Historiek van het Amerikaans boksen........................................................
Het Amerikaans boksen, de sportieve en geëvolueerde vorm van traditioneel karate is
van de V.S.A., bij ons overgewaaid en heeft zich zodanig snel verspreid dat zijn tegenstanders ervan paf stonden. Verontwaardigd omdat deze nieuwe sport bruusk ingevoerd werd en hen verplichtte hun concept van doeltreffen
dheid inzake karaté te herzien, barstte het conflict in volle hevigheid los en gaven zij hun misprijzen te kennen omdat de traditie zo door het slijk gehaald werd. Onder de andere beoefenaars werd deze nieuwe gevechtsstijl gunstig onthaald en de nieuwe aanhangers verheugden zich over ziJn doeltreffendheid en beschouwden deze sport als veel mannelijker en dichter bij de realiteit, zodat in competitie de hypocrisie niet meer gangbaar was. Maar laten wij terugkomen op de oorsprong van het Amerikaans Boksen dat zoveel inkt, maar zo weinig bloed liet vloeien, dit ondanks, hetgeen zijn tegenstrevers uitbazuinden. Op 14 september 1974 werden in het Sportarena van Los Angeles de eerste wereldkampioenschappen georganiseerd. Voor 12.000 uitgelaten toeschouwers werden 4 beroemde karateka's tot kampioen uitgeroepen : DUENAS (licht), WALLACE (midden), SMITH (half-zwaar) en LEWIS (zwaar). Alhoewel dit één van de belangrijkste ooit georganiseerde kampioenschappen was, was dit echter niet het eerste van dit soort. Immers, reeds in 1968 te San Antonio in Texas, had een eerste poging niet het verwachte succes opgeleverd en evenmin dit van 1970. Toen iedereen het erover eens was deze sport dood-geboren te verklaren, hebben de kampioenschappen van Ocean City in Maryland in 1973 en deze van Los Angeles in 1974, georganiseerd door Mike Anderson en voor het eerst over de televisie uitgezonden, alles opnieuw in vraag gesteld. Eén man vooral heeft ertoe bijgedragen het Amerikaans boksen opnieuw te lanceren : Joe Lewis, wereldkampioen en tot op heden onverslagen. Deze natuurkracht domineerde Jarenlang de scéne van de traditionele competitie waar zijn aanwezigheid alleen al leidde tot opgave. Van hem heeft het Amerikaans boksen de beruchte dubbele "uraken" geërfd en ook de zijlingse verdedigingspositie die sindsdien door onze vechters aangenomen wordt. Op zekere dag werd hij echter met een ander fenomeen geconfronteerd : Bill Wallace en tot Zijn ontsteltenis werd hij tweemaal overwonnen verklaard tegenover deze tegenstrever die lichter is dan hij en een beentechniek gebruikte die weinig courant maar verschrikkelijk snel en spectaculair was. Deze nederlaag versterkte bij hem de reeds vastgeankerde opinie : de traditionele competitie was corrupt !. Verschillende malen kampioen in andere disciplines en geroutineerd in de training van de Marines, wist Joe Lewis dat weinig mannen hem weerstand konden bieden met de blote Vuist. Het niet-contact is bijgevolg slechts bedrog, een schijngevecht !. Zijn beslissing stond vast en hij gaf het traditioneel karate op om zich te richten naar andere gevechtssporten die dichter bij de werkelijkheid staan, zoals bv. Kickboksen, thaiboksen enz. waarin hij gedurende enkele jaren ravages aanrichtte en paniek zaaide bij de gevestigde kampioenen. Bij gebrek aan tegenstrevers, wil hij zich dan oriënteren naar het Engels boksen, wanneer hij op zekere dag zijn oude tegenstrever, Bill Wallace ontmoet die hem voorlopig van gedacht doet veranderen. De twee mannen besloten het resultaat van hun kennis samen te brengen : Bill leerde hem zijn beruchte beentechniek en genoot zelf van de moordende vuisttechniek van Joe. De synthese van dit explosief mengsel was verschrikkelijk !. Een Koreaans leermeester, Jhoon Rhee heeft voet- en vuistbeschermingen uitgewerkt die een zeker succes oogstten en het karate-contact toelieten zich te ontwikkelen. Mike Anderson, een verwoed promotor van gevechten , zag vlug in dat dit op middellange termijn enorme mogelijkheden zou bieden. De film- en televisiemaatschappij UNIVERSAL die op zoek was naar spectaculaire shows, volgde op de voet. In Europa gaf een groot karatekampioen, Dominique Valera, ontgoocheld en ontmoedigd door de onrechtvaardigheid waarvan hij op het wereldkampioenschap van Long Beach slachtoffer werd, ook het traditioneel karate op en vertrok naar de Verenigde Staten waar hij opnieuw vanaf nul begon. Bij zijn terugkeer, begon hij met zijn pionierswerk en sleepte andere medebeoefenaars mee....
Het historische overzicht van de stichter van de clubs Tiger:
Paolo Villani is nu (01/11/2013) 57 jaar, en begon aan de leeftijd van 15 jaar op 01/11/71 met karaté, stijl Tora Ryu, een soort Kyokushinkai dat door zijn meester trainer van toen,Jean Francis Calmette, was ingevoerd. Wat een zeer harde stijl is (Kyokushinkai), dat verboden is op traditionele kompétitie en ze noem vaandag Mixed Martials Arts (MMA). Rond zijn 17 jaar ontdekt hij Full Contact Kick Boxing onder leiding van Luigi Collapietro,Jimmy Barletta en Juan Pinilla
Naar zijn 20ste toe was hij een van de eerste kampers om de ring te bestijgen in Holland (Amsterdam) tegen de zeer gekende Chakuriki ploeg van Sensei Tom HARINCK (trainer van Peter Aerts en Badr Hari ) in een nieuwe discipline, nl. Kick Boxing (1976) tegen Ramkisoen
Paolo is 24 jaar wanneer hij in Harelbeke landt. Wij zijn in 1978, hij kent niemand, spreekt geen woord Nederlands, en overigens is er geen club van kick boxing in de regio ! In het eerste jaar, heeft hij wat tegenslag door een liesbreuk te hebben, hij laat zich opereren, wat hem gedurende een seizoen het beoefenen van de sport bemoeilijkt.
1979, het alleen trainen wordt vervelend, hij schrijft zich in in de plaatselijke club van karaté enkel uit nieuwsgierigheid, maar zonder reële motivatie. Van zwarte gordel in de club vanwaar hij kwam, bevindt hij zich weer technische bewegingen met kinderen te doen gedurende bijna een maand, herleid tot de rij van witte gordel. Snel wordt zijn techniek opgemerkt, vooral dat men hoort dat hij kick boxing heeft beoefend. Men laat hem randoris in het begin met beginnelingen doen, maar vervolgens, ontmoet hij de hogere rangen tot wat moest aankomen, kwam aan. De ster van de club daagde hem uit! In het begin was “fair-play”, maar van zodra de artiest zich verschillende keren op de grond bevond, draaide de confrontatie zich tot een echt brutale confrontatie! Door een nog te vers litteken om het gevecht te aanvaarden, verkoos Paolo om niet in te gaan op de uitnodiging, maar deze beslissing zal hem voor een goed einde van tijd als een krop in de keel blijven! Het is op dit ogenblik dat hij een besluit nam dat zijn bestaan zou veranderen: Of hij keert in Wallonië terug, of hij opent zijn eigen club! Aangezien hij wegens zijn werk niet kan terugkeren, en dat zijn vrouw, gezien zij enige kind van schoonouders is, wil zij er niets over horen spreken en dat bovendien zij zwanger was, opteert hij voor de tweede oplossing: de opening van een club! Later bij een demonstratie die door Tiger wordt uitgevoerd, ziet hij die persoon in kwestie terug, en gezien zijn eerder vluchtende blik, was er geen twijfel aan dat de zaak werd geregeld. Terwijl hij zijn lessen van Kick Boxing geeft, zal Paolo zich in Engels boksen bij Eric Bruggemans (ex trainer van Jean Pierre Coopman) in Ingelmunster aan Boxing club Bachus vervolmaken, en dat gedurende tien jaar! Hij zal meer dan een vriend met Eric worden, en zich regelmatig met boksers als Luc Goosens Marnix Heytens en Marino Monteyne trainen. Later zal hij voorbereidingen met Franky Dewintere voor zijn wereldkampioenschap in Waregem doen, en zijn poulain Farid Bennecer, zelf een genoeg bekende bokser in Engels boksen voor zijn vechtlust zal een sparringpartner van Reynald Devulder, de huidige trainer van de boksclub in Izegem, worden. Teneinde een maximum te kunnen boksen, heeft hij vechters getrotseerd die bijna 12 kg boven zijn gewichtsklasse hadden! Hij ontmoette en versloeg tal van bevestigde kampioenen zoals: de franse Edmond Ardissone en Bellai Ali, de turkse Osman Ygin, de zwitser Dominique Rham en Mirko Milesi, de spagnar Rosendo Ramos, de Nederlanders K.Ramkisoen en Houben, de portugues Jacinto Lavradas, de marokkans El Guandili . Van al deze vechters, die in hun respectievelijke bonden kampioen van de wereld werden, is er geen enkele die hem een kans op wereldniveau hebben gegeven! Sedert, heeft hij 85 kampen achter de rug, waarvan 62 gewonnen, 15 verloren en 8 gelijkgestelde. Hij was 4 X kampioen van België in 78-80-81-83, vice Europees kampioen te Nice (Fr) in 82 (PKA), 4 X Europees kampioen : in 82 (Lausanne Zw) EPKA 84 (Binche - B)PKA, 87 (Parijs - Fr)PKC, 88 (Casablanca - Maroco)ISKA-WKA. Hij zal moeten wachten tot 07 mei 1989 (hij is dan 33 jaar), om in Brussel (Sporthall van Schaerbeek) de dubbele wereldkampioen WKA te kunnen ontmoeten in kick boxing, de Amerikaan van Albuquerque (New Mexico) Lorenzo Miera, in een gevecht van 12 ronden van 2 min. Hij was toen de 1ste die voor een echte wereldtitel heeft mogen strijden voor België. Hij zal van 4 kleine puntjes verliezen. Nadien zal hij nog enkele kleine gevechten voor de fun doen, waarvan een tegen de kampioen van de wereld IKL, de Franse Gérard Leblanc en de laatste tegen de Nederlandse Houben (Sukho-Thai Utrecht) die zich door een schitterende overwinning op 6 october 1990 te Haluin zal afsluiten. Hij telt dan 36 lentes! Hij heeft meerdere kampioenen van België en van Europa gevormd, zelfs Wereldkampioenen ,onder andere is er een van zijn leerlingen Farid Bennecer Wereldkampioen IKL-WAKO geworden op 9 mei 1992 te Brussel - Zuidpaleis . De enige spijt, is het zijn gevecht tegenover André Sabatier dat zogezegd "wordt verloren" van een punt bij het kampioenschap van Europa WKA in Marseille. Nog een geheim van het boksen! Bepaalde slechte tongen in zijn professionele omgeving voorspellen hem niet meer dan zes maanden van bestaan, de club begint vandaag met zijn 33 jaar, en hij heeft intussen "kleintjes" gemaakt! Ondertussen gaf Paolo eveneens gedurende 3 jaar les in Zwevegem in de Fitness-club van Swim Gym, 3 jaar in Wevelgem, 2 jaar in Waregem, 15 jaar in Moeskroen.
4 kleine Tigers zijn sindsdien ontstaan : Tiger Moeskroen, Tiger Wevelgem, Tiger Waregem en Tiger Menen ! Weldra Tiger Doornik en Tiger Ploegsteert ! Paolo in de " nationale ploeg "van België (82) zat met een zekere J.C. Van Varenberg !. En dat deze Van Varenberg op 12 october 1980 te Harelbeke aanwezig was op de opening van de club in Harelbeke, en 3 jaar later een film vedette geworden is onder de naam ... J.C. Historiek van de club Tiger
De allereerste club zag de dag in september 1980 in de turnzaal van de school op de Arendswijk te Harelbeke. De zaal was als alle sportzalen zeer comfortabel, maar materiaal gebied, was zij niet voor de praktijk van het boksen gestructureerd. Bij de dagelijkse footings, ging Paolo regelmatig voorbij een oude opslagplaats in de Kouterstraat die te huur was. In november 1980, besluit hij om de opslagplaats te huren, en doet werkzaamheden gedurende de hele bijzonder koude winter van dat jaar, en helemaal alleen. De nieuwe en eerste zaal van kick boxing van het heel gebied West Vlaanderen ging open in februari 1981 met een eerste organisatie van gevechten als presentatie. Succés, had geen gegarandeerd vervolg, en gedurende bijna twee jaar, draaide de club met alleen maar een klein tiental leden, en het verhuren van de zaal gebeurde meestal met het geld van het huishouden en door de enkele wedstrijden tussen clubs die regelmatig in de zaal werden georganiseerd. Vanaf 82/83 laten de eerste resultaten van enkele van de leden van zich horen, met als kampers zoals Jean Luc Pétraroli, Joost Candry en zeker Eddy (tatoo) Vercaemere. Vanaf deze periode zal de populariteit van de club niet ophouden met zich over de grens uit te strekken, met eveneens, de resultaten die eveneens Paolo bij de verschillende gevechten en kampioenschappen doet die hij wint. Daarna, kwamen enkelen de rijen van de club van de kampioenen vergroten zoals Jean Luc Petraroli, Nico Bekaert (+), Frank Dewaele, Frank Klemwerk, Didier en Luc Fourrier, François Risselin, Patrick Roels, Farid Bennecer, enz...
Tiger zal gedurende 7 jaar in Kouterstraat blijven, alvorens naar de sportzaal van de gemeenteschool van de Arendswijk te verhuizen, waar hij gedurende 2 jaar zal blijven, alvorens een pauze gedurende enkele maanden in te lassen, en op de vraag van verschillende van zijn vroegere leden, herbegonnen in de kleine blauwe zaal van het sportcomplex De Dageraad, en later in de judozaal van hetzelfde sportcomplex. Vandaag is Tiger in heel België voor zijn resultaten alsmede voor zijn ervaring gekend, en het aantal clubs dat onder zijn naam begint, bewijzen het! Vechters als Dimitri Christiaens, Tom Vansteenkiste, Kongolo Michael, Gaëtan Vanneste en zijn zoon Michael Villani en Kelly Debakkere helpen hem de lessen in deze verschillende zalen te geven. EN FRANCAIS
Petit historique de la Boxe Américaine. La boxe américaine, forme sportive et évoluée du karaté traditionnel, nous vient des U.S.A. et s'est propagée avec une vitesse telle que ses détracteurs en sont restés abasourdis ! Indignés par l'intrusion brutale de ce nouveau sport qui les obligeait à réviser leurs concepts
d'efficacité en matière de karaté, leurs passions se déchaînèrent et ils clamèrent leur mépris en
s' horrifiant de voir la tradition ainsi bafouée. Parmi les autres pratiquants, ce nouveau style de combat fut bien accueilli et ses nouveaux adeptes se réjouirent de son efficience considérant ce sport comme beaucoup plus viril et plus proche de la réalité et grâce auquel en compétition l'hypocrisie n'était plus de mise. Mais revenons à l'origine de la boxe américaine qui fit couler tant d'encre et si peu de sang, contrairement à ce que ses ennemis proclamèrent. Le 14 septembre 1974 au Sport Arena de Los Angeles furent organisés les premiers championnats du monde. Devant 12.000 spectateurs en délire 4 karatékas célèbres se virent sacrer champions : DUENAS (léger), WALLACE (moyen), SMITH (mi-lourd) et LEWlS (lourd). Cette compétition quoiqu’une des plus importantes jamais organisées n' était cependant pas la première du genre. En effet, en 1968 déjà à San Antonio au Texas, une première tentative n'avait pas apport‚ le succès escompté, ainsi que celle qui suivit en 1970. Alors que tous s'accordèrent à déclarer ce sport mort-né, les championnats d' Ocèan City dans le Maryland en 1973, de Los Angeles en 1974, organisés par Mike Anderson et télévisés pour la première fois vinrent tout remettre en question. Un homme en particulier contribua à la relance de la boxe américaine : Joè Lewis, champion du monde, invaincu à ce jour, cette force de la nature domina pendant des années la scène de la compétition traditionnelle ou sa présence seule entraîner abandon et défection. C'est à lui que la boxe américaine doit le fameux double ‘‘uraken’’ et la garde de côté adoptée depuis lors par nos combattants. Un jour cependant il dut affronter un autre phénomène : Bill Wallace et à sa stupéfaction il fut déclaré vaincu à deux reprises face à ce combattant plus léger que lui, qui utilisait des techniques de jambes peu courantes mais terriblement rapides et spectaculaires. Cette défaite renforça en lui une opinion déjà bien ancrée: la compétition traditionnelle était corompu. Plusieurs fois champion dans d'autres disciplines et rompu à l'entraînement des Marines, Joe Lewis savait que peu d'hommes auraient pu lui résister à poings nus. Le non-contact n'est dès lors qu'un leurre, un simulacre de combat! Sa décision fut prise et il abandonna le traditionnel pour se tourner vers d'autres sports de combat plus proches de la réalité, tels kickboxing, thaiboxing, etc... où pendant quelques années il fit des ravages et suscita la panique auprès des champions en titre. A court d'adversaires, il envisage alors de se tourner vers la boxe anglaise, lorsqu'un jour il rencontre son ancien adversaire, Bill Wallace, qui le fait provisoirement changer d’avis. Les deux hommes décidèrent de mettre le résultat de leurs connaissances en commun. Bill lui enseigna ses fameuses techniques de jambes et bénéficia quant à lui de la technique de poings dévastatrice de Joe. La synthèse de ce mélange fut redoutable! Un maître coréen. Jhoon Rhee, mit au point des protections de pieds et de poings qui remportèrent un certain succès et permirent au karaté contact de se développer. Mike Anderson, promoteur passionné de combats, réalisa vite les énormes possibilités que cela ouvrirait à moyen terme. La compagnie de cinéma et de télévision UNIVERSAL, à la recherche de shows spectaculaires,. emboîta le pas. En Europe, un grand champion de karaté, en l'occurence Dominique Valéra, déçu et découragé par l'injustice dont il fut victime au championnat du monde à Long Beach, abandonna lui aussi le karaté traditionnel et s'envola pour les Etats-Unis où il reprit tout a zéro. A son retour, il entama son travail de pionnier entraînant dans son sillage d'autres émules...
L'historique du fondateur des clubs Tiger:
Paolo Villani débute à l'âge de 15 ans le 01/11/71 par le karaté style Tora Ryu, une sorte de Kyokushinkai importer par son maitre entraîneur de l'époque: Jean Francis Calmette. Vers ces 17 ans, il découvre le Full Contact Kick Boxing sous la direction de Luigi Collapietro, Jimmy Barletta et Juan Pinilla. Ce dernier sera jusqu'a son départ dans les Flandres, son mentor dans la pratique des arts martiaux et son modèle pour les techniques de jambes. Jimmy Barletta le perfectionnera par après, et il sera son Maître pour le reste de sa carrière sportive. Paolo à 24 ans lorsqu'il débarque à Harelbeke. Nous sommes en 1978, il ne connaît personne, ne parle pas un mot de néerlandais, et par-dessus tout, il n'y a pas de club de Kick Boxing dans la région ! Dans la première année, il a la malchance d'avoir une hernie à l'aine droite, il se fait opérer, ce qui lui complique la pratique sportive pour plus d'une saison.
1979, les entrainements seul sont lassant, il s'inscrit "pour voir" au club de karaté local, mais sans réelle motivation. De ceinture noire dans le club d'où il venait, il se retrouve à faire des mouvements techniques avec des gamins ceinture blanche pendant près d'un mois, réduit lui-même au rang de ceinture blanche. Rapidement, sa technique se fait remarquée, surtout que l'on entend qu'il a pratiqué du Kick Boxing. On lui fait faire des randoris au début avec des débutants, mais de suite, il rencontre les plus gradés jusqu'a ce qui devait arriver, arriva. La vedette du club elle - même voulu le défiais ! Au début c'était réglo, mais dès que l'artiste s'est retrouver plusieurs fois les "4 fers à l'air", l'affront tourna à l'affrontement brutal ! Cicatrice encore trop fraîche pour accepter le combat total, Paolo préféra décliner l'invitation, mais elle lui restera pour un bon bout de temps en travers de la gorge ! C'est à ce moment là qu'il décide une chose qui va changer son existence: Ou il retourne en Wallonie, ou il ouvre son propre club ! Comme il ne peux pas retourner à cause de son travail, et que sa femme, étant l'unique enfant de ces beaux parents, ne veux pas en entendre parler et qu'en plus elle est enceinte de son enfant, il opte pour la deuxième solution : l'ouverture d'un club ! Plus t**d, lors d'une démonstration effectuée par le Tiger, il revoit le gars en question, et au vu de son regard plutôt fuyant, il ne faisait aucun doute que l'affaire était réglée. Certaine mauvaise langue de son entourage professionnel, ne lui prédise pas plus de six mois d'existence, le club entame aujourd'hui ses 33 années, et il a fait entretemps des "petits" !
3 petits Tigers ont ouvert : Tiger Mouscron, Tiger Wevelgem, et Tiger Menin ! Nom : Villani
Prénom : Paolo
Date de naissance : 1956
Nationalité : Belge (origine Italienne)
Nombre de combats : 85
Palmares sportif :
4X champion de Belgique (79,80,81,83)
4X champion d'Europe '82 PKA, '84 EPKA, '87 PKC, '88 ISKA
Vice champion du Monde WKA à Bruxelles le 07 mai 1989. Afin de pouvoir boxer un maximum, il a affronté des combattants ayant près de 12 kg au dessus de sa catégorie de poids ! Il rencontrera et battra des champions confirmer tel que : Edmond Ardissone, Osman Ygin, les hollandais K.Ramkisoen et Houben, André Sabatier. De tous ces combattants devenu par après champions du monde dans leurs fédérations respectives, aucun ne lui a redonné une chance au niveau mondial ! Il devra attendre le 07 mai 1989 (il a 34 ans), pour pouvoir rencontrer le double champion du monde WKA Kick Boxing, l’américain d’ Albunkerque (New Mexico) Lorenzo Miera, dans un combat de 12 rounds de 2 mn. Il sera vaincu de 4 petits points ! Par après, il fera encore quelques petits combats pour le fun, dont un contre le champion du monde IKL, le français Gérard Leblanc à Château Thierry et le dernier contre le hollandais Houben à Halluin le 6 octobre 1990, qui se soldera par une victoire éclatante. Il a 36 ans ! Le seul regret, c’est son combat soit disant « perdu » d’un point face à André Sabatier lors du championnat d’Europe WKA à Marseille. Encore un mystère de la boxe ! Histoire de la création du club Tiger
Crée en 1980, le Tiger Boxing Club Harelbeke fût le 1er club de Kick Boxing dans la région de Flandre occidentale
Ne connaissant personne et ni la langue, Paolo s'entraîne longtemps seul pour préparé ces futurs combats. Tous les jours, il fait des joggings de 8 km le long du lac "De Gavers" qui est près de chez lui. Ce rituel, se fera pendant près de 15 ans ! C'est lors de ces nombreuses démonstrations dans les kermesses de villes et villages, et lors d'invitations à participer à des démonstrations dans des dancings de la région que la popularité de Paolo se fait, sans oublié les nombreux combats un peu partout en Europe qui lui donne de plus en plus de notoriété. Ces premiers réels élèves, il les rencontre lors d’un inter clubs qu’il organise chez lui, en février 1981. Il s’agit de Pétraroli Jean Luc, Joost Candry, Eddy « Tattoo » Vercaemere, Benny Bliek, Flypo John, Luc et Didier Fourrier, etc… Et déjà dans la première année de cette rencontre, les résultats commencent à arriver, ainsi que la renommée du club. Par après, les anciens peu à peu, se faisaient remplacer par des nouveaux, c’est la suite logique de tout club de sport qui dure, c’est ainsi ! Les entraînements, eux, ne changent pas, toujours de la même façon, à la dure ! Comme Paolo doit se tenir toujours prêt pour les combats qu’il doit faire, il en profite pour faire du sparing avec ses élèves qui eux pendant ce temps, se perfectionnent et deviennent eux aussi de redoutables combattants reconnu par tous les clubs du moment. Pas un seul entraînement, n’est fait sans une longue partie réservée aux sparings partner. En plus des entraînements de Kick Boxing, Paolo et ces élèves, vont faire des séances de perfectionnement dans un club de boxe anglaise, à Ingelmunster chez Eric Bruggeman, ex entraîneur de Jean Pierre Coopman qui a boxé contre Mohamed Ali. Paolo restera 10 ans dans ce club avec son élève Farid Bennecer, qui lui fera même une belle petite carrière en anglaise et deviendra même le sparing attitré d’un autre très bon boxeur du club et aujourd’hui coach d’un certain « Sugar Jackson » : Reynald Devulder. Paolo quand à lui, fera même des combats d'entraînements avec Franky Dewinter pour sa préparation à son championnat du Monde WBC junior à Waregem. Paolo a commencé sa carrière sportive en novembre 1971, dans une petite salle de quartier de son village de Quaregnon, sous la direction de Maitre Jean Francis Calmette et Jimmy Barletta. Maitre Juan Pinilla prendra la suite quelques mois plus t**d, après que Maitre Barletta soit parti dans une autre ville. C’est avec Maitre Pinilla qu’il commence à faire ces premiers combats en Karaté méthode Tora Ryu, un style de Kyokushinkai, très dur ! Là, il apprend ce qui restera tout au long de sa carrière, comment combattre quand on est malheureusement petit, et surtout, comment encaisser les coups même avec des plus lourds. Il sera l’un des premiers belges à boxer à l’extérieur de la Belgique en Full Contact Kick Boxing en 1978 notamment contre les redoutables hollandais du maitre Tom Harring, les fameux Chakuriki’s d’ Amsterdam ! Depuis, il a fait un total de 85 combats pour 62 victoires, 15 défaites et 8 match nul.
