26/01/2024
“Si on est tout le temps heureux, on n’apprécie plus la vie.” Dat zei Khalid, die ons verse kruiden en thee verkocht in de souks van Marrakech.
En gelijk heeft hij.
Het inspireerde me om terug eens in mijn pen te kruipen na een lange stilte. Want eind november kreeg ik een dip. Eerst mentaal, dan fysiek. En wat vond ik het moeilijk om hiermee om te gaan…
Ik bleef mezelf ook druk opleggen om iets in de wereld te zetten, creatief te zijn. Maar hoeveel druk ik mezelf ook oplegde… er kwam helemaal niets.
Het heeft toch enkele weken geduurd om te doorvoelen dat de winter het seizoen is om naar binnen te keren, te vertragen, te rusten. Niet elke dag te moeten of kunnen creëren. En ook niet elke dag perfect gelukkig te kunnen zijn. (dat hoeft natuurlijk nooit, ook niet in de andere seizoenen 😉)
En net dit besef leert me opnieuw om te genieten van kleine dingen. Om iets zachter en geduldiger te zijn voor mezelf. Om het leven dat we hebben, te waarderen.
(En daarnaast ook dankbaar te zijn voor de grote dingen, zoals de onvergetelijke trip naar Marrakech die ik net maakte, op traag tempo. Aanrader! 😉)
Genieten van kleine en grote gelukjes, en extra zacht zijn voor jezelf als het even niet gaat: da’s wat ik je toewens. 💛
Joke 💟🦋