28/09/2026
Ależ pięknie zaczyna się ta biegowa jesień. 🍂🏃♂️
Niesamowity weekend za nami, podczas którego Berlin po raz kolejny udowodnił, że jest naprawdę wyjątkowym maratonem.
Z jednej strony mieliśmy walkę praktycznie do 40. kilometra o rekord świata kobiet. Niestety się nie udało, a już dzisiaj wiemy, że Tigst Assefa prawdopodobnie tak poważnie uszkodziła Achillesa, że konieczna była szybka operacja. Prawdopodobnie najbliższe pół roku w ogóle nie pobiega.
Czy wróci jeszcze kiedyś do tej formy? Oby. Naprawdę oby.
Ale w tle tych elitarnych zmagań były tysiące zwykłych ludzkich zwycięstw i porażek. I najbardziej utkwiła mi w głowie historia jednego biegacza.
Wspaniała historia pokazująca, że naprawdę można osiągnąć rzeczy, które jeszcze kilka lat wcześniej wydawały się kompletnie nierealne.
Napisał po Berlinie:
„1278 dni później. Zupełnie inne życie.
I co to była za podróż. Bolało. Były problemy. Nauczyłem się o sobie więcej, niż kiedykolwiek się spodziewałem. Były dni, kiedy zastanawiałem się, czy w ogóle jestem w stanie to zrobić.
A dzisiaj wszystko było tego warte.
2:20:26 w maratonie. 82. miejsce w Berlinie. Pierwszy start jako zawodnik elity, na elitarnej linii startu World Marathon Major.
Gdyby ktoś 1278 dni temu powiedział mi, że tak będzie wyglądało moje życie, prawdopodobnie bym się roześmiał.
Dałem z siebie wszystko. I to jest najważniejsze.
Bo ta podróż nigdy nie polegała na tym, żeby wszystko poszło idealnie. Chodziło o to, żeby przekonać się, co jest możliwe, jeśli po prostu odmówię sobie prawa do poddania się.
Chcę, żeby ludzie zobaczyli tę historię i uwierzyli, że stać ich na więcej, niż im się wydaje.
Ludzkie ciało potrafi robić NIESAMOWITE rzeczy. A ja dopiero uczę się, jakie są moje granice.
What a DAYYY!!”
Czyż nie jest to wspaniała wiadomość dla tych, którzy nie wierzą, że można?
Można.
Naprawdę można.
Oczywiście jak zawsze mamy też przegranych, maruderów i tych, którzy zamiast wyciągnąć wnioski z własnych błędów, próbują przekonać wszystkich dookoła, że właściwie wszystko poszło zgodnie z planem. 😏
I tutaj dochodzimy do czegoś, co od jakiegoś czasu mocno mnie zastanawia.
Jeżeli ktoś wrzuca do internetu całe swoje biegowe życie, buduje na tym zasięgi, współprace i wizerunek biegowego celebryty, to musi się też liczyć z opiniami innych.
I bardzo dobrze, że pokazują swoje porażki.
Bardzo dobrze, że pokazują gorsze dni.
Bardzo dobrze, że czasami pokażą, że coś nie wyszło.
Problem zaczyna się wtedy, kiedy pokazują również ignorancję, a czasami po prostu głupotę, a później próbują sprzedać ją jako element planu.
Wystartowanie maratonu z kontuzją to nie jest bohaterstwo.
To jest nieodpowiedzialność.
Jeżeli masz problem z nogą od pół roku, ale mimo tego cały czas biegasz, bo przecież trzeba pokazać na Instagramie, jaka jesteś twarda, to naprawdę nie wiem, gdzie tutaj jest powód do dumy.
Jeżeli przebiegasz pierwsze 15 km maratonu 20 sekund szybciej niż swoje aktualne tempo maratońskie, a potem od 30. kilometra biegniesz prawie 2 minuty wolniej na kilometr, spacerujesz, robisz zdjęcia, przybijasz piątki i nagle okazuje się, że właśnie taki był plan — „cieszyć się atmosferą”…
To sorry.
Ale można było zacząć wolno i robić to wszystko od pierwszego kilometra.
Naprawdę.
Nie trzeba najpierw przepalić połowy maratonu, żeby później udawać, że marszobieg z aparatem w ręku był dokładnie tym, co sobie zaplanowaliśmy. 😂
I właśnie tutaj jest ta bardzo cienka granica między gonieniem za marzeniami i stawaniem się lepszą wersją siebie a kompletną dewastacją swojej biegowej drogi.
Rok temu po Berlinie „pastwiłem się” tutaj nad płaczącą influencerką, która po prostu nie dopasowała tempa do warunków i w połowie maratonu kompletnie się rozsypała.
Wtedy zastanawiałem się, czy presja i ta niezdrowa napinka nie spowodują, że zamiast jednego nieudanego maratonu skończy się to czymś znacznie gorszym.
Że zamiast wrócić mocniejsza, będzie przez długi czas walczyć z konsekwencjami jednej decyzji.
Gdzie jest dzisiaj?
Właśnie ogłasza, że nie wystartuje w dużym maratonie — prawdopodobnie z powodu niezaleczonej kontuzji.
I żeby była jasność: nie twierdzę, że każda kontuzja jest wynikiem głupoty.
Kontuzje się zdarzają.
Możesz robić wszystko dobrze i również się posypać.
Ale jeżeli od pół roku masz problem, ciągle go ignorujesz, a jednocześnie próbujesz udowadniać światu, jaka jesteś twarda, bo pobiegłaś szybko dychę sześć razy zatrzymując się po drodze, bo noga się spinała…
To może jednak nie jest moment na kolejną rolkę.
Może jest moment na lekarza.
I odpoczynek.
Niestety to nie jest odosobniony przypadek.
Inna biegowa influencerka zbagatelizowała pierwsze objawy kontuzji i w Berlinie stało się dokładnie to, co musiało się stać.
Nie dobiegła do mety.
Powiecie, że pastwię się nad dziewczynami z biegowego Instagrama.
Dla równowagi jest więc człowiek, któremu bardzo kibicuję i który ma po prostu pecha.
Kolejna kontuzja wykluczyła go z Walencji.
I co robi?
Odpowiedzialnie ją leczy.
Nie próbuje na siłę udowodnić, że „da radę”.
Nie robi z kontuzji elementu swojej marki osobistej.
Po prostu chce wrócić mocniejszy.
I właśnie o to mi chodzi.
Czy w dobie Instagrama i zasięgów nie robimy sobie czasami krzywdy?
Czy strach przed tym, że przez pół roku albo rok nie wrzucimy żadnej rolki z biegania, jest tak duży, że za wszelką cenę — nawet kosztem zdrowia — musimy przebiec ten jeden maraton?
Czy naprawdę tak trudno zaakceptować, że czasami przez kilka miesięcy nie będziemy „biegaczem z Instagrama”?
Można świadomie ponosić ryzyko.
Można podjąć złą decyzję.
Można się pomylić.
Sam mam na koncie wystarczająco dużo głupich decyzji biegowych, żeby nie udawać, że zawsze wszystko robiłem idealnie. 😂
Ale za złe decyzje czasami przychodzi nam zapłacić naprawdę słono.
I chyba właśnie dlatego ta historia 1278 dni tak bardzo mi się podoba.
Bo ona nie mówi:
„Zaryzykuj wszystko i biegnij za wszelką cenę”.
Ona mówi coś zupełnie innego:
Pracuj. Cierp. Ucz się. Nie poddawaj się. I zobacz, dokąd możesz dojść.
Bo największym sukcesem nie jest przebiec jeden maraton za wszelką cenę.
Największym sukcesem jest zrobić wszystko, żeby móc przebiec ich jeszcze kilkadziesiąt.