Zétrud-lumay
Op een blauwe maandag was Karen Claes zich weer aan het vervelen. “Kijk Rudy: een nieuwe marathon waar maar 20 deelnemers toegelaten zijn!” “Waar?” “Zétrud-Lumay of zoiets.” “Boh, als da niet te ver in Frankrijk ligt wil ik daar wel naartoe.”
Omdat Marc Bemong en de-Patrick-van-de-Knoet (Vandebeek) al op de deelnemerslijst stonden, zijn we ons in sneltempo beginnen informeren en een halfuur later waren we ingeschreven. Nog een halfuur later was de deelnemerslijst volzet met KC-teamleden en Demerdijk- O(e)ver- en Naaktlopers. Onze propagandamachine (ik dus) had zijn werk gedaan. Wie efkes wou “wachten tot in het weekend” was er al aan voor de moeite…
Zétrud-Lumay, Zittert-Lummen voor de hardnekkige Vlaming, een deelgemeente van Jodoigne, Geldenaken voor de gevorderde Vlaming, ligt op de scheiding van Brabant-Wallon en Vlaams-Brabant. Over de beek ligt Hoegaarden, Bière Blanche! voor de dorstige Waal.
De marathon werd georganiseerd door Paul Van Hiel en echtgenote Deborah Lyneel van joggingclub Run & Fun Genk.Vroeger lag hun huis pal op de taalgrens met Vlaanderen, maar na een mislukte patattenoogst heeft Vlaanderen het veld met de slechte patatten aan Wallonië overgelaten, zodat die grens een paar tientallen meter opschoof. Geen nood: we hebben de grens tussen het warme zuiden en het kille noorden van België onderweg meermaals mogen overschrijden.
Zaterdag 18 februari. Rond 9u30 kwamen Karen en ik in het gezelschap van Koen Lefever toe in de garage van Paul en Deborah. Leon Verswijvelt was met zijn Mia druk doende om de camera’s gebruiksklaar te maken. Gunter Van De Velde, Dora Dirix, Peter Everaert, Marc en Patrick waren al ter plaatse. Rudy Calders met de auto en Katleen Bergs met de fiets kwamen iets later toe. Katleen Bergs? Nee verdekke, ’t was Johan Vermaelen met de fiets. Johan had op slinkse wijze de borstnummer van Katleen weten te versieren. De omgeving werd met de seconde iets minder zonnig… Maar geen nood: het weer was ideaal voor de gemiddelde jogger.
5 voor 10. Nog 5 minuten voor de start. De troepen verzamelden zich voor een groepsfoto. Ondergetekende vroeg na de foto langs welke kant we zouden vertrekken. Links of rechts? “Recht door!” riep Paul. “Hoe, daar is gene weg?” Voor ons lag een vers omgeploegde akker. “Straks wel!” grijnsde Paul, en niemand die nog twijfelde aan de richting van het vertrek…
De start werd gegeven. Leon had zich in het veld verscholen om onze eerste passage door de akker te vereeuwigen. De eerste 5-600 meter waren reclame voor de cyclocross. De bandenkeuze was echter vervangen door de schoenenkeuze die zeker zo belangrijk bleek. Wie zijn trailschoenen vergeten was, schoof alle kanten uit. Wie zijn trailschoenen niet vergeten was, eigenlijk ook, maar dan iets minder. “IS HET NOG LEUK?” Paul had in het midden van de akker een bordje geplaatst, waar we elke ronde even over konden mediteren. Tenminste voor diegenen wiens interesse niet naar andere natuurfenomenen uitging.
Al tijdens de akkerdoortocht scheidden de eerste lopers zich af. Wout Moreel – de latere winnaar – ging er als een sneltrein vandoor. Patrick iets minder hevig tekeergaand werd door mij gevolgd. Na de akker kwam een veldweg en een eerste klim in één van de vele holle wegen die Hoegaarden rijk is. Het ging pittig op-en-af, en de veldwegen, kasseistroken, heuveltjes en afdalingen wisselden mekaar in snel tempo af. Alleen de laatste 300 meter liepen we over het asfalt. Het g*t met Patrick werd groter en halverwege - toen de zwaarste klimmetjes achter de rug waren - keek ik eens achteruit om te kijken wie zich achter mij uit de wind gezet had. Geen wind echter zaterdag en ook geen wieltjeszuigers. Niemand.
Na de eerste ronde dook ik even de garage in, die diende als controle- en bevoorradingspunt. Patrick zal languit in de zetel, en zou niet meer vertrekken. Slechte schoenenkeuze, waardoor het gevaar om de pas genezen blessure terug op te lopen te groot was. Nog efkes poseren voor de camera van Mia en ik kon verder. Ik schoof zo op naar de tweede plaats.
Ronde 2, 3 en 4 zag ik mijn voorsprong beetje bij beetje vergroten, terwijl mijn rondetijden 3 keer dezelfde waren. Maar… na ronde vier, na 28 kilometer kwam ik samen met de Koen uit de garage, maar ik geraakte niet meer in vitesse. Plots leeg. Totaal niet voelen aankomen. De akker werd een lijdensweg. Peter Everaert kwam mij na een kilometer voorbijgesneld. In de afdalingen kon ik mij nog wel in gang trekken, maar op het vlakke en zeker bergop lukte het niet meer. De man met de hamer had zijn werk gedaan. Rudy Calders liep mij met verbaasde blik voorbij na 32 km. Op 50 meter gevolgd door Johan en vijftig meter verder kwam Karen al voorbij. “Goed zo Claes!” “Aanpikken Rudy!” Nee, met de beste wil van de wereld moest ik zelfs dit panorama aan mij laten voorbij gaan. Karen won bij de dames. Peter en Rudy C. vervolledigden het podium bij de mannen. Een welgemeende, dikke proficiat.
Koen en ik bleven nog een beetje in mekaars buurt, maar mijn rondetijden stegen van 42 minuten naar het uur. Genieten van de omgeving dan maar. En die was prachtig! Mooie vergezichten. Een familie reetjes die aan het zonnebaden waren in een zonnige akker, een man die de wintervacht van zijn grote Samojeed plukte en een berg wol achterliet op de weide, een reetje da vlak voor onze neus de holle weg afstormde en aan de overkant terug opstormde…
Op het einde van mijn zesde ronde kwam Marc Bemong nog terug in een stevig tempo. Ik pikte aan en het lukte om bij hem te blijven. De laatste kilometer legden we samen af. Na 4 uur en 48 minuten was mijn lijdensweg voorbij. Nog net een tiende plaats.
Voor Koen zou de calvarietocht nog één ronde duren. Hij zette zich neer om een pintje binnen te kappen. Wij hem allemaal maar aanmoedigen om hem zeker die marathon te doen vervolledigen, maar Koen zat goed. Na een kwartier zette ik mij recht en maande Koen aan hetzelfde te doen. “Als ge vertrekt, doe ik er nog ene bij.” Voor Koen werd het zo geen eenzame laatste ronde, voor mij een straftraining. Maar ik kon wat extra kilometers best gebruiken.
De eerste marathon van het jaar zit er op. Voor mij ook de eerste 50 kilometer. En voor mij en Koen ook de eerste 6 uren…Haha.
Voor Paul en Deborah de eerste organisatie van een hele reeks marathons. Zondag al de tweede editie van deze wintermarathon! Voortaan is er zelfs elk seizoen een nieuwe dubbele editie van deze toporganisatie!
Een aanrader: prachtparcours, een bevoorrading waar vele organisaties een voorbeeld aan kunnen nemen. Een uitgebreide EHBO-voorziening ;) Een prachtige (gepersonaliseerde!) medaille die nu eens niet in de kast zal verdwijnen wegens te mooi. Een prima sfeer onder organisatoren, lopers en sympathisanten.
Dus check this out: http://de4vanzetrudlumay.be/index.html
Tot daar mijn bijdrage.
Rudy S.
