15/09/2024
Altijd een dingetje: wel of geen bikinifoto op social media? Ik doe het nu toch, in het kader van liefde voor mijn lijf. We kunnen als vrouwen zo ontzettend kritisch zijn op ons lichaam (en soms ook op dat van elkaar), het is nooit goed genoeg.
Als tiener was ik ontzettend dun, ik ben wel eens uitgemaakt voor "anorexialijer", terwijl ik alles at waar ik zin in had (wat voornamelijk friet en snacks waren, aangezien ik in een snackbar werkte, en nee, dat verveelde nooit), maar er bleef gewoon geen vet op mijn botten hangen. Ik moest vaak kleding kopen van de kinderafdeling, omdat dameskleding te wijd was.
In mijn "twenties" kwam er iets meer vorm in mijn lijf. Een beetje vet op mijn kippenkontje en ik kon inmiddels een cup A prima vullen. Ik droeg maat S of XS en voldeed in de ogen van velen aan het heersende schoonheidsideaal: slank! Ik was daardoor minder onzeker over mijn lichaam, want ik wist dat menig vrouw maar wat graag een taille wilde zoals ik en toegegeven: kleding kopen was een makkie, want met deze vorm stond heel veel me goed. Maar in alle eerlijkheid: zelf vond ik vrouwen met meer rondingen veel mooier. Ik vond mijn borsten te klein en mijn heupen ook zozo.
Toen kwam mijn 30e verjaardag, wat ook nog eens in coronatijd was, en opeens bleef er van alles hangen van wat ik naar binnen snaaide. Ik kwam aardig wat kilo's aan en dat was te zien. En te horen, want veel mensen vonden het nodig er iets over te zeggen. "Zo! Jij bent wel een stuk voller geworden zeg!" Gevolgd door een haastig "Maar dat staat je goed hoor! Je kon het hebben." Een vrouw in ons hotel op vakantie vroeg of ik zwanger was (wat Bart hilarisch vond, ik iets minder) en een vage kennis die ik al een jaar of twee niet had gezien zei dat ie me niet direct herkende omdat ik voorheen slanker was dan nu. Al wil ik me nog zo graag niks aantrekken van wat anderen zeggen, dat doet toch iets met je. Ik moest geleidelijk aan mijn hele garderobe vervangen want maat S (laat staan XS) zat veel te strak, ik ging over op maat M (en in sommige winkels zat M nog te strak). Vrouwen om mij heen met een vergelijkbaar of slanker postuur verkondigden allemaal dat ze nodig moesten afvallen, wat mij toch deed afvragen "Moet ik ook afvallen?"
Na het douchen bekeek ik mezelf eens goed in de spiegel. Vond ik mezelf te dik? Ik zag eindelijk die wulpse rondingen die ik bij andere vrouwen zo mooi vond. Oké, mijn bovenarmen vond ik wel wat dik, maar ik ben eindelijk echt blij met mijn borsten! Die onderkin is niet heel sexy, maar hé, check out that ass! En vooruit, die extra rol tussen mijn buik en borsten als ik ga zitten vind ik niet zo nodig, maar als ik sta zie ik nog steeds een mooie taille en die buik valt me reuze mee. Dus het antwoord: nee. Ik vind mezelf niet te dik. Ben ik overal blij mee? Nee, maar dat was ik ook niet toen ik slanker was. Je kan niet alles hebben. Ik vind mezelf mooi zo. F**k it wat anderen vinden of zeggen. Ik ben goed genoeg zo.
En dat gevoel, die overtuiging, gun ik jou ook! Het hoeft niet altijd beter, mooier, slanker. Je mag ook gewoon tevreden zijn met wat je ziet in de spiegel, ook al is het niet "perfect" (wat sowieso een vreemde standaard is om na te streven natuurlijk, want wat is perfect eigenlijk?). En laten we vooral die boodschap meegeven aan onze (tiener)dochters! Door het te zeggen, maar vooral ook zelf te leven en geloven, want goed voorbeeld doet goed volgen. 💗
