28/03/2026
Zitten in meditatie? Eh, neen dank u. Jarenlang heb ik me daartegen ver-zet (pun intended, jazekerrr!).
Yin yoga, yoga nidra, actieve meditatie, alles wat je wil. Maar stilzitten? Dat lukte me niet. Daar was ik rotsvast van overtuigd.
En toen boekte ik, zowat hals-over-kop, een cursus Thaise yogamassage. En ok, er stond ook wel bij dat er Zazen en koans bij te pas kwamen, en omdat mijn lijf net áánging bij deze school, nam ik de rest maar voor lief.
En dus zat ik. En ik merkte dat ik al die jaren gelijk had gehad. Ik in mijn positie, en *poef* paniek, all over the place. Keer na keer na keer.
We hebben mijn meditaties stopgezet, ik heb klankschalen mogen lenen voor m’n eigen meditatiepractice; ik ben tóch gaan Zazen’en, want ik ben toch ook nieuwsgierig, en ik vertrok wanneer de paniek opkwam. Na tien minuten, na een kwartier, of na een halfuur (te laat, want de paniektranen rolden meermaals over m’n wangen). Maar ik wil er niet voor weglopen. Ik ben in India, godbetert, mijn gezin redt het thuis helemaal alleen, dus waarom zou ik me nu niet volledig op mezelf focussen en die horde gaan nemen?
En opeens, zeer opeens, zat ik een uur. Ik verbaasde mezelf en mijn medemens. En de dag deed ik het opnieuw. En opnieuw. (Aja, want we mediteren een uur ’s morgens en een uur ’s avonds).
En Swami Ji gaf ons een koan, eentje speciaal voor mij.
Er was een Spaanse schrijver die wilde leren mediteren. Elke keer dat hij ging zitten, kwamen de gedachten. Woorden, zinnen, verhalen… zijn hoofd stopte niet. Gefrustreerd ging hij naar zijn zenmeester. De zenmeester luisterde. En zei:
Ha, welkom in de wondere wereld van de koans. Wij krijgen telkens een verhaal voorgeschoteld, waarbij de laatste zin ontbreekt. En dan denken we als een zenmeester, tot we ons antwoord vinden. Dus ga maar los in de comments! (Fouten maken mag, dat leer ik hier elke koan weer).
