30/04/2026
💜
มีช่วงหนึ่งของชีวิต
ที่คำว่า “วันหยุด” แทบไม่มีความหมาย
เสาร์-อาทิตย์ของบ้านเรา
ไม่ใช่ห้าง ไม่ใช่ทะเล ไม่ใช่ร้านอาหาร
แต่คือ “ข้างสนาม”
เช้าตรู่ต้องรีบตื่น
ขับรถไปส่งซ้อม
นั่งรอใต้ร่มไม้บ้าง ใต้เต็นท์บ้าง
บางวันแดดเผา บางวันฝนตก
แต่ก็ยังนั่งดู…เหมือนเดิม
เสียงนกหวีด เสียงโค้ช เสียงเชียร์
กลายเป็นเสียงที่คุ้นเคยกว่าทีวีที่บ้าน
ชีวิตเคยวุ่นวาย
แต่เป็นความวุ่นวายที่มีความหมาย
จนวันหนึ่ง…ลูกได้โอกาส
ได้เข้าไปอยู่หอพักนักกีฬา
ได้เดินในเส้นทางที่เขาฝันจริง ๆ
วันนั้น เราดีใจนะ
ดีใจมากด้วยซ้ำ
แต่พอกลับบ้านมา
มันเงียบ…อย่างบอกไม่ถูก
เช้าวันเสาร์ที่เคยเร่งรีบ
กลายเป็นเช้าที่ไม่รู้จะรีบไปไหน
สนามเดิมที่เคยนั่ง
วันนี้ไม่มีเหตุผลต้องไป
เสียงที่เคยได้ยินทุกวัน
หายไปหมด
บ้าน…ยังเป็นบ้านหลังเดิม
แต่ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิม
เรามีเวลา
มีอิสระ
มีชีวิต “ของตัวเอง” กลับมา
แต่แปลกดี…
กลับคิดถึงชีวิตที่เคยเหนื่อยแบบนั้น
คิดถึงเสียงบ่น
คิดถึงการเตรียมของ
คิดถึงแม้กระทั่งวันที่ต้องรีบวิ่งฝ่ารถติดไปให้ทันแข่ง
และที่คิดถึงที่สุด…
คือ “การมีลูกอยู่ข้าง ๆ”
การปล่อยลูกไปเติบโต
มันไม่ใช่แค่เรื่องของเขา
แต่มันคือบทเรียนของคนเป็นพ่อแม่ด้วย
เราต้องเรียนรู้
ที่จะ “ยืนดูอยู่ห่าง ๆ”
จากคนที่เคยทำทุกอย่างให้
กลายเป็นคนที่ทำได้แค่ “ส่งกำลังใจ”
#ฟุตบอลเยาวชน
#ความภูมิใจที่แอบเหงา
#ข้างสนามของคนเป็นพ่อแม่
#จากข้างๆสู่ข้างหลัง
#ความคิดถึงที่มองไม่เห็น
#เด็กหอฟุตบอล
#ทุกความฝันมีราคาของมัน
