Qian Kun Xinyi Taiji School

24/09/2026

The Fast Form (Kuaiquan) of Wu family Taijiquan is a routine with a uniquely fascinating character.

According to the Wu family tradition, this form was transmitted from Grandmasters Yang Luchan and Yang Banhou through Quan You, the founder of Wu family Taijiquan.

Another perspective posits that because this Fast Form is entirely absent among Quan You's Beijing-lineage disciples, it was more likely developed later during the era of Wu Jianquan, who maintained a close relationship with Yang Shaohou.

Regardless of its origins, this routine is by no means simply the slow form performed at high speed like Changquan or Shaolinquan to pass off as a "fast form"; rather, it embodies numerous distinct principles of internal transformation.

The practitioner featured in this clip is Shi Meilin, the only adopted daughter of Grandmasters Ma Yueliang and Wu Yinghua.

มวยเร็วของมวยไท่จี๋ตระกูลอู๋ เป็นชุดมวยที่มีเอกลักษณ์ที่น่าสนใจชุดหนึ่ง

บ้านตระกูลอู๋กล่าวว่ามวยชุดนี้สืบทอดจากอาจารย์หยางลู่ฉานและหยางปานโหว ผ่านมาทางฉวนโย่ว ผู้ก่อตั้งมวยไท่จี๋ตระกูลอู๋

บางตำนานก็สันนิษฐานว่า มวยเร็วนี้ไม่มีในลูกศิษย์ของฉวนโย่วในสายปักกิ่งเลย จึงมีความเป็นได้ว่าเกิดจากการพัฒนาต่อในรุ่นอู๋เจี้ยนเฉวียน ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับหยางเส้าโหว

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ดี มวยชุดนี้ไม่ใช่การนำมวยช้ามารำเร็วเหมือนฉางเฉวียนหรือมวยเส้าหลินแล้วบอกว่าเป็นมวยเร็ว แต่มีหลักการของการแปรเปลี่ยนภายในเฉพาะอยู่หลายอย่าง

ผู้แสดงในคลิปนี้คือ ซือเหม่ยหลินบุตรบุญธรรมเพียงคนเดียวของอาจารย์หม่าเยว่เหลียงและอู๋อิงหัว

#มวยไท้เก็ก #มวยไท่จี๋

23/09/2026

𝐏𝐚𝐫𝐭𝐢𝐚𝐥 𝐏𝐡𝐨𝐭𝐨𝐠𝐫𝐚𝐩𝐡𝐢𝐜 𝐑𝐞𝐜𝐨𝐫𝐝 𝐨𝐟 𝐌𝐚𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐂𝐡𝐨𝐧𝐠 𝐒𝐡𝐨𝐮𝐲𝐨𝐧𝐠'𝐬 𝐓𝐚𝐢𝐣𝐢𝐪𝐮𝐚𝐧 𝐏𝐨𝐬𝐭𝐮𝐫𝐞𝐬

Chong Shouyong (崇寿永, 1906–1981) was both the nephew and an indoor disciple of Master Tian Zhaolin.

As is widely known, Tian Zhaolin initially studied the Middle Frame (Zhongjia) Taijiquan under Master Yang Jianhou. Before his passing, Yang Jianhou instructed Tian Zhaolin to formally acknowledge Yang Chengfu as his master, so that he could assist the Yang family under Yang Chengfu's leadership. Later on, however, when Tian Zhaolin received personal guidance from Yang Shaohou, he realized that his skills could be elevated to an even higher level. Consequently, he took Yang Shaohou as another master to learn the Small Frame (Xiaojia) Taijiquan.

In truth, the Middle Frame serves as an expanded manifestation of the Small Frame. With a solid foundation in the Middle Frame, one could practically grasp the Small Frame within mere days. Nevertheless, within Chong Shouyong’s lineage, there still exists a preparatory routine prior to entering the Small Frame, known as the Standard Frame (普及架 - Puji Jia).

This Standard Frame shares the identical physical mechanics and footwork of the Small Frame; the only difference is the absence of the layered circular spirals used to generate Luoxuan Jin (coiling/spiral power) characteristic of the Small Frame.

Nonetheless, old masters regarded this Standard Frame as the paramount foundation of the entire system, with the Small Frame being merely a martial variation (变化 - Bianhua) built upon its rigorous structural foundation.

This collection of black-and-white photographs of Master Chong Shouyong holds profound historical value for the Taijiquan tradition, offering rare insight into what the Small Frame—closely aligned with the style of Yang Shaohou—truly looks like.

ภาพท่ามวยอาจารย์ฉงโซ่วหย่ง(บางส่วน)

ฉงโซ่วหย่ง(崇寿永) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1906 และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1981 มีศักดิ์เป็นหลานและศิษย์ในของอาจารย์เถียนเจ้าหลิน

ดังที่ทราบกันว่าเถียนเจ้าหลินได้เรียนมวยไท่จี๋วงกลางจากอาจารย์หยางเจี้ยนโหว จากนั้นก่อนหยางเจี้ยนโหวเสียชีวิตได้บังคับให้เถียนเจ้าหลินไหว้หยางเฉิงฝู่เป็นอาจารย์เพื่อคอยช่วยเหลือบ้านตระกูลหยางภายใต้การนำของหยางเฉิงฝู่ แต่ภายหลังเมื่อเถียนเจ้าหลินได้มีโอกาสรับคำชี้แนะจากหยางเส้าโหว ทำให้ทราบว่าทักษะของตนเองยังสามารถพัฒนาต่อไปได้อีก จึงได้กราบหยางเส้าโหวเป็นอาจารย์อีกท่านหนึ่งเพื่อเรียนมวยไท่จี่วงแคบ

ในความเป็นจริงแล้ว มวยวงกลางก็คือภาคขยายของมวยวงแคบ การมีพื้นฐานของวงกลางที่ดี แทบจะทำให้มวยวงแคบนั้นเรียนได้ภายในระยะเวลาไม่กี่วัน อย่างไรก็ดีในระบบของฉงโซ่วหย่ง ก็ยังมีมวยชุดที่ปรับพื้นฐานก่อนเข้าสู่มวยวงแคบ เรียกว่า วงธรรมดา(普及架-ผู่จี๋เจี้ย)

วงธรรมดานี้ มีลักษณะการใช้ร่างกายและการก้าวเดินแบบมวยวงแคบทุกอย่าง ต่างแค่เพียงไม่มีการซ้อนวงเพื่อสร้างหลัวเสวียนจิ้นในรูปแบบของวงแคบเท่านั้น อย่างไรก็ดีวงธรรมดานี้โบราณาจารย์ถือว่าเป็นระบบที่สำคัญที่สุด ส่วนมวยวงแคบนั้นเป็นเพียงการแปรเปลี่ยน(变化-เปี้ยนฮว่า)จากพื้นฐานที่แข็งแรงของวงธรรมดาเท่านั้น

ภาพขาวดำชุดนี้เป็นภาพของอาจารย์ฉงโซ่วหย่งที่มีความล้ำค่าทางประวัติศาสตร์มวยไท่จี๋มาก เพราะเราจะพบว่ามวยวงแคบที่ใกล้เคียงหยางเส้าโหวนั้นมีลักษณะเป็นอย่างไร

#มวยไท่จี๋ #มวยไท้เก็ก #เถียนเจ้าหลิน #หยางเส้าโหว #ฉงโซ่วหย่ง

23/09/2026

Funny how people talk about 'authenticity' until hard proof exposes the fraud—then suddenly, everyone wants to run from the facts.

21/09/2026

During my recent stay in Shanghai, alongside visiting fellow martial artists, I had the privilege over the past two evenings of sharing dinners and discussing the propagation of Taijiquan with Master Ma Jianglin, the youngest son of Grandmaster Ma Yueliang and Madam Wu Yinghua, the lineage holders of Wu family Taijiquan.

Because both Adam Mizner and I formally entered the lineage through the traditional Bai Shi ceremony to learn Taiji fast frame from Master Huang Xinhua, a disciple of Master Ma Pu'an—whose father, 𝘔𝘢 𝘙𝘶𝘯𝘻𝘩𝘪, 𝘪𝘴 𝘩𝘪𝘴𝘵𝘰𝘳𝘪𝘤𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘥𝘰𝘤𝘶𝘮𝘦𝘯𝘵𝘦𝘥 𝘢𝘴 𝘰𝘯𝘦 𝘰𝘧 𝘰𝘯𝘭𝘺 𝘧𝘪𝘷𝘦 𝘪𝘯𝘥𝘪𝘷𝘪𝘥𝘶𝘢𝘭𝘴 𝘵𝘰 𝘭𝘦𝘢𝘳𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘧𝘢𝘴𝘵 𝘧𝘳𝘢𝘮𝘦 𝘥𝘪𝘳𝘦𝘤𝘵𝘭𝘺 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘠𝘢𝘯𝘨 𝘚𝘩𝘢𝘰𝘩𝘰𝘶—I had the opportunity to hear several fascinating accounts directly from the Wu family heirs, including insider details known only to those within the inner circle.

𝑻𝒉𝒆 𝒇𝒊𝒓𝒔𝒕 𝒂𝒄𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕 𝒊𝒏𝒗𝒐𝒍𝒗𝒆𝒔 𝒕𝒉𝒆 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒓𝒆𝒍𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏𝒔𝒉𝒊𝒑 𝒃𝒆𝒕𝒘𝒆𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒕𝒆𝒓 𝑴𝒂 𝑷𝒖'𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝑾𝒖 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒚.

Whenever Master Ma Jianglin mentions Master Ma Pu'an, he refers to him familiarly as Uncle. Back when they lived in Beijing, their homes were close to each other. Master Ma Pu'an regularly visited Grandmaster Ma Yueliang and Grandmaster Wu Jianquan. When the Wu family relocated to Shanghai, Master Ma Pu'an moved along with them and also studied Wu family Taijiquan under Grandmaster Wu Jianquan.

𝑻𝒉𝒆 𝒔𝒆𝒄𝒐𝒏𝒅 𝒂𝒄𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕 𝒄𝒐𝒏𝒄𝒆𝒓𝒏𝒔 𝒂 𝒄𝒂𝒔𝒆 𝒐𝒇 𝒎𝒊𝒔𝒓𝒆𝒑𝒓𝒆𝒔𝒆𝒏𝒕𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒓𝒆𝒈𝒂𝒓𝒅𝒊𝒏𝒈 𝑾𝒖 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒚 𝑻𝒂𝒊𝒋𝒊𝒒𝒖𝒂𝒏.

Equally compelling is the case of a certain student of Grandmaster Wu Jianquan who also bore the surname Wu. He formally entered the lineage under Wu Jianquan, but later claimed to have learned a special routine from Yang Shaohou, subsequently attempting to brand his own branch as Wu family Taijiquan. 𝘓𝘢𝘵𝘦𝘳 𝘰𝘯, 𝘢𝘴 𝘩𝘦 𝘨𝘢𝘪𝘯𝘦𝘥 𝘱𝘶𝘣𝘭𝘪𝘤 𝘳𝘦𝘤𝘰𝘨𝘯𝘪𝘵𝘪𝘰𝘯, 𝘩𝘦 𝘧𝘢𝘭𝘴𝘪𝘧𝘪𝘦𝘥 𝘩𝘪𝘴 𝘢𝘨𝘦 𝘣𝘺 𝘢𝘥𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘸𝘦𝘯𝘵𝘺 𝘺𝘦𝘢𝘳𝘴 𝘵𝘰 𝘩𝘪𝘴 𝘢𝘤𝘵𝘶𝘢𝘭 𝘺𝘦𝘢𝘳𝘴, 𝘭𝘦𝘢𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘩𝘦 𝘨𝘦𝘯𝘦𝘳𝘢𝘭 𝘱𝘶𝘣𝘭𝘪𝘤 𝘵𝘰 𝘣𝘦𝘭𝘪𝘦𝘷𝘦 𝘩𝘦 𝘩𝘢𝘥 𝘭𝘪𝘷𝘦𝘥 𝘱𝘢𝘴𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘢𝘨𝘦 𝘰𝘧 𝘰𝘯𝘦 𝘩𝘶𝘯𝘥𝘳𝘦𝘥 𝘱𝘶𝘳𝘦𝘭𝘺 𝘵𝘩𝘳𝘰𝘶𝘨𝘩 𝘛𝘢𝘪𝘫𝘪𝘲𝘶𝘢𝘯 𝘱𝘳𝘢𝘤𝘵𝘪𝘤𝘦.

The Wu family confirmed that while this teacher surnamed Wu did indeed study within the school, his actual age was roughly the same as Grandmaster Ma Yueliang. Furthermore, researchers later uncovered two separate historical documents verifying his true age. As a result, contemporary practitioners lost faith in the credibility of that branch, raising questions that if someone could fabricate their own age, did they truly learn that routine from Yang Shaohou at all, or was it pieced together from others and falsely attributed to an older generation?

In reality, if one pays close attention, such behaviors—dressing eccentrically, sporting anachronistic beards, and writing self-aggrandizing narratives claiming absolute authenticity without credible witnesses—have existed since antiquity. Those capable of discerning fact from fiction are typically seasoned insiders who have studied sufficient documentary evidence and had direct contact with credible firsthand witnesses.

Such attention-seekers are often adept at manufacturing drama, such as creating rhetoric about defending the purity of our lineage from being tarnished. Whenever they see someone fortunate enough to learn from multiple teachers, they reflexively accuse them of stealing techniques. In truth, deep down they know their own art is a patchwork of lifted material, so they constantly resort to attacking others with falsehoods—𝘢 𝘵𝘩𝘪𝘦𝘧 𝘯𝘢𝘵𝘶𝘳𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘢𝘴𝘴𝘶𝘮𝘦𝘴 𝘦𝘷𝘦𝘳𝘺𝘰𝘯𝘦 𝘦𝘭𝘴𝘦 𝘪𝘴 𝘢 𝘵𝘩𝘪𝘦𝘧. Had they been upright practitioners, they would view others through an honest lens.

A clear example lies in my own journey: despite always entering through the front door, approaching every teacher openly and transparently, taking photographs, and disclosing my prior learning history to every master without holding anything back, I have still been targeted by envious, petty-minded individuals (what the Chinese call 小人). Naturally, such attacks only drag down the instigators themselves. Truth cannot be altered by anyone's words, whereas every falsehood is merely waiting for the day it is exposed.

𝑃ℎ𝑜𝑡𝑜 𝟷: 𝑀𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑀𝑎 𝐽𝑖𝑎𝑛𝑔𝑙𝑖𝑛, 𝑡ℎ𝑒 𝑦𝑜𝑢𝑛𝑔𝑒𝑠𝑡 𝑠𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝐺𝑟𝑎𝑛𝑑𝑚𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑀𝑎 𝑌𝑢𝑒𝑙𝑖𝑎𝑛𝑔 𝑎𝑛𝑑 𝑀𝑎𝑑𝑎𝑚 𝑊𝑢 𝑌𝑖𝑛𝑔ℎ𝑢𝑎.
𝑃ℎ𝑜𝑡𝑜 𝟸: 𝑀𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑀𝑎 𝑃𝑢'𝑎𝑛 (𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑒𝑛𝑖𝑜𝑟 𝑠𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑒𝑛𝑡𝑒𝑟), 𝑤ℎ𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑐ℎ𝑖𝑙𝑑𝑟𝑒𝑛 𝑜𝑓 𝐺𝑟𝑎𝑛𝑑𝑚𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑀𝑎 𝑌𝑢𝑒𝑙𝑖𝑎𝑛𝑔 𝑎𝑓𝑓𝑒𝑐𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑡𝑒𝑙𝑦 𝑐𝑎𝑙𝑙𝑒𝑑 𝑈𝑛𝑐𝑙𝑒, 𝑎𝑛𝑑 𝑀𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟 𝐻𝑢𝑎𝑛𝑔 𝑋𝑖𝑛ℎ𝑢𝑎 (𝑠𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑖𝑑𝑒, 𝑤𝑒𝑎𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑎 𝑠𝑢𝑖𝑡 𝑎𝑛𝑑 𝑡𝑖𝑒),𝑆ℎ𝑖𝑓𝑢 𝑜𝑓 𝑏𝑜𝑡ℎ 𝑚𝑦𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑎𝑛𝑑 𝐴𝑑𝑎𝑚 𝑀𝑖𝑧𝑛𝑒𝑟.

มานครเซี่ยงไฮ้ช่วงหลายวันนี้ นอกจากได้ใช้เวลาไปเยี่ยมเยียนสหายชาวยุทธแล้ว ในช่วงเย็นของสองวันที่ผ่านมา ยังได้มีโอกาสรับประทานอาหารและสนทนาหารือเรื่องการเผยแผ่มวยไท่จี๋กับผู้สืบทอดมวยไท่จี๋ตระกูลอู๋นั่นคืออาจารย์หม่าเจียงหลิน บุตรคนสุดท้องของปรมาจารย์หม่าเยว่เหลียงและท่านอู๋อิงหัว

เนื่องจากผมและอดัม มิซเนอร์เคยไหว้ครูเข้าสำนักเพื่อเรียนมวยเร็วไท่จี๋จากอาจารย์หวงซินหัว ศิษย์อาจารย์หม่าผู่อัน ซึ่งเอกสารประวัติศาสตร์ได้บันทึกไว้ว่าพ่อของหม่าผู่อัน คือ หม่ารุ่นจื่อ คือหนึ่งในห้าคนที่ได้เรียนมวยเร็วจากหยางเส้าโหว จึงมีโอกาสได้ฟังเรื่องเล่าสนุกจากปากของทายาทตระกูลอู๋หลายเรื่อง บางเรื่องเป็นเรื่องเฉพาะคนวงในเท่านั้นที่ทราบ

เรื่องแรก คือความสนิทสนมของหม่าผู่อันกับบ้านตระกูลอู๋

อาจารย์หม่าเจียงหลิน เวลากล่าวถึงอาจารย์หม่าผู่อันจะเรียกด้วยความคุ้นเคยว่า "ท่านน้า" ด้วยสมัยอยู่ปักกิ่ง บ้านของทั้งสองท่านอยู่ใกล้กัน อาจารย์หม่าผู่อันชอบไปเยี่ยมเยียนอาจารย์หม่าเยว่เหลียงและอู๋เจี้ยนเฉวียนอยู่เป็นนิจ จนเมื่อบ้านตระกูลอู๋ย้ายมาเซี่ยงไฮ้ อาจารย์หม่าผู่อันก็ย้ายตามมาด้วย และยังไปเรียนมวยไท่จี๋ตระกูลอู๋จากท่านอู๋เจี้ยนเฉวียนด้วย

เรื่องที่สอง คือเรื่องการแอบอ้างมวยไท่จี๋ตระกูลอู๋

มีเรื่องที่น่าสนใจไม่แพ้กันคือ มีลูกศิษย์ท่านอู๋เจียนเฉวียนท่านหนึ่ง ซึ่งแซ่อู๋เหมือนกัน ได้ไหว้ครูเรียนกับอู๋เจี้ยนเฉวียน แต่ต่อมาภายหลังกล่าวว่าตนเองได้ไปเรียนมวยชุดพิเศษจากหยางเส้าโหว จากนั้นได้พยายามตั้งชื่อสายวิชาตนเองว่าเป็นมวยไท่จี๋ตระกูลอู๋ ต่อมาภายหลังพอเริ่มมีคนรู้จักก็ปลอมแปลงอายุตัวเองเพิ่มจากเดิมอีก 20 ปี จนคนทั่วไปเข้าใจว่าได้ฝึกมวยไท่จี๋จนอายุยืนถึง 100 กว่าปี

บ้านตระกูลอู๋ได้ยืนยันว่าอาจารย์แซ่อู๋ผู้นั้นได้เรียนจริง แต่อายุจริงนั้นไล่เลี่ยกับอาจารย์หม่าเยว่เหลียง นอกจากนี้ภายหลังยังมีผู้ค้นพบเอกสารยืนยันอายุของอาจารย์แซ่อู๋ท่านนั้นถึง 2 ฉบับ ทำให้คนยุคปัจจุบันหมดความน่าเชื่อถือในสายวิชานั้นไปเอง และยังตั้งคำถามต่ออีกว่าขนาดอายุตัวเองยังโกหกได้ แล้วมวยชุดที่เรียนจากหยางเส้าโหวนั้นเรียนจะมาจริงหรือ? หรือไปดูดวิชามาจากใครแล้วอุปโลกน์รุ่นขึ้นมาใหม่

จริงๆแล้ว เรื่องพวกนี้ถ้าเรารู้จักสังเกตสักนิดจะพบว่า การพยายามแต่งกายประหลาด ไว้หนวดไว้เคราแบบผิดยุคสมัย ไปจนถึงการเขียนเอาดีเข้าตัวประมาณว่าถูกต้องแท้จริงที่สุดโดยที่ไม่มีพยานบุคคลรู้เห็น สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่มีมานานตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว คนที่พอจะจับเท็จได้ส่วนมากต้องอยู่ในวงการจริงๆชนิดที่ว่าต้องอ่านเอกสารมากพอและมีโอกาสพบพยานบุคคลที่เชื่อถือได้ ถึงจะมีโอกาสได้ทราบ

ซึ่งคนจำพวกหาแสงเหล่านี้ก็มักจะสร้างดราม่าเก่ง เช่น การสร้างวาทกรรมต้องปกป้องสายวิชาอันบริสุทธิ์ของเราไว้อย่าให้ใครมาทำให้เสื่อมเสีย เห็นใครมีโอกาสได้เรียนกับอาจารย์หลายคนก็ไปตีขลุมว่าเป็นพวกไปดูดวิชา นั่นเพราะจริงๆแล้วส่วนลึกตัวเองก็รู้ว่าวิชาตัวเองนั่นมันเป็นพวกวิชาตัดแปะจากการดูดมา เลยต้องพยายามหาทางโจมตีผู้อื่นด้วยความเท็จเนืองๆประมาณว่าโจรย่อมคิดว่าคนอื่นเป็นโจร แน่นอนว่าถ้าตัวเองเป็นสุจริตชนก็คงมองคนอื่นด้วยแว่นตาแบบเดียวกัน

ยกตัวอย่างง่ายๆ แม้ว่าผมจะเป็นคนที่เข้าตามตรอกออกตามประตู ไปพบใครก็ไปแบบเข้าหน้าบ้านออกหน้าบ้าน มีภาพถ่าย และเล่าประวัติการเรียนจากอาจารย์คนก่อนให้อาจารย์ทุกท่านที่ไปขอเรียนอย่างไม่มีปิดบัง ก็ยังถูกเสี่ยวเหริน(小人 ภาษาจีน แปลเอาเอง)ที่มีจิตริษยาเอาไปโจมตีได้ แน่นอนว่ายิ่งโจมตีก็ยิ่งทำให้คนโจมตีจมลงเอง เพราะความจริงมันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปได้จากปากของใคร แต่ความไม่จริงทุกเรื่องล้วนเป็นสิ่งที่รอวันถูกเปิดออกมา

ภาพที่ 1 : อาจารย์หม่าเจียงหลินบุตรคนสุดท้องของอาจารย์หม่าเยว่เหลียงกับอู๋อิงหัว
ภาพที่ 2​ : อาจารย์หม่าผู่อัน(ผู้สูงอายุนั่งกลาง)ซึ่งลูกท่านหม่าเยว่เหลียงต่างเรียกว่า"ท่านน้า" และอาจารย์หวงซินหัว(ใส่สูทผูกเนคไท นั่งด้านข้าง)อาจารย์ของผมกับอดัม มิซเนอร์

#มวยไท่จี๋ #มวยไท้เก็ก #หม่าเยว่เหลียง #หยางเส้าโหว #มวยไท่จี๋ตระกูลอู๋

21/09/2026

18/09/2026

Within the Bajiquan lineage of Liu Yunqiao, there is a practice set that was once kept strictly confidential—so secret, in fact, that demonstrating it publicly was forbidden. This set is known as the Ba Da Shi (written as either 八大式 or 八大势, the Eight Great Postures).

Later on, Master Adam Hsu demonstrated several postures from this set in 2011 at a global gathering of practitioners from the Liu Yunqiao lineage. That same year, my teacher, Master Lin Zhongxi(Johnson Lin)—who served as the president of the Wutan Institute at the time—also demonstrated parts of it, effectively bringing what had long been an esoteric art into public view.

If examined closely, all eight movements are standalone, simple postures without complex choreography, making them seemingly easy to imitate in a short amount of time. Yet without a solid foundation built upon prior training, these postures remain hollow shapes and nothing more.

When Master Adam Hsu returned to Taiwan on business, constrained by a tight schedule, he spent only half a day absorbing the entire set from Master Liu Yunqiao. He stands as the only first-generation disciple to have learned this material, with no record yet indicating that any mid-generation students ever received it, though it is possible someone learned it without it being formally recorded

Toward the end of his life, Master Liu Yunqiao transmitted this set to a group of around ten grand-disciples, including my teacher, Master Lin Zhongxi. According to Master Lin, Master Liu devoted the final five years of his life to refining the nuanced mechanics of this set, restructuring it toward a distinctly more internal character.

In 2018, while traveling to mainland China for work, I had the privilege of receiving instruction from Master Mu Yingchen, an inheritor of the Tianjin Bajiquan lineage. Upon learning that I had practiced Bajiquan under my teacher, he treated me with immense generosity. During my time with him, I requested instruction in Jingang Ba Shi (金刚八式, Eight Diamond Postures)—the fundamental set absent in Liu Yunqiao's lineage—alongside his lineage's intermediate and advanced systems: Liu Da Kai (六大开, Six Great Openings) and Ba Da Zhao (八大招, Eight Great Techniques). He taught them all openly, holding nothing back.

Through comparative analysis, I realized that the Ba Da Shi of the Liu Yunqiao lineage represents an evolution of mainland China's Jingang Ba Shi. More intriguing still, among all the disciples of Li Shuwen—such as the lineages of Huo Diange and Zhou Xinwu—the final advanced set, named Ba Da Zhao, shares an identical sequence of postures, with several matching the Mengcun lineage. Curiously, only a single posture bears resemblance to what is found in Liu Yunqiao's lineage.

These observations stem from my personal study and analysis over the years, left here as food for thought and further inquiry for dedicated practitioners and researchers of the art.

ในสายวิชาปาจี๋เฉวียนของหลิวหยุนเฉียว มีชุดฝึกที่สมัยหนึ่งเคยเป็นความลับกันมากชนิดที่ว่าห้ามแสดงวิชานี้ให้ผู้อื่นเห็น นั่นคือชุด ปาต้าซื่อ(八大式หรือ八大势 เขียนได้ 2 แบบ) หรือที่หนังสือการ์ตูนเคนจิ ฉบับสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเรียกว่า แปดท่ามหายุทธ

ต่อมาภายหลังอาจารย์Adam Hsuได้แสดงบางท่าของชุดนี้ในงานชุมนุมชาวยุทธสายหลิวหยุนเฉียวที่มาจากทั่วโลกในปี ค.ศ.2011(พ.ศ.2554) และอาจารย์หลินจ้งซี อาจารย์ของผมซึ่งเป็นประธานสำนักอู่ถานในขณะนั้น ได้แสดงบางท่าของชุดนี้ในปีเดียวกัน ทำให้วิชาที่เคยเป็นความลับได้เปิดเผยสู่สาธารณชน

หากสังเกตให้ดีทั้ง 8 ท่านี้ จะเป็นท่าเดี่ยวที่มีความเรียบง่ายมาก และไม่มีความซับซ้อนอะไรที่จะเลียนแบบได้ในระยะเวลาไม่นาน แต่หากไม่มีทักษะก่อนหน้านี้ที่แข็งแรงพอ ท่าต่างๆเหล่านี้ก็เป็นแค่ท่า

อาจารย์Adam Hsu  เมื่อครั้งเดินทางกลับมาไต้หวันเพื่อทำธุระ ด้วยเวลาที่จำกัดจึงใช้เวลาเพียงครึ่งวันในการเรียนมวยชุดนี้ทั้งหมดจากอาจารย์หลิวหยุนเฉียว  ซึ่งนับว่าเป็นศิษย์รุ่นแรกเพียงคนเดียวที่ได้เรียนมวยชุดนี้ (ยังไม่มีข้อมูลของศิษย์รุ่นกลางที่ได้เรียนมวยชุดนี้ อาจจะมีผู้ที่ได้เรียนแต่ไม่มีการบันทึก)

ต่อมาอาจารย์หลิวหยุนเฉียวในปลายชีวิต ได้ถ่ายทอดมวยชุดนี้ให้กับคณะศิษย์รุ่นหลานประมาณ 10 คน ซึ่งมีอาจารย์หลินจ้งซี อาจารย์ของผมรวมอยู่ด้วย โดยอาจารย์หลินจ้งซีเล่าว่า อาจารย์หลิวหยุนเฉียวได้ใช้เวลาช่วงปลายชีวิต 5 ปีสุดท้าย ในการสอนเก็บรายละเอียดของมวยชุดนี้ และปรับให้มีความเป็นมวยภายในมากขึ้น

สมัยผมเดินทางไปทำงานที่จีนแผ่นดินใหญ่ เมื่อปี ค.ศ. 2018(พ.ศ. 2561)ได้มีโอกาสรับคำชี้แนะจากอาจารย์มู่อิงเฉิน ผู้สืบทอดปาจี๋เฉวียนสายเทียนจิน ซึ่งพอท่านทราบว่าผมได้เรียนปาจี๋เฉวียนมาจากอาจารย์ผม ท่านก็ให้ความเมตตาอย่างมาก ในช่วงเวลาที่อยู่กับท่าน ผมได้ขอให้ท่านสอนชุดพื้นฐานที่สุดที่สายหลิวหยุนเฉียวไม่มี คือ จินกังปาซื่อ(金刚八式) และขอเรียนชุดขั้นกลางและขั้นสูงของสายท่านคือ ลิ่วต้าไค(六大开)กับปาต้าเจา(八大招) ซึ่งท่านก็ได้เมตตาถ่ายทอดให้อย่างไม่ปิดบัง

ซึ่งจากการเทียบเคียง ผมพบว่าปาต้าซื่อของสายหลิวหยุนเฉียวคือพัฒนาการของจินกังปาซื่อของสายแผ่นดินใหญ่ และมีจุดที่น่าน่าสนใจก็คือในสายลูกศิษย์ของหลี่ซูเหวินทุกคน เช่นสายฮั่วเตี้ยนเก๋อและโจวซินอู่ มีชุดฝึกตัวสุดท้ายชื่อว่าปาต้าเจาที่มีลำดับท่าเหมือนกัน และบางท่าสอดคล้องกับสายเมิ่งชุน แต่กลับมีเพียงท่าเดียวที่ใกล้เคียงกับสายหลิวหยุนเฉียว

สิ่งต่างๆเหล่านี้เป็นข้อสังเกตที่ผมได้เคยวิเคราะห์ไว้ จึงขอทิ้งท้ายเอาไว้ให้ผู้ที่สนใจวิเคราะห์และศึกษาได้พิจารณากัน

#ปาจี๋เฉวียน

16/09/2026

One of the most difficult things to articulate in Taijiquan is how one attunes oneself to the resonance of nature, the lineage, and the masters.

If explained poorly, it easily drives people toward two extremes: the first clings blindly, relying on these concepts as external crutches, while the second dismisses them entirely as superstition simply because they lack the capacity to perceive them.

In a recent interview with a foreign friend, the discussion touched upon connecting with the resonance of the lineage. In truth, I hesitated about whether to edit that part out. Yet, recognizing the subtle value it might offer to those walking a similar path, I chose to leave it intact.

Such an experience is not mysterious. The West often terms it 𝐢𝐧𝐭𝐮𝐢𝐭𝐢𝐨𝐧, while the East recognizes it as 𝐰𝐢𝐬𝐝𝐨𝐦. Nevertheless, if these insights arise groundlessly without a true foundation, they risk degenerating into mental clutter and leading the practitioner astray.

The primary foundation is the core philosophical pillar of the art. If we practice Taijiquan, we must embody the principles of the 𝑫𝒂𝒐 𝑫𝒆 𝑱𝒊𝒏𝒈(𝑻𝒂𝒐 𝑻𝒆 𝑪𝒉𝒊𝒏𝒈)—understanding the true utility of emptiness and realizing how the soft overcomes the hard.

The second foundation is whether our daily cultivation genuinely aligns with that philosophy. As the 𝑫𝒂𝒐 𝑫𝒆 𝑱𝒊𝒏𝒈 teaches, "𝘛𝘩𝘦 𝘴𝘰𝘧𝘵𝘦𝘴𝘵 𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘶𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘢𝘷𝘦𝘯 𝘨𝘢𝘭𝘭𝘰𝘱𝘴 𝘵𝘩𝘳𝘰𝘶𝘨𝘩 𝘵𝘩𝘦 𝘩𝘢𝘳𝘥𝘦𝘴𝘵." Are we unwittingly acting against this truth by still believing hardness must overcome softness?

These two points are merely concise examples; the complete system of cultivation holds vastly deeper dimensions. When we walk this path with complete honesty toward ourselves, resonance and results soon follow.

Yet there is a deeper layer still. When we train earnestly with dedication—seeking to pe*****te deeper wisdom rather than acquiring skills for display—we begin to sense the living current of the lineage across countless moments: crossing paths with knowledgeable guides, receiving timely generosity when facing a plateau, or chancing upon teachings that illuminate our exact blind spots. In Thai culture, this subtle resonance is known as 𝙍𝙖𝙚𝙣𝙜 𝙆𝙝𝙧𝙪 (𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘶𝘱𝘱𝘰𝘳𝘵𝘪𝘷𝘦 𝘨𝘳𝘢𝘤𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘨𝘶𝘪𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘧𝘰𝘳𝘤𝘦 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘵𝘦𝘢𝘤𝘩𝘦𝘳).

This 𝙍𝙖𝙚𝙣𝙜 𝙆𝙝𝙧𝙪 cannot be conjured by lip service. It is not attained by studying for a week, performing a kowtow, and calling someone 𝙎𝙝𝙞𝙛𝙪 Conversely, even in the absence of formal ritual, a sincere reverence for the art and deep gratitude toward one’s teachers will allow one to touch the profound depths of the practice just the same.

𝙍𝙖𝙚𝙣𝙜 𝙆𝙝𝙧𝙪 may not even be a supernatural force; the ancient masters may well have moved on through the cycles of rebirth, no longer bound to us. Yet the wisdom woven into nature itself never fades.

When we harmonize with nature—neither resisting nor retreating—the boundary between self and nature dissolves. 𝑻𝒉𝒆 𝒆𝒎𝒑𝒕𝒊𝒆𝒓 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒄𝒐𝒎𝒆, 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒖𝒍𝒍𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒆 𝒓𝒆𝒔𝒐𝒏𝒂𝒏𝒄𝒆; 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒐𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒅𝒊𝒔𝒄𝒂𝒓𝒅 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒊𝒔 𝒔𝒖𝒑𝒆𝒓𝒇𝒍𝒖𝒐𝒖𝒔, 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒐𝒓𝒆 𝒔𝒑𝒂𝒄𝒆 𝒐𝒑𝒆𝒏𝒔 𝒇𝒐𝒓 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒊𝒔 𝒕𝒓𝒖𝒆.

Inevitably, if one treads the opposite path—consumed by stubborn ego, delusions of superiority, the pride of having arrived, or the endless compulsion to measure higher and lower—one will never be empty enough to receive and resonate with anything greater than oneself.

สิ่งหนึ่งที่อธิบายยากมากในเรื่องของมวยไท่จี๋ คือ การเชื่อมโยงตัวเองเข้ากับพลังงานของธรรมชาติ สายวิชา และครูบาอาจารย์

เพราะถ้าอธิบายไม่ดี จะทำให้คนจำนวนมากสุดโต่งไปในสองทาง ทางแรกคือเชื่อจนหวังพึ่งพิงสิ่งเหล่านี้เป็นแก่นสาร กับทางที่สองคือ มองว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีจริงเพราะตัวเองขาดศักยภาพที่จะเข้าถึง

ในบทสัมภาษณ์เพื่อนชาวต่างชาติที่ผ่านมา มีการพูดถึงเรื่องการเชื่อมโยงตนเองเข้ากับสายวิชา ที่จริงๆผมเองก็ลังเลว่าจะตัดช่วงนี้ออกไป แต่ก็เห็นประโยชน์บางอย่างที่อาจเกิดกับคนที่มีพื้นฐานคล้ายกันจึงปล่อยเอาไว้แบบเดิม

ประสบการณ์นี้ จริงๆไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ตะวันตกเรียกสิ่งนี้ว่า สัญชาตญาณหยั่งรู้(intuition) ส่วนตะวันออกเรียกสิ่งนี้ว่าปัญญา(wisdom) อย่างไรก็ดี สิ่งเหล่านี้ถ้าเกิดขึ้นอย่างเลื่อนลอยโดยไม่มี"รากฐาน"มารองรับ มันก็สุ่มเสี่ยงที่จะกลายเป็นความฟุ้งซ่านจนออกนอกลู่นอกรอยได้ง่าย

รากฐานที่ควรมีเป็นอันดับแรกคือ แก่นของความเชื่อในวิชานี้ เช่น ถ้าเราฝึกมวยไท่จี๋ เราก็ต้องใช้หลักของคัมภีร์เต้าเต๋อจิง ต้องเข้าใจเรื่องประโยชน์ของความว่าง ต้องเข้าใจเรื่องความอ่อนเอาชนะความแข็ง

ส่วนรากฐานอันดับสองก็คือ เราได้ฝึกอยู่ในร่องรอยของความเชื่อในวิชานั้นหรือไม่ เช่น เต้าเต๋อจิงกล่าวไว้ว่า "สิ่งที่อ่อนในโลก ย่อมทะลุทะลวงสิ่งที่แข็งในโลกนี้ได้เสมอ" เราทำตรงกันข้ามโดยไปเชื่อว่าต้องเอาแข็งขนะอ่อนหรือเปล่า

แน่นอนว่า ทั้งสองสิ่งนี้เป็นเพียงตัวอย่างคร่าวๆเท่านั้น ในระบบการฝึกจริงๆมีมิติที่มากไปกว่านั้น ซึ่งหากเราฝึกในเส้นทางเหล่านี้อย่างซื่อสัตย์กับตัวเอง จะได้รับผลในเวลาไม่นาน

อย่างไรก็ดี ยังมีสิ่งที่มากขึ้นไปกว่านั้น หากเราฝึกฝนอย่างจริงจังด้วยจิตใจที่อุทิศตนเอง กล่าวคือ ฝึกด้วยมุ่งมั่นแสวงหาการเข้าถึงความรู้ที่ลึกลงไป มากกว่าจะฝึกเพื่อเอาความรู้ไปอวดเก่ง

เราจะสัมผัสถึงสิ่งที่เรียกว่าพลังงานของสายวิชานั้นได้เองในหลายๆบริบท เช่น การมีโอกาสได้พบเจอผู้มีความรู้ความสามารถมาชี้แนะ , การได้รับความเมตตาจากผู้ที่มีความรู้ในจังหวะที่ติดขัด , การมีโอกาสได้อ่านคำสอนที่แก้ปัญหาได้โดยบังเอิญ สิ่งเหล่านี้คนไทยเรียกว่า"แรงครู"

คำว่า"แรงครู"นี้ ไม่ใช่เกิดขึ้นลอยๆแต่ปาก ไม่ใช่การไปเรียนแค่สัปดาห์เดียว โขกศีรษะเรียกอาจารย์ว่า"ซือฟู่"แล้วจะมีได้ และในทางกลับกัน การที่ไม่มีพิธีกรรมเหล่านั้น แต่หากมีความเคารพในตัววิชา ในตัวผู้สอนที่มีพระคุณ ก็จะทำให้เราได้สัมผัสถึงความลึกซึ้งของวิชาได้เช่นกัน

"แรงครู"อาจไม่ใช่พลังงานทางวิญญาณ โบราณาจารย์อาจจะไปเวียนว่ายตายเกิดไม่เชื่อมต่อกับเราแล้วก็ได้ แต่องค์ความรู้ของธรรมชาตินั้นก็ไม่เคยหายไปไหน

หากเรา"คล้อยตามธรรมชาติ" ไม่ต้านไม่ถอย ตัวเรากับธรรมชาติก็ไม่แตกต่างกัน ยิ่งว่างเปล่ากลับยิ่งเต็มเปี่ยม ยิ่งสละสิ่งที่ไม่ใช่ออกไปก็เท่ากับเพิ่มพื้นที่ของสิ่งที่ใช่

แน่นอนว่า หากเดินในทางตรงข้าม เช่น การเชื่อมั่นในตัวเองแบบสุดโต่ง การคิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น การคิดว่าเรามีทุกสิ่ง ไปจนถึงการข้ามไม่พ้นการ"เปรียบเทียบสูงต่ำ"กับทุกสิ่งที่เห็น ก็จะไม่มีทาง"ว่าง"ได้พอที่จะบรรจุสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเองได้เลย

#มวยไท่จี๋ #มวยไท้เก็ก #แรงครู

15/09/2026

A photograph of Master Liu Yunqiao teaching Yang Family Taijiquan at a university in Taiwan.

Liu Yunqiao was the last disciple of Li Shuwen, the "God of Spear." He inherited Bajiquan (Eight Extremes Boxing) and Piguazhang (Chop-Hanging Palm). In addition, he was highly proficient in Liuhe Tanglangquan (Six Harmonies Praying Mantis Boxing) and Baguazhang (Eight Trigrams Palm).

Liu Yunqiao had the opportunity to study Yang Family Taijiquan, Kunwu sword, and Qingping sword under General Zhang Xiangwu, Commander-in-Chief of the 5th Route Army in Shandong Province, who was also his senior martial brother.

ภาพอาจารย์หลิวหยุนเฉียว สอนมวยไท่จี๋ตระกูลหยางในมหาวิทยาลัยในไต้หวัน

หลิวหยุนเฉียวเป็นศิษย์คนสุดท้ายของทวนเทวดาหลี่ซูเหวิน สืบทอดปาจี๋เฉวียน(มวยแปดสุดยอด)และพีกว้าจ่าง(ฝ่ามือผ่าเสย) นอกจากนี้ยังชำนาญในลิ่วเหอถังหลังเฉวียน(มวยตั๊กแตนหกประสาน) และปากว้าจ่าง(ฝ่ามือแปดรูปลักษณ์)

หลิวหยุนเฉียว มีโอกาสได้เรียนมวยไท่จี๋ตระกูลหยาง กระบี่คุนอู่ กระบี่ชิงผิง จากนายพลจางเซียงอู่ ผู้บัญชาการกองทัพภาคที่ห้าแห่งมณฑลซานตง ซึ่งมีศักดิ์เป็นศิษย์พี่ของหลิวหยุนเฉียว

#มวยไท่จี๋ #มวยไท้เก็ก

14/09/2026

𝐃𝐡𝐚𝐦𝐦𝐚 𝐏𝐡𝐢𝐥𝐨𝐬𝐨𝐩𝐡𝐲 𝐨𝐟 𝐋𝐮𝐚𝐧𝐠 𝐏𝐮 𝐃𝐮𝐧𝐞 𝐀𝐭𝐮𝐥𝐨
From the book 𝘙𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘗𝘶 (𝘛𝘩𝘪𝘯𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘰𝘧 𝘎𝘳𝘢𝘯𝘥𝘧𝘢𝘵𝘩𝘦𝘳)

𝐵𝑦 𝐿𝑢𝑎𝑛𝑔 𝑃𝑜𝑟 𝑀𝑜𝑛𝑡𝑟𝑖 Ā𝑏ℎ𝑎𝑠𝑠𝑎𝑟𝑜

Various mental objects and emotions revolve and fluctuate along the wheel of saṃsāra; they are not inherently tied to any particular sense base at all. When any sentient being touches and binds itself to them without wisdom, it is dragged down into the abyss of total darkness. This means that the path leading to their 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐦𝐢𝐧𝐝 grows increasingly faint and distant.

If we do not know the true nature of the 𝗼𝗿𝗶𝗴𝗶𝗻𝗮𝗹 𝗺𝗶𝗻𝗱, there is no way we can ever seek it out correctly. The more one struggles, strives, and searches for it, the deeper one seems to sink into the mire of ruin—that is, 𝒔𝒂ṃ𝒔ā𝒓𝒂. For this reason, Luang Pu Dune Atulo, an eminent noble master, repeatedly emphasized:

"𝑫𝒐 𝒏𝒐𝒕 𝒔𝒆𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒊𝒏𝒅 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆."

For this is the sole gateway opening into the path that leads to the realization of the 𝗼𝗿𝗶𝗴𝗶𝗻𝗮𝗹 𝗺𝗶𝗻𝗱.

The true nature of the 𝗼𝗿𝗶𝗴𝗶𝗻𝗮𝗹 𝗺𝗶𝗻𝗱 is none other than the state of Buddhahood. Or put another way, the true nature of Buddhahood is itself the state of the 𝗼𝗿𝗶𝗴𝗶𝗻𝗮𝗹 𝗺𝗶𝗻𝗱. This reality is right before our very noses, closer than a fraction of a grain of sand. Yet, because we who yearn for liberation become ensnared in endless rituals, conventions, and elaborate stages of practice—clinging to them as the only means to cultivate the Six Pāramitās in hopes of attaining Buddhahood someday.

In truth, the authentic state of the 𝗼𝗿𝗶𝗴𝗶𝗻𝗮𝗹 𝗺𝗶𝗻𝗱—the true Buddha—requires no sequential stages of attainment. It is a single, indivisible whole. We need only sever all attachments to external forms and appearances, turning inward to correctly understand the nature of the mind and its mental objects. Then, we will realize and see for ourselves that this truth has always been right before our noses. When that moment arrives, we shall fully savor the fragrance of this state to our heart's content, truly worthy of the search that has spanned tens of thousands of aeons.

The mind of one still entangled in sensual pleasures is a mind displaced from its primal state through the power of ignorance (𝒂𝒗𝒊𝒋𝒋ā); hence, it is called the mind of a worldly being (𝒑𝒖𝒕𝒉𝒖𝒋𝒋𝒂𝒏𝒂), as it remains subjected to the currents of conditioned phenomena.

However, if we can thoroughly revolutionize or transform this worldly mind back to its 𝙤𝙧𝙞𝙜𝙞𝙣𝙖𝙡 𝙨𝙩𝙖𝙩𝙚—without leaving even a single subatomic trace—the mind ceases all shifting and displacement. This means the receptive state that serves as an agent or condition for the mind to waver, ripple, and proliferate into various conditioned states—known as 𝒄𝒊𝒕𝒕𝒂-𝒔𝒂ṅ𝒌𝒉ā𝒓𝒂(𝘮𝘦𝘯𝘵𝘢𝘭 𝘧𝘢𝘣𝘳𝘪𝘤𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘴)—is severed immediately.

When the mind comes to a complete, absolute standstill through the power of profound, penetrating wisdom that illuminates and directly touches the very core of the mind—what is called "𝘩𝘢𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘤𝘢𝘶𝘨𝘩𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘰𝘷𝘦𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘪𝘯𝘥"—everything ceases. Thus it is said: when the cause is destroyed, the effect born of that cause can no longer sustain its existence. This is what we call "𝑴𝒂𝒉ā𝒔𝒖ññ𝒂𝒕ā" (𝘛𝘩𝘦 𝘎𝘳𝘦𝘢𝘵 𝘌𝘮𝘱𝘵𝘪𝘯𝘦𝘴𝘴).

ปรัชญาธรรม หลวงปู่ดูลย์ อตุโล
จากหนังสือ คิดถึงปู่
โดย หลวงพ่อมนตรี อาภัสสะโร

อารมณ์ต่าง ๆ นั้นมันย่อมหมุนเวียนเปลี่ยนผันไปตามวงล้อแห่งวัฏฏะ มันมิได้เกี่ยวข้องกับอายตนะหนึ่งอายตนะใดเลย เมื่อเวไนยสัตว์ตนใดไปสัมผัสผูกรัดมันเข้า ถ้าขาดปัญญา ก็จะถูกมันดูดดึงลงสู่ห้วงแห่งความมืดมนอนธการ นั่นหมายถึงว่า วิถีทางที่จะเข้าสู่จิตเดิมจิตแท้ของเขานั้นย่อมเลือนรางห่างหายออกไปทุกที

ถ้าเราไม่รู้จักสภาวะที่แท้จริงของจิตแท้แล้ว เราก็ไม่มีทางที่จะค้นหามันได้ถูกต้อง ยิ่งดิ้นรนขวนขวายแสวงหามากเท่าใดก็ดูเหมือนว่า จะยิ่งจมลงสู่ปลักแห่งความหายนะ คือวัฏฏะมากยิ่งขึ้นเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ พระปัจเจกโพธิ์องค์สำคัญคือหลวงปู่ดูลย์ อตุโล ท่านจึงได้สั่งนักสั่งหนาว่า

"อย่าส่งจิตออกนอก"

เพราะมันเป็นประตูๆเดียวที่จะเปิดไปสู่มรรควิถีที่จะพาไปพบจิตเดิมจิตแท้

สภาวะที่แท้จริงของจิตเดิมจิตแท้นั้น ก็คือสภาวะแห่งความเป็นพุทธะนั่นเอง หรือเราอาจจะกล่าวได้อีกนัยหนึ่งว่า ธรรมชาติแห่งความเป็นพุทธะที่แท้จริง ก็คือสภาวะแห่งจิตเดิมจิตแท้นั่นเอง สิ่ง ๆ นี้ มันเป็นสิ่งที่อยู่ใกล้กับปลายจมูกเรา เพียงแค่ชั่วเสี้ยวหนึ่งของเม็ดทรายเท่านั้น แต่เป็นเพราะพวกเราผู้ปรารถนาความหลุดพ้น ไปหลงติดในพิธีกรรมและข้อวัตรปฏิบัติต่าง ๆ ที่มีมากมายหลายแบบหลายตอน แล้วก็หลงยึดมั่นว่าเป็นหนทางบำเพ็ญเพียรเพื่อสรรค์สร้างปรามิตาทั้งหก เพื่อหวังจะก้าวเข้าถึงความเป็นพุทธะกับเขาสักองค์หนึ่ง

ก็สภาวะที่แท้จริงของจิตเดิมจิตแท้หรือพุทธะที่แท้จริงนั้น ไม่มีขั้นตอนในการเข้าถึง มันเป็นสิ่ง ๆ เดียวรวด เพียงแต่ขอให้เราเลิกผูกพันกับรูปธรรมต่าง ๆ ให้หมดสิ้น แล้วหันมาทำความเข้าใจจิตกับอารมณ์ให้ถูกต้อง เราก็จะพบเองเห็นเอง รู้ว่าสิ่ง ๆ นี้มันอยู่ใกล้แสนใกล้กับปลายจมูกของเราแค่นี้เอง เมื่อวาระนั้นมาถึงเราคงจะได้เสพย์รสประทินกลิ่นหอมของภาวะนี้อย่างถึงใจ ให้สมกับที่ได้เพียรแสวงหามาหลายหมื่นหลายแสนกัลป์แล้ว จิตของผู้ที่ยังข้องเกี่ยวอยู่ในกามคุณ ย่อมเป็นจิตที่ถูกเปลี่ยนฐานะจากเดิมโดยอำนาจของอวิชชา เราจึงเรียกว่าจิตแห่งปุถุชน เพราะมันยังตกอยู่ในครรลองแห่งสภาวะธรรม

แต่ถ้าเราสามารถปฏิวัติจิตหรือปฏิรูปจิตแห่งปุถุชนนี้ ให้เข้าสู่สภาวะเดิมได้อย่างหมดจดสิ้นเชิง ไม่เหลือแม้แต่ปรมาณูเดียว จิตก็จะหยุดการยักย้ายถ่ายเท นั่นหมายถึงว่าภาวะแห่งการเปิดรับอารมณ์ ที่จะเป็นองค์กรหรือปัจจัยให้จิตกระเพื่อมหวั่นไหว แล้วปรุงแต่งไปตามสภาวะต่างๆ ที่เรียกว่า จิตสังขาร ก็จะถูกตัดขาดโดยทันที จิตเมื่อหยุดการเคลื่อนไหวโดยสนิท ด้วยอำนาจ ญาณปัญญา อันละเอียดลึกซึ้งที่ฉายส่องเข้าสัมผัสแก่นแท้ของจิตได้อย่างถูกต้องที่เรียกว่า "จับกิริยาจิตได้แล้ว" ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดับ จึงกล่าวได้ว่า เมื่อเหตุถูกทำลาย ผลอันเกิดจากเหตุจึงไม่มีภาวะต่อไป เราจึงเรียกว่า "มหาสุญญตา"

#本性 #本心 #อย่าส่งจิตออกนอก #หลวงปู่ดูลย์
#เซน