12/01/2018
Verkenning looproutes Sport Vlaanderen
Deel 2 - Brasschaat - Peerdsbos en kasteelpark
Voor deel 2 in deze reeks trok ik naar de Antwerpse stadsrand, meer bep**ld naar Brasschaat. Ik hoorde al heel wat lovende woorden over het Peerdsbos, dus vond ik het de ideale manier om het al lopend te verkennen. Bedoeling was om de Peerdsbosroute te verkennen met de rode Bloso-route aan sportpard De Zeurt in Schoten, maar plots stond ik met mijn wagen in het centrum van Brasschaat. Dus maar de blauwe en rode route aan het Kasteel van Brasschaat uitgeprobeerd, samen met de groene in het Peerdsbos.
En toegegeven, deze laatste route van ruim 5km maakte indruk op me. Een route volledig in het groen (vergelijk het met het Prinsenpark in Retie) met brede paden, heel goed beloopbaar en vooral ontzettend rustig. Gedurende deze vijf kilometer botste ik slechts op een handvol wandelaars, al zal het tijdstip (donderdagmiddag) hiervoor ook wel bepalend zijn geweest. Maar dat maakte het lopen er niet leuker op. Rustgevend en zelfs ideaal om er intervaltraining te houden gezien de langere dreven. Zelfs het feit dat je even op enkele tientallen meter van de drukke E19 komt stoort je niet, daar de snelweg heel wat hoger ligt en je er dus weinig van merkt. De rust in het bos blijft bewaard.
Maar ik was dus gestart in het centurm van Brasschaat om via de sportvelden naar het startpunt te gaan. Ik begon aan de blauwe lus van ruim twee kilometer. Ook hier enkele leuke dreven, zonder al te veel verrassingen. Al trok ik bij het passeren van het hockeyterrein van Dragons toch even grote ogen, want dit maakte wel indruk op mij als hockeyleek. Snel de focus terug op het lopen en halfweg de blauwe lus koos ik dus voor een ommetje naar de eerder beschreven groene lus. Eenmaal die gelopen was ik na een kleine kilometer opnieuw aan het startpunt.
Tenslotte was het de b***t aan de rode route van drie kilometer en eerlijk gezegd, deze maakte het minst indruk op me. Al denk ik dat het hier in de zomer wel best leuk lopen is. Maar de zompige graszoden langs het water konden me amper doen glimlachen, het mooi ogende bruggetje even later deed dat wel. Net weer enkele mooi boswegen verder verstomde de vreugde weer ever. De parking van het zwembadencomplex van Sportoase was nu niet meteen het ideale loopdecor. Gelukkig loodste enkele sympathieke dreven me weer naar het best gezellige kasteel van Brasschaat. Waarna het start- en dus meteen ook eindpunt in zicht kwam. In totaal had ik ruim elf kilometer op de teller, gecombineerd met de lus in Schoten komt dat op een zestien, dus ideaal voor een ietwat langere duurloop. Maar deze lus komt later zeker aan de b***t!
Veel loopgenot!
