Impact Organisatiecoach

Impact Organisatiecoach Als systemisch en verbindende coach ga ik voor meer authenticiteit en vertrouwen in organisaties.

Hoe zorgen we samen voor genoeg ‘echtheid’ in het leven van onze kinderen? Een vraag die deze week constant in mijn acht...
05/09/2026

Hoe zorgen we samen voor genoeg ‘echtheid’ in het leven van onze kinderen?

Een vraag die deze week constant in mijn achterhoofd zat.

Mijn dochters zijn 11 en 8 jaar.

Afgelopen weekend zaten we samen in de zetel te scrollen. Niet meteen de beste pedagogische activiteit. Ik weet het. 😅 Maar soms vinden we het fijn om dicht tegen elkaar te kruipen en ons hoofd al scrollend wat leeg te maken.

Er passeerden heel wat grappige filmpjes. En verschillende keren hoorde ik: “Dat is niet echt, mama.”

Mijn dochters groeien op in een totaal andere wereld dan ik. Een wereld waarin echt en gemaakt steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn. Waarin ze zich kunnen verliezen in het digitale én tegelijk voortdurend moeten leren kijken met de vraag:

Is dit wel écht?

Dus hoe geven we daar voldoende tegengewicht aan? Hoe zorgen we ervoor dat onze kinderen elke dag ook genoeg echtheid ervaren?

De foto werd deze zomer genomen in Frankrijk. Tijdens onze zomerreis. Net samen pizza gegeten en ver weg van gsm’s en afleiding. Gewoon samen in het moment.

Op deze zaterdagochtend pleit ik dus voor tegengewicht door:

🤍 Echte ontmoetingen.
🤍 Echte aandacht.
🤍 Diepgaande gesprekken.
🤍 Samen onnozel doen
🤍 Warme connecties.
🤍 Een knuffel die je ook echt kunt voelen.

En ik pleit zelf ook schuldig hoor. Veel te vaak zit ik op mijn gsm. Ik schrijf trouwens nu deze post terwijl ik ook gewoon tijd met hen zou kunnen doorbrengen. 😉

Maar vanochtend begonnen we alvast met heel het gezin in bed. Knuffelen, babbelen, samen wakker worden. Niets beter dan zo’n start van een zaterdag.

Dus vooral een oproep aan mezelf. En een beetje aan ons allemaal.

Laat ons onze kinderen overspoelen met genoeg echte ervaringen, zodat hun wereld niet alleen bestaat uit dingen waarvan ze zich moeten afvragen of ze wel echt zijn.

En eigenlijk geldt dat niet alleen voor onze kinderen.

Ook in mijn werk zie ik elke dag hoeveel nood mensen hebben aan echtheid. Aan oprechte aandacht. Aan warme verbinding. Aan moedige, echte gesprekken waarin we niet rond de dingen heen draaien, maar elkaar werkelijk ontmoeten.

En volgens mij kunnen we daar allemaal wel wat meer van gebruiken. Niet?

“De warme persoonlijkheid krijg je er gratis bij.”Van alle mooie dingen in deze hartverwarmende review, is het misschie...
31/08/2026

“De warme persoonlijkheid krijg je er gratis bij.”

Van alle mooie dingen in deze hartverwarmende review, is het misschien wel dat laatste zinnetje dat me het meest ontroerde. ❤️

Omdat het raakt aan hoe ik graag werk.

Ik wil een kwaliteitsvolle sparringspartner. Iemand die meedenkt, uitdaagt, spiegelt, vragen stelt en ook zegt wat gezegd moet worden.

Maar nooit zonder de mens aan de andere kant te blijven zien.

Net daarom hou ik zo van duurzame werkrelaties. Als je een tijd met een organisatie op pad mag zijn, ontstaat er iets anders.

Je leert niet alleen de mensen en de organisatie beter kennen. Je begint patronen te zien. Je merkt wat telkens terugkomt, waar het stroomt en waar het blijft haperen.

En net daardoor kan je ook sterker teruggeven wat je ziet. Een laag dieper gaan. Dingen benoemen die je na één gesprek of één teamdag misschien nog niet zou zien.

Maar zo’n samenwerking werkt natuurlijk in twee richtingen.

Het helpt nogal 😉 als er aan de andere kant een CEO zit die bereid is om te blijven reflecteren. Ook wanneer het wel eens lastig is.

Iemand met een enorme groeimindset en moed, die telkens opnieuw wil kijken: aan welke knoppen kunnen we draaien? Wat vraagt dit van mij? En wat heeft de organisatie nodig om verder te groeien?

Dat maakt mijn werk niet alleen boeiender, maar vooral zoveel waardevoller.

Dus dankjewel, Kenn Wouters, voor je ongelooflijke groeimindset, voor het vertrouwen en voor deze prachtige woorden. De warmte blijf ik er met veel plezier gratis bij geven. 😉

Unikoo

Weet je waarom een tijd geleden een berichtje van een opdrachtgever van het eerste uur mij zo blij maakte? 😊Toen ik in 2...
26/08/2026

Weet je waarom een tijd geleden een berichtje van een opdrachtgever van het eerste uur mij zo blij maakte? 😊

Toen ik in 2020 met Impact startte, was hij één van de eersten die mij het vertrouwen gaf voor een opdracht. Ik herinner me nog hoe ik stond te dansen in de woonkamer van geluk. 💃

Ondertussen zijn we zes jaar verder, is hij directeur in een andere organisatie en stuurde hij me vorige maand:

“Zullen we nog eens lunchen?”

Dan kan ik voelen dat dit voor mij zo hard gaat over hoe ik het liefst werk.

Ik hou van duurzame werkrelaties bouwen.

Van mensen en organisaties echt leren kennen. Van niet alleen langskomen wanneer er een concrete opdracht ligt, maar ook tussendoor betrokken blijven, eens bellen, sparren of samen lunchen.
Van klankbord mogen zijn wanneer iemand ergens op botst of gewoon even zijn gedachten wil ordenen.

En zo dus ook relaties bouwen die zelfs meegroeien wanneer mensen van rol of organisatie veranderen.

Want hoe langer je samenwerkt, hoe meer context je kent.
Hoe minder er uitgelegd moet worden.
Hoe sneller je soms voelt waar het écht over gaat. En hoe meer ruimte er ontstaat om ook eerlijk te spiegelen of een heel ander perspectief binnen te brengen.

Dat diepgaand vertrouwen vind ik ontzettend waardevol. Niet voor niets één van de fundamenten in ons Teaming Skills model 😉.

Sowieso wordt het samenwerken en de lunches er fijner door, maar ook geloof ik dat je zo samen pas écht duurzamere verandering kunt realiseren.

Samen een pad afleggen.
Iets in beweging brengen.
Kennis en vaardigheden versterken.
En ervoor zorgen dat wat je samen opbouwt ook verdergaat wanneer wij er als externen niet bij zijn.

Zo heb ik altijd willen uitbouwen. En het is ook heel bewust hoe we met Skills naar samenwerkingen kijken.

Niet gewoon één van de vele leveranciers zijn. Wel een betrokken betrouwbare partner.

Daar word ik dus blij van. Nog steeds na 6 jaar. En zo kan elke dag er plots anders uitzien, wanneer klanten me weten te vinden.

21/08/2026

Lang geleden dat ik mezelf nog eens voorstelde. Dus voor iedereen die nieuw volgt een korte video over wie ik ben en wat ik doe. Spot ook onze pony, Lucie. 🐴

"Ik probeer mijn leven zo in te richten dat ik er niet hoef aan te ontsnappen. Vakantie zit verweven in hoe ik leef."Die...
03/08/2026

"Ik probeer mijn leven zo in te richten dat ik er niet hoef aan te ontsnappen. Vakantie zit verweven in hoe ik leef."
Die quote van Stephanie Planckaert las ik vorige week ergens online.

Het afgelopen jaar heb ik geprobeerd bewuster af te wisselen tussen inspanning en ontspanning. Mijn weken niet te vol plannen, een leuke lunch om de dag te breken, een korte wandeling tussen twee afspraken, wat meer verlof inplannen. Kleine keuzes die maken dat werken ook energie kan geven. En gelukkig geeft mijn werk ook veel energie.

En toch...ook ik gaf de laatste weken voor mijn verlof weer alles. Nog dat laatste extraatje afwerken voor die klant. Nog die ene afspraak er tussen proppen. Nog snel die deadline voor die offerte. Tegen dat de vakantie begon, was ik ontzettend moe.

Dat moet toch anders kunnen. Hoe zorgen we dat we meer ontspanning verweven doorheen ons leven?

In mijn werk ontmoet ik zoveel leidinggevenden die hetzelfde doen. Mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel, die blijven geven tot de tank leeg is. Vakantie wordt dan geen fijne onderbreking meer, maar een noodzakelijke herstelperiode.

Hoe zou het zijn om onze levens anders te organiseren. Niet leven van vakantie naar vakantie, van weekend naar weekend, maar voldoende rust, afwisseling, plezier en ademruimte verweven doorheen het hele jaar.

Nu zit ik nog midden in mijn vakantie. En dan mijmer ik altijd extra over zulke dingen 😅. Niet persé om vanaf september alles anders te doen, maar misschien wel bewustere keuzes die ervoor zorgen dat ik minder moet herstellen en meer mag opladen.

Ben jij iemand die energie overhoudt wanneer de vakantie begint, of herken je het gevoel van "eerst even moeten bekomen omdat je teveel gegeven hebt?"

50 jaar liefde. ❤️Afgelopen weekend vierden we de liefde.Mijn ouders zijn 50 jaar getrouwd. Een mijlpaal waar ik alleen ...
15/07/2026

50 jaar liefde. ❤️

Afgelopen weekend vierden we de liefde.
Mijn ouders zijn 50 jaar getrouwd. Een mijlpaal waar ik alleen maar bewondering voor kan hebben.

Natuurlijk weten we allemaal dat vijftig jaar samen niet alleen bestaat uit mooie momenten. Het is ook vallen en opstaan. Elkaar soms niet begrijpen. Teleurgesteld zijn. Botsen. Opnieuw beginnen. En toch telkens weer kiezen om samen verder te gaan.

Tijdens haar speech zei mijn moeder iets wat me bijbleef:
"Vijftig jaar samen betekent ook veel water bij de wijn doen."

Uiteraard had ze het over het huwelijk, maar zelf dacht ik meteen aan teams. Ook samenwerken vraagt af en toe om water bij de wijn te doen.

Niet omdat jouw idee minder goed is. Niet omdat je jezelf moet wegcijferen.
Wel omdat je beseft dat het gezamenlijke resultaat soms belangrijker is dan je eigen gelijk.

Binnen Teaming Skills noemen we die skill 'Je eigen idee loslaten'. Niet vasthouden aan jouw oplossing, maar nieuwsgierig blijven naar wat er ontstaat wanneer je ideeën samenbrengt.

Dat herken ik ook in mijn eigen relatie.
Samen groeien betekent niet dat je altijd hetzelfde denkt of voelt. Het betekent dat je, ondanks de verschillen, nieuwsgierig blijft naar elkaar. Dat je soms een stap achteruit zet zodat de ander een stap vooruit kan zetten. Dat je blijft zoeken naar wat jullie samen sterker maakt. En die zoektocht is verre van altijd eenvoudig, maar het is wel een keuze.

Misschien is dat wel één van de voorwaarde van een sterk huwelijk/relatie. En misschien ook van een sterk team.

Want uiteindelijk draait samenwerken, zowel thuis als op het werk, niet om gelijk te krijgen, maar om elke dag opnieuw te kiezen voor het gezamenlijke verhaal.

Proficiat, moeke en vake. ❤️
En bedankt dat jullie ons al vijftig jaar tonen dat liefde niet perfect hoeft te zijn om sterk te zijn.

Ik hoor wel eens van anderen dat ze me moedig vinden.🌱 Moedig omdat ik bepaalde dingen aankijk.🌱 Moedig omdat ik keuzes ...
11/06/2026

Ik hoor wel eens van anderen dat ze me moedig vinden.

🌱 Moedig omdat ik bepaalde dingen aankijk.
🌱 Moedig omdat ik keuzes maak die niet altijd de meest evidente zijn.
🌱 Moedig omdat ik ondernemer ben geworden.
🌱 Moedig omdat ik mijn pad volg, ook als dat niet de makkelijkste weg is.

Er zijn dagen waarop ik die feedback niet echt ontvang. Dan minimaliseer ik het door: "Ach, zo bijzonder is dat toch niet?"
Of: "Die stap was toen gewoon echt nodig."

Maar als ik echt stilsta en terugkijk naar de voorbije zes jaar, dan zie ik hoeveel momenten er waren waarop ik mijn moedig deel stevig vastnam. Niet omdat ik geen angst voelde. Wel omdat ik ondanks die angst toch een stap zette.

En laat me duidelijk zijn: dat lukt me zeker niet elke dag en (nog) niet overal
Ook ik hou mezelf soms klein.
Ook ik laat mezelf niet in elke context al helemaal zien.
Ook ik kies soms voor veiligheid boven avontuur.

Maar steeds vaker durf ik ruimte in te nemen voor wat ik belangrijk vind. Voor wat klopt. Voor wat nodig is in mijn leven om zuurstof te krijgen en te blijven groeien. En wat ben ik daar trots op. 💥

Als ik terugkijk, zie ik dat mijn leven niet veranderde door één grote moedige beslissing. Het veranderde door tientallen kleine keuzes
Moed zit voor mij net in die kleine momenten waarop ik mezelf niet langer wegcijfer.
Waarop ik taal leer geven aan mijn behoeften. Een grens aangeef. Een droom serieus neem. Of een eerste stap zet, zonder te weten waar die me zal brengen.

Dat wens ik iedereen zo hard toe, dus ik ben benieuwd:
✨ Waar hou jij jezelf vandaag nog tegen?
✨ Waar zou je graag meer ruimte innemen?
✨ Welke behoefte of verlangen spreek je nog niet uit?

Moed is nooit de afwezigheid van angst.
Moed is jezelf toestemming geven om het leven voluit te leven, ook wanneer dat spannend voelt.
❤️

lef zelfleiderschap

Morgen word ik een jaartje ouder. Tegenwoordig is ouder worden een veelbesproken thema in mijn vriendenkring. En ook voo...
23/05/2026

Morgen word ik een jaartje ouder. Tegenwoordig is ouder worden een veelbesproken thema in mijn vriendenkring. En ook voor mij is het soms en zoektocht.

De jaren vliegen. Er komen rimpels bij. Het leven geeft, maar neemt ook. Je kijkt anders naar tijd dan vroeger en stelt jezelf andere vragen.

Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef: gezond ouder mogen worden is een ongelooflijk cadeau.

De voorbije weken vertraagde ik bewust voor mezelf. Het maakte me nog bewuster van iets wat zo vanzelfsprekend lijkt en dat vaak niet is. Een lichaam dat je draagt. Elke dag opnieuw.

Meer en meer zie ik mensen rondom mij ziek worden. Mensen die moeten vechten. Mensen die afscheid moeten nemen van dingen die ooit vanzelfsprekend leken.

En dan sta ik hier deze ochtend. Net gesport onder een stralende zon. In een gezond en sterk lijf. Mentaal goed in mijn vel. Energie die stroomt. Professioneel kunnen bouwen aan iets waar ik van hou. En vooral dit mogen delen met mensen rond mij die ik graag zie en die mij liefhebben.

Dan denk ik vooral: wauw. Wat een cadeau.

Als kind kon ik verjaardagen altijd goed vieren. Ik keek ernaar uit. Genoot ervan. En eigenlijk ben ik dat stukje nog niet kwijt.

Misschien mogen we onszelf wat vaker vieren. Niet omdat alles perfect loopt. Niet omdat we alles bereikt hebben. Maar gewoon omdat we hier zijn en er elke dag het beste van proberen te maken.

Dus dit weekend vier ik mezelf omdat ouder worden, als het mag in gezondheid, misschien wel één van de mooiste cadeaus is die er bestaat.

Gisteren bracht ik mijn jongste dochter samen met een klasgenootje weg. 🌳 Naar bosklassen. 🌳En plots voelde ik het weer....
21/05/2026

Gisteren bracht ik mijn jongste dochter samen met een klasgenootje weg. 🌳 Naar bosklassen. 🌳

En plots voelde ik het weer. Die heerlijke kinderlijke verwondering. De nieuwsgierigheid naar wat komt. De spanning van iets nieuws. Het enthousiasme dat gewoon vrij mag stromen.

“Ik ben zenuwachtig én verdrietig tegelijk”, zei haar klasgenootje. “Ik heb er zin in, maar ga wel mijn mama missen.”

“En dat is helemaal ok”, antwoordde ik. “Dat mag er allemaal tegelijk zijn.”

Blij én bang.
Nieuwsgierig én onzeker.
Spanning voelen én toch ook goesting.

Tijdens het bedden opmaken was er lawaai. Veel lawaai. Kinderen die lachten. Door elkaar praatten. Die helemaal opgingen in het moment. Die hun enthousiasme niet kleiner maakten.

En plots dacht ik terug aan een post die ik een hele tijd geleden schreef met de vraag:
Wanneer heb jij voor het laatst gehuppeld?

Echt gehuppeld.
Zonder haast.
Zonder nadenken.
Gewoon helemaal aanwezig in het moment.

Die vraag bleef vandaag met me meegaan tijdens een sessie die ik gaf aan leidinggevenden.

Opnieuw hoorde ik woorden die ik zo vaak hoor:
"Ik ga te snel."
"Ik ben vaak gehaast."
"Ik blijf maar doorgaan."

We willen vooruit. Resultaat halen. Zorgen. Oplossen. Dragen. En geloof me ik herken het ook zo hard.

Maar onderweg verliezen we daardoor soms iets.

Dus misschien hebben we minder haast nodig. En meer (kinderlijke) verwondering. Meer nieuwsgierigheid. En af en toe eens huppelen.

Ook in leiderschap.
Misschien zelfs daar nog het meest.

Vandaag is het Werelddag van de Stem.Een dag waarop het belang van de menselijke stem in ons dagelijks leven centraal st...
16/04/2026

Vandaag is het Werelddag van de Stem.

Een dag waarop het belang van de menselijke stem in ons dagelijks leven centraal staat. Om bewust om te gaan met hoe we ze gebruiken. En om er zorg voor te dragen.

Enkele weken geleden werd ik ziek net op op het moment dat ik een belangrijke keynote te geven had.

Mijn stem? Die deed niet mee. Ze was schor, breekbaar en onstabiel, waardoor ik me instant onzekerder voelde.

Ik besefte plots hoe afhankelijk ik ben van iets dat zo vanzelfsprekend lijkt.

Elke dag gebruik ik mijn stem.
Om groepen mee te nemen.
Om dingen te benoemen die vaak onuitgesproken blijven.
Om woorden te geven aan wat er leeft tussen mensen.

En net toen ze er niet was…voelde ik pas hoe essentieel ze is.

Niet alleen om te spreken.
Maar om iets in beweging te zetten. Sindsdien heb ik het voor mezelf weer scherper.

Ik wil mijn stem gebruiken voor dingen die ertoe doen.
✨️ Voor gesprekken die spannend maar nodig zijn.
✨️ Voor wat schuurt, maar uitgesproken wil worden.
✨️ Voor mensen die zich niet altijd gehoord voelen.
✨️ Voor teams die zoeken naar meer vertrouwen, meer echtheid.

Niet luider.
Wel echter.

Want stel je eens voor…

Dat we onze stem niet gebruiken om ons gelijk te halen, maar net om elkaar beter te begrijpen.

Dat we durven benoemen wat beter kan,
zonder elkaar weg te duwen.

Dat we niet alleen spreken over wat ontbreekt, maar ook aandacht geven aan wat al wél werkt, groeit en verbindt.

Misschien zit daar wel de echte kracht van onze stem.

Niet in harder spreken.
Maar in eerlijk, zorgvuldig en menselijk blijven ook wanneer het spannend wordt.

🌍

Wie doet mee?

Adres

Berlaar

Openingstijden

Maandag 09:00 - 17:00
Dinsdag 09:00 - 17:00
Woensdag 09:00 - 17:00
Donderdag 09:00 - 17:00
Vrijdag 09:00 - 17:00

Telefoon

+32473409752

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Impact Organisatiecoach nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Impact Organisatiecoach:

Snelkoppelingen

Delen

Type