ฉันเป็นคนธรรมดาๆ ที่ช่างคิด ช่างฝัน มีความขี้เกียจและความขยัน (ในบางเวลา)
ฉันเป็นลูกคนเล็ก และลูกหลง เพราะคลานออกมาดูโลกช้ากว่าพี่ๆเกือบสิบสองปี
นิสัยของฉัน จึงเหมือนคนที่เอาแต่ใจ เพราะที่บ้านจะตามใจซะส่วนใหญ่
แต่ฉัน…ก็มีมุม และความคิดในแบบตัวเอง ที่เกิดจากครอบครัวสอนสั่ง
ฉันไม่ใช่คนดื้อและเกเร อยู่ในกรอบกติกาของสังคม ชีวิตของฉันไม่มีอะไรหวือหวา เรียนและทำงาน
ฉันจบปริญญา เมื่อปี 2544 และฉันก็ใช้ช
ีวิตอยู่กับครอบครัว (เรียกว่า…ตกงาน) ถึง 8 ปี
ตลอด 8 ปี ฉันอยู่บ้านกับแม่ พี่สาว และหมา 6 ตัว ฉันจะพาหมาเดินเที่ยวเล่นแถวบ้าน จนตัวดำมากๆๆๆ คนแถวบ้านไม่เชื่อว่าฉันจบปริญญาแล้ว แต่ฉันไม่สนใจ ตลอดเวลา 8 ปี ฉันอ่านหนังสือเพื่อหวังสอบราชการ ฉันไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่เคยไปเที่ยวไหน จนวันหนึ่ง ความฝันของฉัน ความหวังของครอบครัวก็เกิดขึ้น เมื่อฉันสอบรับราชการได้ ฉันได้ทำงานตามสายงานที่ฉันเรียนมา ฉันสนุกกับงานที่ทำ มีความสุข ตื่นเต้นกับงาน
เมื่อได้ทำงาน ฉันจึงมีเงินเป็นของตัวเอง ความฝันในการมีเงิน ไม่ใช่การอยากได้รถ หรือโทรศัพท์ แต่…ฉันอยากไปเที่ยว อยากไปเห็นโลกกว้าง อยากไปที่ที่ไม่เคยไป ฉันเลยเริ่มต้นหาข้อมูล วางแผนการเที่ยว และไปเที่ยว ฉันเที่ยวคนเดียว หลายคนถามว่า “เหงาไหม” ฉันตอบได้ว่า “ไม่เหงา” เพราะฉันเสพติดกับที่เที่ยวที่นั้นๆ ดื่มด่ำ จนลืมความเหงา ฉันใช้เวลาถ่ายรูป นั่งมองธรรมชาติและผู้คนในที่นั้น มันสนุกและเพลิดเพลิน จนรู้สึกว่าเวลาเดินไวจัง
ความอยากเที่ยวของฉัน ทำให้รู้และเข้าใจความรู้สึกของคนที่อยากจะไปเที่ยวเช่นกัน
ฉัน…เริ่มต้นเที่ยวด้วยการไปที่ที่ฉันรู้จักและคุ้นเคย และค่อยๆขยับออกไป โลกนี้กว้างมาก แค่ประเทศไทยก็มีพื้นที่ 513,120 ตารางกิโลเมตร แล้ว
ฉันจึงอยากชวนคนที่อยากเที่ยว มาเที่ยวด้วยกัน
เพจ…โลกประหลาดเล็กๆของฉัน ไม่ใช่แค่เพจแนะนำการท่องเที่ยว แต่ฉันขออาสาเป็นคนพาไปเอง โดยมีเงื่อนไข สำหรับ
1 ผู้หญิงที่อยากไปเที่ยวคนเดียวหรือกับเพื่อนสาว แต่ไม่กล้าไปเอง
2 คุณป้า คุณน้า คุณอา ที่อยากเที่ยว แต่คนที่บ้านไม่ว่างพาไป
ฉันรับจ้างพาเที่ยว ไปทุกที่ในประเทศไทย สนใจ..Inbox มาคุยกันได้ มิตรภาพเกิดขึ้นได้เสมอ ยินดีที่ได้รู้จัก �
#หมานำทางเที่ยว #โลกประหลาดเล็กๆของฉัน #ฉายาฉันคนขี้อวด #ตามรำเพยใจ
