25/11/2023
The final day: nie zievere, speile!
‘s Morgens weer automatisch wakker, 8.04u, Pascal was as usual smoren en zuipen (koffie eh..).
Om half negen, kwart voor negen was die daar al terug, hij had al gegeten. We hebben daar de hele tijd niet kunnen/mogen trainen maar hij ging naar beneden met zijn keu, hij zou effe gaan stuten. Alé dan gaan we maar alleen eten eh. Boven op het terras was gevochten met de wind. De ei-man had zijn werk goed gedaan dus ik kon mijn ei vakkundig in mijne mond proppen. Na het eten dacht ik, ik neem nog een koffieke mee naar de kamer, voor Pascal ook uiteraard. Ik kom op de kamer aan, hij heeft al gedoucht, staat al in zijn kostuumbroek en hemd en zegt tegen mij, hey Pé tis wel al kwart voor tien eh, we spelen om half elf. Ik dacht effe euh.. wa? Ik zeg nee we spelen deze middag. Hij zegt neen Pé, we spelen om 10.30u ge moet u haasten! Ik zeg neen, ik kijk nog eens op het schema en tuurlijk had ik gelijk, het was om 12.30u. Ja dat is 10.30u in België, hij dacht waarschijnlijk dat hij in Hent zat, hij mist zijn vrouwtje ook natuurlijk. Alé hij terug in zijn chill kleren gesprongen en terug naar boven, smuren en zuipen. Ik dan nog maar wat op mijn bed gevallen en wat geNetflixt. Uiteindelijk moet ik dan nog zeggen om tien voor twaalf: Hey maat, binnen tien minuten gaan we naar beneden eh, stond hij daar nog in zijn chill kleren.
De halve finale is tegen Qatar 1, das ne gast die lijkt echt op Osman (toch op gebied van manieren rond de tafel en stoten enzo maar onze Osman is veel sympathieker) en den andere is één of andere uit de Martinus volgens Pascal (ook op gebied van stoten, het is aan jullie om uit te zoeken wie).
We hebben die match heel steady gespeeld en ook verdiend gewonnen met 4-1! Wij zitten in de finale, ongelofelijk, maar door de toch wel lange match hebben we nu nog een half uur om te bekomen en ons terug op te laden voor het grootste snookermoment uit ons leven. Wij vlug naar het onthaal, daarnaast is zo een mini koffiebarding met een koffiemachine en ‘cakejes, boterhammen die je zo in een tankstation naast de autostrade vindt en ‘gezonde’ slaatjes’. Ik zei mss zo een boterham maar Pascal zei: nee Pé, suikers maat, we eten zo een chocolade cakeje. Ok dan, hij bestelt er 2, we zetten ons daar neer, die pé (nee das niet met een hoofdletter want ik bedoel gewoon die gast) brengt onze koffie en die 2 chocolade dingen. We proeven daarvan. Laat ons zeggen dat we die precies op dag één ook al in die etalage zien staan hadden. Het was precies een rubberchocolaatje en raadt eens wie zijn voor de helft heeft laten liggen? Pascal moest beginnen en ik ondertussen nog rap naar boven voor neusspul en koppijn pillekes (en ze waren voor ene keer niet voor mij). Als ik beneden kwam verliep dat frame toch niet zo vlot als we wilden, en dat volgende ook niet. 2-0 achter, da gaat hier nie waar zijn eh! De dubbels winnen we, ook niet vlot maar we winnen. 2-1! Het volgende verliezen we terug, pu**in zeg, Pascal heeft bijna geen kans gehad en bijna niks verkeerd gedaan, lap 3-1 achter. Ik moest effe denken aan Goethals zijne quote die we ’s morgens besproken hadden. Alé ik krijg een kanske en begin te potten, ik blijf potten en blijf potten, plots moet ik denken aan Pascal die al de hele week zit te zagen dat hij 100 wil maken en plots lig ik op ne Pascal blauwe voor 102, ik pot hem op zijn Pistols en perfect op roos en kan zwart er ook nog inrollen voor 115, wooohooow, ik was zo blij, een century in de finale en het is 3-2. Ik zag Pascal terug lachen en ik dacht yes baby ze gaan eraan! De dubbel was echt een dubbeltje op zijn kant, we winnen dat op roos en er komt ne decider. Wie had dat gedacht!!
Nog effe wat koffie en water in de wc-pot gaan aflaten en let’s go. Ik krijg al direct een goei kans maar verkwansel die en mis zwart. (ik dacht alé tis weer van da). Effe later staan we bijna 50 achter met ne snooker nodig. Ik kan plots een paar goei dingen doen en we kunnen terug winnen en dan .. krijg ik uit het niets een geweldige kans op geel, alles ligt open. Dit moet het zijn, ik haal diep adem, pot geel en .. zeker 15 cm te stil voor een easy groen bruin positie, pfff. Een paar keer gekeken en ik beslis van groen met wat tegeneffect via 2 banden naar bruin te leiden. 1 band heeft hij geraakt en toen stond die middenpocket in de weg, plof .. weg kans, weg titel.. terug snookers nodig en hij heeft groen op de spot en wit in de D. Hij mist nog maar ik doe daarna een beetje een wanhoopstoot om een snooker te leggen die mislukt en het is GEDON. We verliezen, b***n b***n b***n.. maar nu kan ik dat zeggen, we hebben de finale gespeeld, iets wat we nooit gedacht hadden. Toch wel een superprestatie waar we fier mogen op zijn. We hebben dan onze 600000 euro prijzengeld maar in ontvangst genomen. Ah nee, ’t was precies veel minder.
Plots is ook mijn verlengstuk weg, heeft toch wel één of andere dat verwisseld met dat van hem en die mens is ondertussen al een 3 uur verwijderd van ons hotel en ons busje vertrekt binnen een half uur naar de luchthaven. Dat moet ons ook weer overkomen. Soit, hij gaat het per post opsturen, ik hoop dat ik het terug heb voor het volgende WK.
Eerst nog nen tros foto’s en dan vlug naar de kamer want busje komt zo.
Busje kwam en wij naar de luchthaven. Daar komen we tot de constatatie dat onze vlucht 2u vertraging heeft en dat we onze aansluiting in Istanbul niet gaan halen. Het was nog niet erg genoeg dat die witte erin ging…
Sloppel,
Pistol
The day after..
Nog altijd aan het bekomen eigenlijk.
Wat begon als “we zien wel, we gaan ons amuseren, we verwachten niets” want van training is de laatste tijd niet veel in huis gekomen en ons hoofd stond er niet echt naar, ieder voor zijn redenen is afgelopen als “omg, we hadden gewoon kunnen winnen, moeten winnen eigenlijk”. Niks moet maar het was leuk geweest. Wie had dat gedacht toen we vertrokken..
We zijn over the moon met ons resultaat en ook wel met ons spel, we hebben laten zien dat wij niet zomaar in een klein snookerbelgenlandje wonen. Wij kunnen echt wel presteren, neh!
We moeten wel zeggen, de omstandigheden om te spelen waren volgens mij veruit de beste waar we de laatste tijd (zeg maar jaren) nog op gespeeld hadden, ik heb het dan over internationaal, want het moet gezegd in Glabbeek zijn de condities ook super! Ik bedoel dan, snelle verwarmde tafels met geen grote pockets, steelblocks. Ok af en toe rolde dat wat weg, maar zo mag het overal zijn.
Pascal maat, ge zijt ne supermens met superpowers zoals de Polle altijd zegt. En ik bedoel dan ook als mens, niet alleen ne super snookerspeler, bedankt voor alle steun en alles wat ge voor mij betekent!
Zoals ge zei, dit waren voor mij ook 10 fantastische dagen, idd, mss wel de mooiste 10 uit onze snookergeschiedenis tot dusver. Hopelijk mogen er zo nog veel komen.
Dan wil ik iedereen nog bedanken die van thuis heeft gesupporterd, gestuurd, geduimd, geikweetnietwat, super bedankt om mijn verhaaltjes te lezen, om er te zijn! Als jullie zoveel blijven liken zal ik ook blijven schrijven, dat betekent echt veel!
René sorry dat we zo op uw kap zaten met de reels maar ge zijt er dan ook den ideale man voor. Als nu ook de vrouwen dat nog wilden inzien dan waart ge zo van straat!
Wendy, ik denk dat ge wel teleurgesteld zijt en dat mag ook als de winnaar die je bent. Volgende keer gaat het gewoon opnieuw lukken!
Hopelijk ben ik hier niemand vergeten en anders wil ik die persoon ook nog bedanken en daarmee is dat ook opgelost.
Ik ga een beetje slapen want na onze vertraagde vlucht met 2u en daardoor de aansluiting gemist hebbende ben ik een beetje muug, dus sloppel en tot snel!
PS: Hey Tollie, we zijn vicewereldkampioen!!!! Come ooooooooooooooooooooooon!!!!
Pistol(et).
