Find Balance

18/06/2026

Jarenlang dacht ik dat verandering altijd begon in je hoofd.
Dat je eerst anders moest denken.
Anders naar jezelf moest kijken.
Een nieuwe identiteit moest ontwikkelen.

Maar soms gebeurt het ook andersom.

Een paar jaar geleden merkte ik dat mijn lichaam veranderde. Ondanks hetzelfde voedings- en bewegingspatroon kwam ik bij. De perimenopauze bleek een belangrijke rol te spelen.

Mijn kinderen overtuigden me om krachttraining te proberen.

Wat begon als een poging om mijn lichaam te ondersteunen, veranderde uiteindelijk veel meer dan dat.

Ik werd nieuwsgierig naar voeding.
Naar energie.
Naar herstel.
Naar hoe ons lichaam werkt.
Mijn gewoontes veranderden.
Mijn keuzes veranderden.
En uiteindelijk veranderde ook een stukje van mijn identiteit.

Dat deed me iets belangrijks beseffen:
Je hoeft niet altijd eerst een ander mens te worden om anders te handelen.
Soms zorgt anders handelen ervoor dat je langzaam een ander mens wordt.

Dat zie ik trouwens ook vaak terug bij cliënten.
Soms begint verandering niet met een groot inzicht.
Maar met één kleine stap.

Daar schreef ik een nieuwe blog over.

Kan gedrag je identiteit veranderen? In deze persoonlijke blog deel ik hoe krachttraining niet alleen mijn lichaam veranderde, maar ook mijn gewoontes, interesses en zelfbeeld. Ontdek waarom duurzame verandering soms begint met kleine acties.

15/06/2026

Waarom ik 's avonds niet werk.

Dat klinkt misschien vreemd voor iemand die een eigen zaak heeft.
Maar de reden is simpel: ik wil mijn klanten het beste van mezelf geven.

Ik ben een ochtendmens. Dan ben ik scherp, gefocust en volledig aanwezig. Tegen de avond voel ik dat mijn energie afneemt.

Niet omdat ik lui ben. Niet omdat ik geen zin meer heb.
Maar omdat ik mens ben.

Vroeger dacht ik dat goed zorgen voor anderen betekende dat je altijd beschikbaar moest zijn.
Vandaag geloof ik iets anders.

Je kan niet blijven schenken uit een lege kan.
Voor jezelf zorgen is geen luxe. Het is geen beloning nadat alles afgewerkt is. Het is een verantwoordelijkheid.

Want hoe beter jij voor jezelf zorgt, hoe meer rust, aandacht, geduld en energie je kan geven aan de mensen rondom jou.
Niet ondanks die grens.
Maar dankzij die grens.

In mijn nieuwe blog deel ik waarom ik bewust kies om 's avonds niet meer te werken en wat die keuze me geleerd heeft over energie, grenzen en zelfzorg.

Waarom grenzen stellen geen teken van egoïsme is. Over energiebeheer, zelfzorg en waarom goed zorgen voor jezelf ook beter is voor de mensen rondom jou.

11/06/2026

We weten het eigenlijk allemaal wel.
Dat we beter meer zouden bewegen.
Minder scrollen.
Gezonder eten.
Meer rust nemen.
Beter slapen.
Grenzen aangeven.

En toch doen we het vaak niet.
Niet omdat we lui zijn.
Of omdat we “geen discipline” hebben.

Maar omdat gedrag meestal veel dieper zit dan kennis alleen.
Veel gewoontes zijn verbonden aan stress, emoties, patronen, veiligheid of manieren waarop we geleerd hebben om met moeilijke gevoelens om te gaan.
Daarom werkt nóg meer druk op onszelf vaak maar tijdelijk.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over:
• waarom verandering zo moeilijk is
• waarom wilskracht alleen meestal niet volstaat
• hoe ons zenuwstelsel en oude patronen meespelen
• en waarom echte verandering vaak begint bij bewustwording, niet bij nóg harder proberen

Misschien herken je jezelf er wel in.
Lees de blog hier: https://www.findbalance.be/blog/waarom-we-vaak-niet-doen-wat-we-eigenlijk-al-weten

08/06/2026

We zijn het blijkbaar normaal gaan vinden dat we altijd bereikbaar zijn.
Altijd “even snel antwoorden”.
Nog een mail checken.
Nog een berichtje beantwoorden.

En wanneer iemand bewust grenzen probeert te bewaken?
Dan vinden we dat soms bijna vreemd.
Ik vertelde onlangs dat ik twee gsm-nummers heb:
één privé en één professioneel.

De reactie was: “Vreemd.”

Maar is het eigenlijk zo vreemd dat iemand zijn rust probeert te beschermen?
In een maatschappij waarin we constant “aan” staan, is ontkoppelen geen luxe geworden.
Het is noodzakelijk.

Dat betekent niet dat je onprofessioneel bent.
Of niet betrokken.
Of egoïstisch.

Het betekent gewoon dat ook jouw energie telt.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over:
• waarom echte ontkoppeling zo belangrijk is
• waarom grenzen vandaag soms vreemd aanvoelen
• hoe constante bereikbaarheid ons uitput
• én wat je praktisch kan doen, ook wanneer je een job hebt waarbij je soms bereikbaar moet zijn

Je kan de blog hier lezen

Altijd bereikbaar zijn lijkt bijna normaal geworden. Ontdek waarom grenzen rond werk steeds moeilijker aanvoelen, hoe constante bereikbaarheid impact heeft op stress en energie, en hoe je opnieuw meer balans creëert tussen werk en privé.

06/06/2026

Soms zegt je lichaam stop…
lang voordat jij daar zelf klaar voor bent.
Veel mensen die uitvallen met burn-out voelen zich verward, schuldig of zwak.
Terwijl ze vaak gewoon té lang sterk zijn geweest.

Daarom maakte ik een gratis e-book: ‘Burn-out, en nu?’

Een warme en praktische gids voor wie:
• net is uitgevallen
• zich compleet uitgeput voelt
• niet goed begrijpt wat er gebeurt
• opnieuw wat rust en houvast zoekt

Geen zwaar theoretisch boek.
Wel herkenning, inzichten en kleine stapjes die kunnen helpen in de eerste fase van herstel.

In het e-book lees je onder andere:
✔️ wat burn-out écht is
✔️ waarom je lichaam plots blokkeert
✔️ wat vaak NIET helpt tijdens herstel
✔️ hoe je opnieuw wat rust kan opbouwen
✔️ waarom burn-out vaak over meer gaat dan alleen werk

Je hoeft dit niet allemaal alleen uit te zoeken.
Download het gratis e-book via:
https://www.findbalance.be/e-book-burn-out

05/06/2026

Mijn dochter leerde mij onlangs iets waardevols tijdens het proeven van een glas wijn op restaurant.

Waar ik waarschijnlijk snel een slok zou nemen en zou zeggen dat alles prima is, nam zij haar tijd.
Ze keek naar de kleur, draaide het glas rond, rook, proefde...
Ze nam haar moment.

En terwijl ik naar haar keek, besefte ik iets.
Hoe vaak maken we onszelf kleiner dan nodig?
Hoe vaak houden we ons in of lachen we complimenten weg omdat we niet te veel ruimte willen innemen?

Misschien is zichtbaar zijn niet hetzelfde als aandacht vragen.
Misschien mogen we af en toe gewoon ons moment nemen.

Niet omdat we beter zijn dan iemand anders.
Maar omdat we er ook mogen zijn.

Ik schreef er een persoonlijke blog over.
Herken jij jezelf hierin?

Een eenvoudige wijnproeverij op restaurant werd een onverwachte les over ruimte innemen, zichtbaar durven zijn en jezelf niet langer kleiner maken dan nodig. Lees het verhaal.

01/06/2026

We krijgen constant prikkels binnen.
Nieuws, social media, meldingen op onze smartphone of smartwatch…
Ons hoofd krijgt bijna geen rust meer.
Ook tijdens mijn coachingsessies merk ik dat cliënten voortdurend meldingen krijgen op hun smartphone. Om de haverklap een kleine "ting" of trilling die even de aandacht trekt. Zelfs zonder de telefoon aan te raken, veroorzaakt het geluid of de trilling een 'attentional blink'. De hersenen moeten schakelen van de huidige taak naar de melding en weer terug, wat mentale energie kost.

Veel mensen voelen zich gespannen, moe of overprikkeld maar beseffen niet hoeveel impact die voortdurende stroom van informatie heeft op hun zenuwstelsel.
En nee… bewust afstand nemen van nieuws betekent niet dat je egoïstisch of ongeïnteresseerd bent.
Het is een vorm van zelfzorg.

Herkenbaar?

Lees hier mijn blog:
https://www.findbalance.be/blog/waarom-minder-nieuws-volgen-soms-beter-is-voor-je-mentale-rust

29/05/2026

Wie ben jij nog, buiten wat je doet voor anderen?
Veel vrouwen zijn de hele dag bezig met zorgen.
Regelen.
Ondersteunen.
Sterk zijn.
Alles draaiende houden.

En ergens onderweg raken ze zichzelf een beetje kwijt.
Niet omdat ze zwak zijn.
Maar net omdat ze zo lang zijn blijven doorgaan.
Omdat ze geleerd hebben:
• sterk te zijn
• niet lastig te zijn
• alles aan te kunnen
• eerst voor anderen te zorgen

Tot ze op een dag voelen:
“Ik weet eigenlijk niet meer goed wat ík nodig heb.”

In mijn nieuwe blog schrijf ik over hoe we soms zo opgaan in onze rollen en verantwoordelijkheden, dat we de verbinding met onszelf langzaam verliezen.
En waarom het geen egoïsme is om jezelf terug belangrijk te maken.
Misschien herken je jezelf hierin.
Lees de blog hier

Veel vrouwen zijn jarenlang bezig met zorgen. Voor hun kinderen. Hun partner. Hun werk. Hun collega’s. Hun ouders. Hun planning. Hun huishouden. Hun verantwoordelijkheden. Ze regelen. Organiseren. Ondersteunen. Opvangen. Doorgaan. En vaak zijn ze daar ook goed in. De buitenwereld ziet iemand die

25/05/2026

Soms ziet je leven er langs buiten goed uit.
Je hebt een job.
Een gezin.
Verantwoordelijkheden.
Misschien zelfs het leven waarvan je ooit dacht dat het je gelukkig zou maken.

En toch voel je ergens vanbinnen:
onrust,
vermoeidheid,
leegte,
of het gevoel dat je jezelf een beetje kwijt bent geraakt.

Niet omdat je ondankbaar bent.
Maar misschien omdat je al heel lang vooral aan het functioneren bent.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over dat moeilijke, vaak onzichtbare gevoel:
wanneer alles “oké” lijkt, maar het vanbinnen toch niet goed voelt.
Misschien herken je jezelf hierin.
Lees de blog hier

Soms ziet je leven er langs buiten eigenlijk best goed uit. Je hebt een job. Een gezin. Verantwoordelijkheden. Misschien zelfs stabiliteit waar anderen alleen maar van dromen. En toch… Voel je ergens vanbinnen onrust. Leegte. Vermoeidheid. Of het gevoel dat je jezelf een beetje kwijt bent geraakt

21/05/2026

Veel mensen zoeken hulp wanneer ze écht niet meer kunnen.
Terwijl hun lichaam vaak al maanden - soms jaren - signalen gaf.

De “doorzetters” zijn vaak mensen die geleerd hebben om sterk te zijn.
Om te zorgen.
Om niet lastig te zijn.
Om door te gaan, ook wanneer hun batterij al lang leeg is.

Daarom geloof ik dat burn-out niet alleen gaat over stress.
Maar ook over patronen, grenzen, zelfwaarde en het zenuwstelsel.

Sterke en belangrijke post van Mario Philips van People & Strategy over hoe organisaties hiermee omgaan.
Want voorkomen begint vaak veel vroeger dan we denken.

De doorzetters vallen als eerste uit.

Dat staat letterlijk in een e-book van Mensura over mentale problemen op de werkvloer. En eerlijk? Dat zin blijft hangen.
Want het is een contradictie die klopt.

Niet de mensen die al lang op hun limiet zitten, maar net de mensen die véél geven, veel engageren, veel willen. Die vangen structureel meer op, zeggen minder snel nee, en merken pas laat dat het te veel is geworden.

Wat ik daar boeiend aan vind: burn-out zegt vaak iets over de wisselwerking tussen mens en omgeving.
Over mensen die veel dragen… en systemen die daar ongemerkt op blijven bouwen.
Een burn-out is geen falen. Het is wat er gebeurt als iemand te lang te weinig ruimte had om bij te tanken.

Intussen blijft de realiteit hard:
→ 1 op 3 werknemers krijgt ooit te maken met mentale problemen
→ Een burn-out betekent gemiddeld 6 maanden afwezigheid
→ De meeste organisaties hebben geen procedure voor wanneer het misgaat
Niet omdat ze het niet belangrijk vinden. Maar omdat het ongemakkelijk voelt om procedures te schrijven over iets wat zo menselijk is.

Maar net daar zit de kern: procedures zijn niet koud. Ze zijn het bewijs dat je het serieus neemt vóór er iemand uitvalt.

Weet jij in jouw organisatie wie als eerste signaleert? Wie doorverwijst? Wie beslist als het acuut wordt?
Als dat antwoord niet meteen komt, is dat geen verwijt. Het is een vertrekpunt.