19/05/2026
Een eerbetoon aan mijn eigen, allerkleinste maar allerbeste vriend, “Vriendje”.
Plots moeten afgeven vorige zondag na een inwendige bloeding, ingeslapen in mijn armen, op mijn eigen verjaardag.
Meer dan 10 jaar elke dag aan mijn zij. Door alle verlies en vreugde heen. Hij was er, altijd.
Het voelt alsof ik een stuk van mezelf moet afgeven, alweer. Wat een verdriet voor ons gezin.
Wat een verdriet voor Larsje , mijn zoontje die zelf geen leven zonder Vriendje gekend heeft.
Daarom maakte ik vandaag enkele gedenk steentjes met as en haren.
Om een mooi hoekje te maken met kaarsjes,
Iets tastbaars die ze bij hen kunnen houden of knuffelen als ze het moeilijk hebben,
Iets wat onbreekbaar is en tijdloos.
Wat een verdriet, wat een gemis, wat een hond.
Slaapzacht, mijn lief Vriendje, wat ben ik dankbaar dat ik jouw baasje mocht zijn, en jij mijn eerste hond . ✨🤍
Rauw.
Warmte bij verlies