https://www.hetzonnigebloempje.be/

Het zonnige bloempje, Diest (2026)

01/11/2024

9 jaar geleden ging ik voor het eerst met mijn emmertje en spons naar zijn graf. Ik vroeg mij nog af of ik wel het juiste poetsmateriaal bij had. Zou ik ook een tandenborstel nodig hebben om de randjes te laten blinken?

Ik wou niet alleen gaan. Dan maar met twee. We schuifelde het kerkhof op, de rechte klinkerbaan volgend tot bijna aan het perkje met de boom. De boom die er was gezet om het kerkhof op te vrolijken. De boom met de lichtjes voor in de duisternis.

Net voor het perkje aan de rechterkant, daar lag hij. En ook nu nog. Het knielen was het ergste. Niet het schuren van de scharnieren maar zou ik wel terug recht komen. De duisternis met het lichtje wenkte. Het verlangen naar wat niet meer is. De woorden fluisterend "kom maar naar hier."

Ik pakte de spons en het kille water bracht me naar het nu. Ik wreef en droogde. Ik wreef nog eens en droogde opnieuw. De geur van het schuim kwam me tegemoet. Een zweemzoete rozengeur. Niet te fel maar juist genoeg. Juist genoeg om ook het leven te proeven.

Het bloemetje maakte het af.
Het grafzerkje gepoetst.

Ik nam mijn emmertje en spons.
De spons gevuld met tranen.
Met een rozengeur.

Het leven tegemoet.

21/10/2024

Hoe wandelen in het donker je zintuigen klaar wakker maakt? Hoe wandelen in het donker je rust brengt? Dat had je niet verwacht, denk ik. En nee, ik verwar rust niet met onrust.

Toegeving. Ik was niet alleen. We waren met twee. Met twee in het donkere bos.

Wennen aan het zicht. Het onbegrensde van de duisternis. Van eerst niets zien tot na een half uur de mooiste contouren te kunnen ontwaren tussen de toppen van de bomen en de lichtgrijze lucht.

De scherpte van de geur. Ik ruik niet zoveel als anderen. Maar de scherpte van deze geur kan ik me nog herinneren. Niet wetende wat het was. De geur stonk en dit in tegenstelling tot de geur van het natte bos.

Het voorzichtige stappen. Je stapt trager. Zeker in het begin waarbij je niet ziet waar jij je voet zet. Zet jij je voet in een plas water of zet jij je voet vlak er langs. Je gehoor laat je weten waar jij je voet hebt gezet.

Het verrassende geluid. Het geluid dat we wilden horen liet op zich wachten. Een boomstronk hielp bij het wachten. Het geluid van edelherten die met hun geweien tegen elkaar kletteren. Het lijkt een beetje op loeien van een koe en naar het schijnt ook op het brullen van de leeuw. Het geluid kwam van verschillende kanten op verschillende momenten. Een indrukwekkend geluid waarbij je de oren extra spitst.

Het plotse geluid. Je verwacht het geburl van edelherten want daarvoor was je in het donkere bos. Het plotse geluid van een bever die een sprongetje in het water maakte deed je even opschrikken.

En vond je het ook niet eng in donkere bos? Ja, toch wel. Een mooie oefening om met angst te leren omgaan, om erbij te blijven. Wetende dat ik niet alleen was en dat de focus van mijn zintuigen me hielp om rustig te blijven.

Ik denk dat we de kracht van onze zintuigen onderschatten. Blij worden van het zien van schoonheid, de geur die een moeilijke herinnering naar boven brengt, het horen van het lied dat je hart raakt, de aanraking die je veiligheid bezorgt, het proeven van zuur, zout, zoet of bitter of het buikgevoel dat tegen ons spreekt. Het kan je helpen tijdens het rouwen. Het zorgt voor aandacht, aandacht voor jezelf.

En als afsluiter: het was een mooie avond.

P.S. Angst, onrust, nervositeit bij rouwen komt vaak voor. Financiële zorgen, het wegvallen van veiligheid/geborgenheid, de confrontatie met eigen sterfelijkheid, paniek, hartkloppingen. Het kan erbij horen. Het vermindert ook weer. Indien angst een te groot deel van je leven inneemt kan je ook contact opnemen met mij [email protected]

01/10/2024

"Ik wil het graag een plaats geven," zegt het hoofd.
Het hoofd bedoelt dan de rouw. "Als ik het een plaats geef, dan zal het beter zijn."

"Ik mis hem zo hard," zegt het lichaam.
Het lichaam laat het voelen door een krop in de keel of een blok in de maag.

Rouw kan soms wrijvingen geven tussen wat we denken en wat we voelen.
De sensaties van ons lichaam, fysieke pijn, emotionele pijn of gevoelens van angst of gemis geven een oncomfortabel gevoel. Het gevoel moet zo snel als mogelijk weer weg zijn.

Er zijn geen snelle oplossingen. Punt.
Maar er zijn wel oplossingen.
🌼Geduld.
🍀Je hersenen laten wennen aan iemand die er niet meer is.
🍂Een gevoel van veiligheid creëren.
🌺Leer wat voor jou werkt.
🪻Leer om je gevoelens stap per stap te voelen en te begrijpen.
🍁Doe nieuwe dingen.
🌷Richt je ook op het leven.
🌾Zoek ontspanning.

Ik geloof in jou.
Jij kan dit.

26/09/2024

Wat doe jij als je boos bent?

Roepen, schelden, dingen stuk maken, beschuldigen, defensief reageren, weerwoord hebben, de anderen kwetsen, zeer kortaf reageren of mokken.

Misschien voel je het al opkomen door gewoon dit te lezen. Je voelt de druk opbouwen in je lichaam, je hartslag gaat naar omhoog net zoals de ademhaling, je gezicht wordt rood en je krijgt een impuls om je in een richting te bewegen. En dan weet je of voel je "ik ben boos."

Maar meestal ben je daar in een vingerknip, vliegensvlug. Het is precies alsof er op een knopje in je binnenste wordt gedrukt om je in vechtstand te krijgen. Meer heeft het niet nodig. Ook al zeg je tegen jezelf "ik ga rustig blijven" toch lijkt dat niet te lukken. Als er al tegen het knopje geblazen wordt, sta je aan. Gevechtskledij zou geschikt zijn.

Boosheid is ook hetgeen dat het meest veroordeeld wordt. Nochtans zit onder boosheid nog een hele andere resem van gevoelens. Het is de taak van de boosheid om deze gevoelens te beschermen, ook van jouw bewustzijn.

Tijdens de rouw kan het vanbinnen koken en borrelen. Soms weten we wanneer de uitbarsting komt maar heel vaak ook niet. We kunnen ook bang zijn dat anderen ons in de steek laten als we onze boosheid tonen.

We kunnen leren om onze boosheid te uiten in contact met anderen. Het aangeven van grenzen terwijl dat de ander je toch vriendelijk of liefdevol blijft bekijken want dit is van belang.

Ik ben van mening dat we dit het beste kunnen doen via ons lichaam. Want zoveel energie dat zich verzamelt in je armen, je benen kan moeilijk gesust worden via "wees toch eens rustig. Als je de energie kan laten stromen op een veilige manier dan ga jij die energie kunnen gebruiken om terug flexibel te denken, vanuit een helicopterview in plaats vanuit een tunnelvisie en uit te reiken naar anderen op een mooie en duidelijke manier want jouw boosheid heeft een boodschap.

-> Herken jij jezelf in deze tekst en wil je graag meer weten? Stuur me een mail [email protected] en ik neem contact met je op voor een kennismakingsgesprek.

12/09/2024

Wat zeg jij tegen jezelf als je grote emoties ervaart?

- Ik reageer te fel.
- Ik ben weer aan het dramatiseren.
- Sterke mensen laten gewoon de angst los.
- Ik ben zo boos maar het heeft geen zin.
- Is dit wel normaal?
- Is het nu nog niet over.
- Het is zo verkeerd om opluchting te voelen.

De vraag is of deze gedachten je verder helpen. Waarschijnlijk niet. Je kan ze misschien wel onderdrukken maar dan komen ze sterker terug. Gevoelens begrijpen gebeurt in je verstand. Gevoelens voelen gebeurt in je lichaam. Je gedachten kunnen je helpen met betekenis te geven aan wat je voelt. Maar je kan niet door het gevoel zonder ze te voelen: de krop in de keel, druk op de borst, tranen in de ogen, stijfheid in je nek, enz.

Iedereen is anders en ieder gevoel heeft ook een andere sensatie.

Wat als we onze gevoelens eren? Zouden we ons dan rustiger voelen?

- Natuurlijk reageer ik nu zo. Het is wel wat overweldigend allemaal.
- Ik draag zorg voor mijn gevoelens.
- Sterke mensen erkennen hun gevoelens en praten erover.
- Boosheid hoort bij menselijke gevoelens. Wat wil het mij vertellen?
- Alle gevoelens zijn menselijk.
- Het duurt zolang als het nodig is.
- Ook opluchting hoort bij rouw.

Je gevoelens eren zorgt er niet voor dat je erin verdwaalt geraakt. Je gevoelens niet eren daarentegen maakt de doolhof groter.

Hulp nodig bij uw rouw: [email protected].

11/09/2024

Tekst geschreven september 2022

Ja, daar!
Daar!
Ja, daar zo!
Nee, niet daar!
Maar daar!

De rots van Hotton.
Plots staat die daar.
Je kijkt naar omhoog.
En je denkt wauw.
Hoe machtig is dit wel niet.
Kan iets dat kapot krijgen?
Regen, wind, sneeuw, onweer, storm?
Het lijkt van niet.
Je wordt er stil van.

Het roept in jou: "ik wil naar boven."
Een waanzinnig mooi uitzicht als beloning.
Dat zie je wel zitten.

Je ziet je daar al staan.
Genietend van het uitzicht.
Een gevoel van betovering en magie.
Een gevoel van nederigheid en liefde.
Ultieme vrijheid.

Plets, een drup en er volgen er nog.
Je kijkt nog eens naar boven.
Je denkt: een andere keer.

Het is zo goed alsof ik het gehad heb 😉

P.S. wist je dit al over verbeelding? De neuronen in onze hersenen interpreteren de beelden in onze verbeelding hetzelfde als echte gebeurtenissen. Dus met verbeelding kan je ook nieuwe neurale paden aanleggen in de hersenen.

09/09/2024

Ze gaan nog efkes snel tussendoor met hun twee op vakantie.
Die paar luttele dagen dat ze eens niets te doen hebben.
Met hun zuurverdiend vakantiegeld.
En dan nog een trail. In Luxemburg dan nog.
Een trail waarbij ze van de rotsen kunnen vallen en verkeerd kunnen wandelen.
Er gaat vast en zekers iets ernstig gebeuren.

Of.

Ze gaan op vakantie.
Met hun twee.
Drie nachten.
Spannend.
Ze gaan een trail doen.
En jawel, in het mooie Luxemburg.
Of ook wel het kleine Zwitserland genoemd.
Ze hebben er zelf voor gewerkt.
Ze hebben het allemaal zelf geregeld: het vervoer, de verblijfplaats en de wandelingen.
Het wordt zo tof.

In beide voorvallen is het heel fijn om te weten dat er mensen zijn waarmee je kan praten. De wetenschap dat je kan bellen of kan babbelen, zelfs als je het niet doet, maakt het verschil tussen extreme angst en matige angst.* Of in dit geval ongerustheid.

Mijn collega's dichtbij of ook heel ver af wisten allemaal dat mijn dochters de trail gingen doen. Ik babbelde erover, zowel de onrust als de fierheid waren deel van mijn verhaal.

Paniek hoort ook bij rouwen. De situatie van het hier-en-nu tijdens rouw kan zo overweldigend zijn. De gedachten gaan te keer maar het hart ook.* Praten kan dan helpen maar evengoed een wandeling maken in de natuur.

Stel je voor dat een arts zou aanbevelen: "om uw nood tijdelijke te verlichten, gaat u twee gesprekken voeren met zorgzame mensen. U vraagt om een knuffel en de dag erna belt u mij." *

Hoe goed zou dat wel niet zijn.

* Boek: Het rouwende brein, Mary-Frances O'Connor, PhD, pg 156, 154,155

23/08/2024

Een dingetje vergeten.

Het is wel maar een klein dingetje.
Het was de mist in mijn hoofd.
De aandacht voor net "dat" was vertroebeld.
Te weinig van de goede vitamines.
Te weinig van belang.
Of toch te veel gedronken.
Zou het de leeftijd zijn?
Of toch gewoon te druk?
Een pilletje te veel?
Of te veel van het gemis?
De wanhoop of onzekerheid?

Vergeetachtig zijn hoort ook bij rouwen. Zeker de eerste periode na het overlijden. De periode wordt vaak beschreven als de hel.

De periode waarin de overledene erbij is.
In uw gedachten.
Of u dat nu wil of niet.
Het gebeurt.

Dingetjes worden vergeten.
Verliezen hun dringendheid.
Verliezen hun belang.
Herinneringen daarentegen.
Zijn van alle belang.

21/08/2024

Ik had bijna "nee" gezegd.

Hij vroeg na een lange wandeling, waarbij we wandelden over een vlonderpad, een wandeling die stilte ademde en het water de rust gaf, een wandeling met een schommel die je vleugels gaf en die sprak dat de vakantie nog niet voorbij was, een wandeling waarbij de zon van de partij was, niet te fel en toch ook fel genoeg om onderweg aan een terras te gaan zitten om de dorst te laven kijkend op een mooie vijver waarbij de jongste het visje ving en terug wierp.

(Dit is mijn langste zin ooit ;))

Op het einde voelde ik mij wat flauw. Dus hij vroeg of we even konden gaan liggen in het park onder de bomen. En ik zei "nee." Of toch bijna want toen ik mezelf "nee" hoorde zeggen bedacht ik ook de reden. Het was een reflex want op zondagavond wil ik op tijd thuis zijn voor de kinderen. Alleen die nood was er nu niet en ik zei "ja".

En hiermee wil ik alleen maar aantonen dat "nee" zeggen of "ja" zeggen soms vlot kan gaan. Soms te vlot. En weet dat je van gedacht mag veranderen. Luister naar je lichaam en je denken want zij werken mooi samen om je te laten horen wat je nodig hebt.

De koelte van de grond en de schaduw van de boom, het wiegen van de bladeren, het zien van de zon door de takken ... ik kan daar zo van genieten.

En als jij nu denkt dat ik nooit moeilijke momenten heb, denk dan nog maar eens. Gevoelens van er niet bij horen, anders zijn of overprikkeld zijn, zijn me niet vreemd. Deze triggeren een onveilig gevoel. En ik kan genieten van de kleine dingen. De toegangspoort tot een gevoel van veiligheid. Van moment tot moment voelen wat je zenuwstelstel nodig heeft.

Het hoeft echt allemaal niet zo groots te zijn: sociale contacten, oogcontact, mensen goeiedag zeggen op straat, praatje als je staat te wachten, zingen, neuriën, ademen, wiegen, schrijven, enz. Het gevoel van thuis te zijn.

Genieten mag bestaan naast rouwen. Net zoals opgelucht zijn. Net zoals boos zijn. Net zoals onzeker zijn. Je leert de wereld opnieuw kennen bij rouw en dat gaat gepaard met verschillende gevoelens.

Heb je graag ondersteuning bij deze gevoelens van rouw, laat het me dan weten via [email protected] en ik neem contact met je op.

15/08/2024

"Ik hoor er niet meer bij."

Het is een verlies bovenop een verlies.

Niet meer horen tot het oudercomité als je dochter sterft.
Niet meer erbij horen als de collega's van je overleden partner iets gaan drinken.
Niet uitgenodigd worden op het feestje van je partner zijn vrienden.

Het raakt me diep als ik dit hoor want erbij horen is een menselijke behoefte. Erbij horen geeft je de gelegenheid om gehoord te worden, gezien te worden, van belang te zijn of betekenis te hebben. De gevolgen zijn pijnlijk.

Rouwen is heftig: gemis, verdriet, onzekerheid, schuld, schaamte. Het passeert allemaal. We kunnen hier enkel respect voor op brengen. Of kunnen we toch iets meer doen?

Ook al had ik in het begin mijn twijfels en wou ik eerst "nee" zeggen, toch ben ik heel blij dat ik nog uitgenodigd werd door de vrienden van mijn man, een grote groep, die het als evident beschouwde dat ik erbij hoorde.

Het was een mooi geschenk.
Ik kon het aannemen.
Gelukkig.

13/08/2024

Het is windstil.
Toch waait er een blad aan de notelaar duchtig van links naar rechts.
Precies alsof de boom zou zeggen: "val maar af."
Het blad blijft hangen.

Even hangt ze stil. Muisstil.
Geen omgevingsgeluiden.
Misschien het geluid van de vogel in de verte.
Onopgemerkt.

Ze begint opnieuw.
Van links naar rechts.
Van recht naar links.
Wel minder duchtig.

Het blad blijft hangen.
De herfst is nog niet nabij.

Ik word er stil van.
Het krijgt mijn volledige aandacht.
Mijn volledige nieuwsgierigheid.

Een mooi, onverklaarbaar en onverwacht moment.
En ik voelde dat verandering mooi kan zijn zolang als ik weet wie ik ben.
Ik zo vloeiend kan blijven als water.
Zo bewegend als een blad aan een boom.
Een boom met roots.

P.S. Iedere dag komen we uitdagingen tegen. Door stil te staan bij zulke momenten kan je de uitdagingen tegemoet treden vanuit vertrouwen en veiligheid. Ben je aan het rouwen en loop je hierin vast dan kan je contact met me opnemen via [email protected] en ik nodig je uit voor een kennismakingsgesprek.

01/08/2024

Het oogt mooi.

Wit, verschillende verdiepingen.

De ramen met een knipoog naar vroeger. De ruitjes. Zogezegd. Gemakkelijk te poetsen.

Verschillende trappen, verschillende kamers, hoge deuren, ornamenten aan het plafond. Doet je denken aan de 19e eeuw.

Een kamer met een piano in de hoek, een houte vloer, een grote spiegel en uitkijkend op de trompetboom met de mooie, witte bloemetjes.

Het geluid van babbelende mensen op de achtergrond, het stappen op de vloer, een deur die open gaat, het sloffen van de sletsen.

Een kamer met stoelen, niet netjes geordend, op elkaar, langs elkaar, tegenover elkaar, zitvlak naar links en een andere met het zitvlak naar rechts georiënteerd.

Een zetel, een diepe zetel met leuningen die tot mijn schouders komen. Daar zit ik in. Alleen in de ruimte. Genietend van de sfeer, van de beweging van anderen, het gelach op de achtergrond.

Het leven volledig te nemen. De golvende bewegingen van het leven. En nu te genieten van het evenwicht, de balans, de pauze. Wetend dat dit de momentjes zijn om te nemen. Hier, na elkaar.

In rouw, belangrijk om te beseffen is dat verdriet, gemis, angst en/of boosheid samen kan gevoeld worden met dankbaarheid.

Het kan, het hoeft niet.

-> meer info: [email protected] en ik neem contact met je op voor een kennismakingsgesprek.

Het zonnige bloempje

01/11/2024

21/10/2024

01/10/2024

26/09/2024

12/09/2024

11/09/2024

09/09/2024

23/08/2024

21/08/2024

15/08/2024

13/08/2024

01/08/2024

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen