Find Balance

06/06/2026

Soms zegt je lichaam stop…
lang voordat jij daar zelf klaar voor bent.
Veel mensen die uitvallen met burn-out voelen zich verward, schuldig of zwak.
Terwijl ze vaak gewoon té lang sterk zijn geweest.

Daarom maakte ik een gratis e-book: ‘Burn-out, en nu?’

Een warme en praktische gids voor wie:
• net is uitgevallen
• zich compleet uitgeput voelt
• niet goed begrijpt wat er gebeurt
• opnieuw wat rust en houvast zoekt

Geen zwaar theoretisch boek.
Wel herkenning, inzichten en kleine stapjes die kunnen helpen in de eerste fase van herstel.

In het e-book lees je onder andere:
✔️ wat burn-out écht is
✔️ waarom je lichaam plots blokkeert
✔️ wat vaak NIET helpt tijdens herstel
✔️ hoe je opnieuw wat rust kan opbouwen
✔️ waarom burn-out vaak over meer gaat dan alleen werk

Je hoeft dit niet allemaal alleen uit te zoeken.
Download het gratis e-book via:
https://www.findbalance.be/e-book-burn-out

05/06/2026

Mijn dochter leerde mij onlangs iets waardevols tijdens het proeven van een glas wijn op restaurant.

Waar ik waarschijnlijk snel een slok zou nemen en zou zeggen dat alles prima is, nam zij haar tijd.
Ze keek naar de kleur, draaide het glas rond, rook, proefde...
Ze nam haar moment.

En terwijl ik naar haar keek, besefte ik iets.
Hoe vaak maken we onszelf kleiner dan nodig?
Hoe vaak houden we ons in of lachen we complimenten weg omdat we niet te veel ruimte willen innemen?

Misschien is zichtbaar zijn niet hetzelfde als aandacht vragen.
Misschien mogen we af en toe gewoon ons moment nemen.

Niet omdat we beter zijn dan iemand anders.
Maar omdat we er ook mogen zijn.

Ik schreef er een persoonlijke blog over.
Herken jij jezelf hierin?

Een eenvoudige wijnproeverij op restaurant werd een onverwachte les over ruimte innemen, zichtbaar durven zijn en jezelf niet langer kleiner maken dan nodig. Lees het verhaal.

01/06/2026

We krijgen constant prikkels binnen.
Nieuws, social media, meldingen op onze smartphone of smartwatch…
Ons hoofd krijgt bijna geen rust meer.
Ook tijdens mijn coachingsessies merk ik dat cliënten voortdurend meldingen krijgen op hun smartphone. Om de haverklap een kleine "ting" of trilling die even de aandacht trekt. Zelfs zonder de telefoon aan te raken, veroorzaakt het geluid of de trilling een 'attentional blink'. De hersenen moeten schakelen van de huidige taak naar de melding en weer terug, wat mentale energie kost.

Veel mensen voelen zich gespannen, moe of overprikkeld maar beseffen niet hoeveel impact die voortdurende stroom van informatie heeft op hun zenuwstelsel.
En nee… bewust afstand nemen van nieuws betekent niet dat je egoïstisch of ongeïnteresseerd bent.
Het is een vorm van zelfzorg.

Herkenbaar?

Lees hier mijn blog:
https://www.findbalance.be/blog/waarom-minder-nieuws-volgen-soms-beter-is-voor-je-mentale-rust

29/05/2026

Wie ben jij nog, buiten wat je doet voor anderen?
Veel vrouwen zijn de hele dag bezig met zorgen.
Regelen.
Ondersteunen.
Sterk zijn.
Alles draaiende houden.

En ergens onderweg raken ze zichzelf een beetje kwijt.
Niet omdat ze zwak zijn.
Maar net omdat ze zo lang zijn blijven doorgaan.
Omdat ze geleerd hebben:
• sterk te zijn
• niet lastig te zijn
• alles aan te kunnen
• eerst voor anderen te zorgen

Tot ze op een dag voelen:
“Ik weet eigenlijk niet meer goed wat ík nodig heb.”

In mijn nieuwe blog schrijf ik over hoe we soms zo opgaan in onze rollen en verantwoordelijkheden, dat we de verbinding met onszelf langzaam verliezen.
En waarom het geen egoïsme is om jezelf terug belangrijk te maken.
Misschien herken je jezelf hierin.
Lees de blog hier

Veel vrouwen zijn jarenlang bezig met zorgen. Voor hun kinderen. Hun partner. Hun werk. Hun collega’s. Hun ouders. Hun planning. Hun huishouden. Hun verantwoordelijkheden. Ze regelen. Organiseren. Ondersteunen. Opvangen. Doorgaan. En vaak zijn ze daar ook goed in. De buitenwereld ziet iemand die

25/05/2026

Soms ziet je leven er langs buiten goed uit.
Je hebt een job.
Een gezin.
Verantwoordelijkheden.
Misschien zelfs het leven waarvan je ooit dacht dat het je gelukkig zou maken.

En toch voel je ergens vanbinnen:
onrust,
vermoeidheid,
leegte,
of het gevoel dat je jezelf een beetje kwijt bent geraakt.

Niet omdat je ondankbaar bent.
Maar misschien omdat je al heel lang vooral aan het functioneren bent.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over dat moeilijke, vaak onzichtbare gevoel:
wanneer alles “oké” lijkt, maar het vanbinnen toch niet goed voelt.
Misschien herken je jezelf hierin.
Lees de blog hier

Soms ziet je leven er langs buiten eigenlijk best goed uit. Je hebt een job. Een gezin. Verantwoordelijkheden. Misschien zelfs stabiliteit waar anderen alleen maar van dromen. En toch… Voel je ergens vanbinnen onrust. Leegte. Vermoeidheid. Of het gevoel dat je jezelf een beetje kwijt bent geraakt

21/05/2026

Veel mensen zoeken hulp wanneer ze écht niet meer kunnen.
Terwijl hun lichaam vaak al maanden - soms jaren - signalen gaf.

De “doorzetters” zijn vaak mensen die geleerd hebben om sterk te zijn.
Om te zorgen.
Om niet lastig te zijn.
Om door te gaan, ook wanneer hun batterij al lang leeg is.

Daarom geloof ik dat burn-out niet alleen gaat over stress.
Maar ook over patronen, grenzen, zelfwaarde en het zenuwstelsel.

Sterke en belangrijke post van Mario Philips van People & Strategy over hoe organisaties hiermee omgaan.
Want voorkomen begint vaak veel vroeger dan we denken.

De doorzetters vallen als eerste uit.

Dat staat letterlijk in een e-book van Mensura over mentale problemen op de werkvloer. En eerlijk? Dat zin blijft hangen.
Want het is een contradictie die klopt.

Niet de mensen die al lang op hun limiet zitten, maar net de mensen die véél geven, veel engageren, veel willen. Die vangen structureel meer op, zeggen minder snel nee, en merken pas laat dat het te veel is geworden.

Wat ik daar boeiend aan vind: burn-out zegt vaak iets over de wisselwerking tussen mens en omgeving.
Over mensen die veel dragen… en systemen die daar ongemerkt op blijven bouwen.
Een burn-out is geen falen. Het is wat er gebeurt als iemand te lang te weinig ruimte had om bij te tanken.

Intussen blijft de realiteit hard:
→ 1 op 3 werknemers krijgt ooit te maken met mentale problemen
→ Een burn-out betekent gemiddeld 6 maanden afwezigheid
→ De meeste organisaties hebben geen procedure voor wanneer het misgaat
Niet omdat ze het niet belangrijk vinden. Maar omdat het ongemakkelijk voelt om procedures te schrijven over iets wat zo menselijk is.

Maar net daar zit de kern: procedures zijn niet koud. Ze zijn het bewijs dat je het serieus neemt vóór er iemand uitvalt.

Weet jij in jouw organisatie wie als eerste signaleert? Wie doorverwijst? Wie beslist als het acuut wordt?
Als dat antwoord niet meteen komt, is dat geen verwijt. Het is een vertrekpunt.

21/05/2026

We zijn moe…
maar niet altijd omdat we “te veel doen”.

Wat ik steeds vaker zie in mijn praktijk,
is dat mensen vooral uitgeput raken door iets anders:
Ze staan altijd “aan”.
Altijd bereikbaar.
Altijd prikkels.
Altijd nog iets om op te reageren, te bekijken, te doen.
Zelfs op momenten van rust.

En dat weegt.
Meer dan we vaak beseffen.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over:
- waarom we vandaag zo snel overprikkeld raken
- hoe die constante “achtergrondruis” ons uitput
- en wat wél helpt om terug meer rust te ervaren

Herkenbaar?
Je kan de blog hier lezen.

En voel je dat je blijft doorgaan terwijl je systeem eigenlijk rust nodig heeft…
Dan ben je welkom voor een gratis kennismakingsgesprek.
We kijken samen hoe jij terug meer ruimte kan creëren, zonder dat je alles moet omgooien.

We zeggen het vaak tegen onszelf: “Het is gewoon druk.” “Het is een fase.” “Nog even volhouden.” Maar wat ik de laatste jaren steeds vaker zie in mijn praktijk, zijn mensen die niet per se té veel doen… en zich toch uitgeput voelen. Niet leeg door één grote inspanning. Maar moe op e...

18/05/2026

Sommige collega’s kosten meer energie dan het werk zelf.
De negatieve sfeer.
Het geroddel.
De kleine opmerkingen.
Altijd het gevoel hebben dat je op je woorden moet letten.

En toch wordt de ene persoon daar veel harder door geraakt dan de andere.
Waarom blijven sommige mensen piekeren na een opmerking?
Waarom nemen sommigen alles persoonlijk?
En waarom hebben bepaalde collega’s zoveel impact op hoe we ons voelen?

In mijn nieuwe blog schrijf ik over pleasegedrag, oude patronen, grenzen en waarom sommige mensen zoveel spanning ervaren op de werkvloer.
Misschien herken je jezelf er wel in.
Lees de blog hier:

Iedereen heeft wel eens een moeilijke collega gehad. Iemand die negatief is over alles. Die roddelt. Die kleine steken geeft. Die jou onzeker maakt. Of iemand waarbij je na een gesprek helemaal leegloopt. En toch is het opvallend: de ene persoon lijkt daar vrij goed mee om te kunnen, terwijl ieman

15/05/2026

Veel mensen die uitvallen door stress of burn-out voelen zich schuldig.
Schuldig omdat ze rust nodig hebben.
Schuldig omdat ze “nog niet beter” zijn.
Schuldig omdat ze niet productief zijn.
En ondertussen komt er vaak ook druk vanuit de omgeving:
“Wanneer ga je terug werken?”
“Wat ga je nu doen?”
“Je moet toch vooruit?”
Maar herstel werkt niet onder druk.
Een zenuwstelsel dat jarenlang over zijn grenzen is gegaan, heeft geen extra druk nodig. Het heeft veiligheid, rust en tijd nodig.
In mijn nieuwe blog schrijf ik over:
• waarom zoveel mensen zichzelf blijven pushen tijdens herstel
• waarom de omgeving vaak reageert vanuit haar eigen angst of referentiekader
• en waarom je je herstel niet voortdurend hoeft te verantwoorden
Misschien herken jij jezelf hierin. Of iemand in je omgeving.
Lees de blog hier

Eén van de dingen die ik het vaakst hoor van mensen die uitgevallen zijn door stress of burn-out, is niet alleen uitputting. Maar schuldgevoel. “Ik doe niks nuttigs.” “Ik moet vooruitgaan.” “Ik kan toch niet zomaar thuis zitten?” “Wanneer ga ik terug kunnen werken?” En vaak komt die...

11/05/2026

We denken vaak dat het probleem “te veel werk” is.
Dat we het rustiger moeten doen. Minder moeten doen.
Misschien zelfs helemaal moeten vertragen.

Maar wat als dat niet helemaal klopt?
In mijn praktijk zie ik het zo vaak:
mensen die veel aankunnen, veel dragen…
maar vergeten om tussendoor echt te recupereren.

Niet het werk breekt hen.
Wel het feit dat ze het glas blijven vasthouden.
Ook wanneer het even neergezet zou mogen worden.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over:
- waarom stress op zich niet het probleem is
- wat er écht gebeurt in je lichaam
- en waarom we crashen wanneer we geen ruimte maken voor herstel

Herkenbaar?
Lees het hier in mijn blog.

Een docent staat voor de klas en houdt een glas water omhoog. Hij vraagt:  “Is dit glas zwaar?” De studenten antwoorden: nee, niet echt. Dan zegt hij: “Wat gebeurt er als ik dit glas een minuut vasthoud? Of een uur? Of een hele dag?” Plots wordt het duidelijk. Het probleem is niet het