Personal - Defence, Warszawa (2026)

25/05/2026

W ostatnim czasie przewinęło mi się przez głowę kilka tematów, które chciałem tutaj poruszyć. Mocnych. Kontrowersyjnych. Niewygodnych. Takich, które dotyczą przemocy, bezpieczeństwa, psychologii działania człowieka pod stresem i świata, który coraz bardziej zaczyna przypominać teatr emocji zamiast miejsca do normalnej rozmowy.

I zatrzymałem się na chwilę.

Ten fanpage miał być miejscem, gdzie bez problemu będę mógł dzielić się swoimi przemyśleniami. Wiedzą. Doświadczeniem. Spostrzeżeniami dotyczącymi bezpieczeństwa, samoobrony, psychologii walki, metod treningowych i rzeczy, z którymi człowiek naprawdę może kiedyś zetknąć się w życiu.

Nie budowałem tego wszystkiego tydzień czy dwa.

Większą część dorosłego życia spędziłem w świecie sztuk walki, samoobrony, strzelectwa i służb mundurowych. To nie były instagramowe cytaty o „mentalności wojownika”. Tylko lata roboty, treningów, presji, odpowiedzialności i obserwowania rzeczy, których większość ludzi nawet nie chce widzieć.

To właśnie ten zbiór doświadczeń pozwala mi dziś mówić o pewnych sprawach wprost. Bez pudrowania rzeczywistości. Bez kolorowych filtrów. Bez udawania, że świat wygląda lepiej niż wygląda naprawdę.

I oczywiście zeby istnieć - musisz być widoczny.
Musisz wrzucać. Pokazywać. Krzyczeć o sobie coraz głośniej.

I to mnie osobiście cholernie wkur.wia.

Na co dzień prowadzę szkolenia -czasami z osobami cywilnymi, czasami z instytucjami, ale przede wszystkim z ludźmi, którzy naprawdę wykonują tę robotę. Funkcjonariuszami. Operatorami. Jednostkami, które nie żyją z robienia rolek i budowania internetowego wizerunku.
I Ci najbardziej autentyczni ludzie praktycznie nigdy nie szukają poklasku. Odwrotnie.
Bardzo często wręcz zabraniają publikowania czegokolwiek związanego ze szkoleniem.
Bez zdjęć, oznaczeń, internetu.

I paradoksalnie właśnie to powoduje, że social media kompletnie zniekształcają obraz wielu z nas jako instruktorów czy ludzi z doświadczeniem.
Bo pokazujemy tylko to, co można pokazać.
Tylko mały wycinek rzeczywistości.
Jedno ujęcie z setek które się nadaje na rolkę.
Jedno zdjęcie.
Jeden tekst, który akurat przeszedł przez algorytm albo ograniczenia.

A prawda wygląda zupełnie inaczej.

Codzienność nie mieści się w trzydziestosekundowym filmiku.
Nie mieści się w instagramowym cytacie.
Nie mieści się w kilku internetowych kontach.

Moje wartości, doświadczenia i przekonania nie zostały zbudowane z lajków, zasięgów i komentarzy. Powstawały latami. W prawdziwym życiu, którego większość internetu nigdy nawet nie dotknęła.

I może właśnie dlatego coraz bardziej nie pasuję do tego miejsca.

Przez lata służby musiałem gryźć się w język.
„Bo mundur”.
„Bo apolityczność”.
„Bo nie wypada”.

Dziś widzę, że świat internetu działa dokładnie tak samo - tylko kaganiec wygląda nowocześniej.

Możesz mówić o przemocy, ale ostrożnie.
Możesz mówić o nożownikach, napastnikach, agresji czy realnych zagrożeniach, ale najlepiej tak, żeby nikogo to za bardzo nie zabolało.
Żeby było miękko. Lekko.

Napisałem kilka postów.
Dostałem bana i ograniczenia zasięgów.

Dlaczego?

Bo używałem zbyt dużo zbyt mocnych słów a żeby zwrócić uwagę wygenerowałem zdjęcie z nożem krwią przemocą…

I wtedy zrobiłem coś, czego normalnie nie robię.

Poszedłem w wygładzanie przekazu.
Napisałem odpowiedni prompt.
Poleciłem AI przerobić mój tekst na tekst zgodny z zasadami społeczności.

Wiecie co wyszło?

Przegładzone g***o w złotym papierku.
Tekst, który brzmiał poprawnie, ale nie miał w sobie życia. Nie miał ciężaru. Nie miał prawdy.

I wtedy zadałem sobie pytanie:
czy warto?

Czy warto zakładać sobie kaganiec tylko po to, żeby dobrze wyglądać w algorytmie?
Czy warto wygładzać własne przekonania do formy, która nikogo już naprawdę nie dotyka?
Czy warto uczestniczyć w świecie, gdzie ludzie bardziej boją się słów niż realnych problemów?

Bo mam wrażenie, że internet coraz bardziej zamienia się w wielki teatr pozorów.

Instagramowi trenerzy życia.
Specjaliści od wszystkiego.
Ludzie sprzedający motywacyjne teksty, których sami nigdy nie musieli sprawdzić pod presją prawdziwego życia.

Wszyscy przekrzykują się o uwagę.
Mówią ludziom dokładnie to, co ci chcą usłyszeć.
Nie prawdę.
Nie rzeczy niewygodne.
Tylko produkt emocjonalny dobrze dopasowany do rynku.

A mnie coraz bardziej męczy uczestniczenie w tym wszystkim.

Dlatego na chwilę robię krok do tyłu.

Nie usuwam strony.Nie znikam.Po prostu muszę na chwilę uporządkować to wszystko i ogarnąć to tak żebym nie robił nic wbrew sobie ale też mógł dalej budować Naszą społeczność.

Będą pojawiały się tutaj informacje o szkoleniach, wykładach i miejscach, gdzie będzie można spotkać się normalnie.Czasem wrzucę coś ciekawego. rzadziej niż do tej pory.Ale już bez napinki.Bez oglądania się za plecy.Bez prób przypodobania się algorytmowi bez wygładzania przekazu.

Więc uczciwie mówię, że zasięgi polecą jeszcze mocniej.Możliwe, że część rzeczy znowu będzie komuś przeszkadzała.

Trudno.
świat nie stał się bardziej bezpieczny.
Ludzie po prostu nauczyli się lepiej udawać, że problemów nie ma.

A ja chyba zwyczajnie przestałem mieć ochotę brać udział w świecie, w którym człowiek mówiący wprost staje się większym problemem niż rzeczy, o których mówi.

Bo prawdy nie da się algorytmicznie ocenzurować.

[edit]

Piszę to w odpowiedzi na wiadomości prywatne, że znów ciężko mnie znaleźć na platformie a treści się nie wyświetlają. Mi też co chwila przychodzi info o ograniczeniu zasięgów przez treści związane z „przemocą”
Więc… będą one nadal i będą mocniejsze

18/05/2026

Narazie tylko krótka zajawka - więcej info niebawem ale już dziś gorąco zapraszam…

09/05/2026

Chciałbym poruszyć dosyć ciekawy temat jakim jest anatomia krytyczna w strzelaniu defensywnym. Temat mocny. Kontrowersyjny. I myślę, że dla wielu ludzi byłby wręcz zaskakujący, gdyby naprawdę wejść głęboko w to, jak działa ludzkie ciało po postrzale.

Pomyślałem więc, że można to przeanalizować naukowo i uczciwie. Ale od razu uprzedzam nie mogę i nie będę robił instruktażu „gdzie strzelać, żeby najskuteczniej wyłączyć człowieka”. To byłaby po prostu mapa rażenia człowieka. A granica między analizą a instruktażem jest tutaj cienka.

Spróbujmy więc rozebrać temat inaczej. Od strony fizjologii zatrzymania zagrożenia. Mitów o „natychmiastowym obaleniu”. Reakcji organizmu. Ograniczeń broni krótkiej. Psychologii walki. Stresu. Tego, co dzieje się z człowiekiem, kiedy organizm wchodzi w tryb przetrwania.

I tu zaczyna się problem.
Bo większość ludzi ma w głowie filmowy obraz postrzału. Jeden strzał. Koniec. Napastnik odlatuje do tyłu jak po kopnięciu konia ale
Rzeczywistość ma to gdzieś.

Organizm nie działa jak przełącznik światła. Trafienie nie oznacza automatycznego zatrzymania. I to jest coś, czego ludzie kompletnie nie rozumieją, dopóki nie zobaczą prawdziwych nagrań, prawdziwych sekcji, prawdziwych raportów albo nie zaczną analizować realnych zdarzeń zamiast filmów akcji.

Można mieć śmiertelne obrażenia i nadal funkcjonować przez kilka sekund. Czasem kilkanaście. A w przemocy to jest cholernie długo bo:
Człowiek może dalej biec.
Dalej ciąć nożem.
Dalej próbować zabrać broń.
Dalej wbijać się w dystans.

I właśnie tu ludzie zaczynają rozumieć, jak „słabym” narzędziem natychmiastowego zatrzymania jest broń krótka.
Broń krótka jest świetna do noszenia. Wygodna. Dostępna. Ale biologicznie? To nadal stosunkowo słabe narzędzie natychmiastowej incapacitation. Ona rani. Czasem bardzo ciężko. Czasem śmiertelnie. Ale między „rana śmiertelna” a „natychmiastowe zatrzymanie człowieka” jest gigantyczna różnica.
I właśnie ta różnica zabija ludzi.
Bo ktoś wierzy, że jak trafi, to problem zniknie. A potem przeciwnik dalej idzie. Dalej napiera. Dalej skraca dystans. I nagle cały plan rozsypuje się psychicznie.

Z punktu widzenia anatomii krytycznej istnieją zasadniczo trzy mechanizmy zatrzymania człowieka.

Pierwszy to ośrodkowy układ nerwowy. Mózg. Rdzeń. To jedyny mechanizm, który może naprawdę wyłączyć człowieka niemal natychmiast. Problem? W realnym starciu to jest cholernie trudne.
Na tarczy wszystko wygląda pięknie. Statyczna głowa. Idealny dystans. Spokojny oddech. Ładne skupienie.

A potem przychodzi rzeczywistość.

Człowiek się rusza.
Chowa głowę.
Pochyla się.
Napiera.
Skręca ciało.
Zasłania rękami.
Wpada w kontakt.

Do tego adrenalina robi swoje. Tunelowe widzenie. Spadek precyzji. Drobne ruchy siadają. Percepcja czasu się rozjeżdża. Organizm działa inaczej niż na osi.
I nagle okazuje się, że budowanie całej filozofii obrony na „idealnym trafieniu krytycznym” jest trochę jak budowanie domu na bardzo cienkim lodzie.

Drugi mechanizm to utrata zdolności działania przez utratę krwi albo zaburzenie pracy układu krążeniowo-oddechowego.
I tu zaczyna się brutalna część biologii.
Bo człowiek może być śmiertelnie ranny… i nadal przez jakiś czas być bardzo niebezpieczny. Serce, płuca, duże naczynia, wątroba, okolice jam ciała. To wszystko są struktury krytyczne biologicznie. Ale ich uszkodzenie nie zawsze daje natychmiastowy efekt zachowania.
To jest właśnie coś, co rozwala ludziom głowę po analizie prawdziwych zdarzeń.

„Jak to? Przecież dostał”.

No dostał.

I co z tego?

Jeżeli mózg nadal dostaje tlen jeszcze przez kilka sekund, jeżeli organizm jest nakręcony adrenaliną, jeżeli człowiek jest pod wpływem narkotyków, alkoholu albo po prostu wszedł w skrajny tryb agresji… to może dalej działać.
I to nie jest teoria.
To są realne przypadki.

Trzeci mechanizm to mechaniczne ograniczenie ruchu. Uszkodzenie struktur podporowych, stawów, kości, mięśni, nerwów obwodowych.
Ale tu też nie ma magii.

Człowiek z uszkodzoną kończyną może nadal walczyć drugą.
Może dalej wbijać się masą.
Może przewrócić się i dalej ciąć nożem z ziemi.
Może chwytać.
Może gryźć.
Może szarpać się o broń.
Ludzie za bardzo romantyzują postrzał.

A ciało ludzkie jest dużo bardziej odporne niż internetowe komentarze ekspertów po dwóch kursach i trzech rolkach z USA.
Największy błąd? Mylenie śmiertelności z zatrzymaniem.
To nie jest to samo.
Ktoś może umrzeć za minutę i nadal teraz stanowić śmiertelne zagrożenie.
Ktoś może dostać relatywnie lekki uraz i psychicznie się rozsypać natychmiast.
Bo dochodzi jeszcze psychologia.
I to jest temat, którego prawie nikt nie rozumie.

Część ludzi przestaje walczyć nie dlatego, że organizm już nie może, ale dlatego, że głowa się wyłącza. Huk. Krew. Szok. Świadomość trafienia. Strach. Panika. Organizm mówi „koniec”.
Ale nie możesz na tym budować swojego bezpieczeństwa.
Bo trafisz kiedyś na człowieka, który nie reaguje normalnie. I wtedy zaczyna się prawdziwy koszmar.

Nakoksowany.
Pijany.
Psychotyczny.
Albo po prostu tak agresywny, że organizm wycina ból z percepcji.

Widziałem nagrania ludzi, którzy po ciężkich obrażeniach dalej walczyli jak maszyny. Nie dlatego, że byli „nadludźmi”. Po prostu ich organizm był już w takim stanie pobudzenia, że reakcja bólu schodziła na dalszy plan.

Do tego dochodzi sama fizyka pocisku.

Ludzie myślą, że pocisk z broni krótkiej działa jak młot Thora. Tymczasem większość amunicji krótkiej działa głównie przez bezpośrednie niszczenie tkanek na swojej drodze. Nie przez magiczną falę energii.

Liczy się penetracja.
Tor kanału.
Kości.
Kąt wejścia.
Ubranie.
Ruch.
Napięcie mięśni.
Pozycja ciała.

Ten sam kaliber może dać kompletnie różne efekty.
I dlatego człowiek to nie blok żelatyny ustawiony spokojnie na stole.
W praktyce defensywnej z tego wszystkiego wynika jedna rzecz: po strzale dalej musisz myśleć.
Czy zagrożenie nadal istnieje?
Czy przeciwnik dalej skraca dystans?
Czy nadal ma narzędzie?
Czy idzie w kontakt?
Czy trzeba się przemieścić?
Czy trzeba chronić broń?
Czy problem strzelecki właśnie zmienił się w problem fizyczny?

Bo właśnie tego ludzie prawie nie trenują.
Strzelają do papieru.
Nie rozwiązują przemocy.
I dlatego anatomia krytyczna powinna przede wszystkim uczyć pokory. Nie fantazji o „magicznym punkcie zatrzymania”.

Ciało jest bardziej odporne niż ludziom się wydaje.
Adrenalina zmienia zachowanie.
Ból nie zawsze zatrzymuje.
Krew nie zawsze zatrzymuje.
Strzał nie zawsze zatrzymuje.

A najgroźniejszy przeciwnik to często ten, który mimo obrażeń dalej idzie do kontaktu.
I to jest sedno całego problemu.
Strzał nie kończy walki.
Strzał jest częścią walki.

Jeżeli interesują Cię prawdziwe mechanizmy przemocy, psychologia przetrwania, reakcje organizmu pod stresem i realna analiza samoobrony bez internetowych bajek, zapraszam do mojej książki „Psychologia Przetrwania: Od instynktu do strategii”. A jeśli chcesz wejść głębiej w temat obrony koniecznej, użycia broni, reakcji organizmu i zachowania pod presją, zapraszam na szkolenia „Instynkt vs Paragraf”.

08/05/2026

Ostatnio przeglądając internety😉 natrafiłem na ciekawą rolkę o „sowieckiej sile ciosu”. Taki materiał, który od razu łapie oko, bo jest w nim trochę tajemnicy, trochę starej szkoły- mit i trochę prawdy. A jak ktoś wrzuci hasło „sowiecka szkoła boksu”, „sekret siły ciosu”, to połowa internetu już widzi podziemną salę treningową, trenera w dresie z gwizdkiem i zawodnika wciskającego pięść w mur tak długo, aż zacznie bić jak ciężarówka.
Zagłębiłem się więc w temat, bo dziś jest on już całkiem dobrze przebadany. I prawda jest ciekawsza niż legenda. Tylko mniej romantyczna...
Nie znalazłem dowodów, że sowieccy bokserzy budowali siłę ciosu głównie przez wciskanie pięści w ścianę. Nie znalazłem niczego, co pozwalałoby uczciwie powiedzieć: „, to był ich główny system budowania uderzenia”. To raczej internetowa wersja starego motywu. Trochę prawdy, trochę dopowiedzenia, trochę klimatu „sekretnej metody ze Wschodu”.
Ale Sama teza o napięciu izometrycznym, strukturze ciała i układzie nerwowym ma sens. I to duży.
Bo siła ciosu nie bierze się z samej ręki. To jest jeden z największych błędów ludzi, którzy patrzą na walkę z zewnątrz. Widzą pięść, więc myślą, że pięść bije. Nie. Pięść tylko kończy robotę.

Cios zaczyna się niżej. Od podłoża stopy. od ustawienia biodra, tułowia, barku. Potem łokieć, nadgarstek i dopiero pięść. Jak któryś element puszcza, energia ucieka. Ciało robi się miękkie w złym miejscu. Cios wygląda efektownie, ale nie niesie energii. Niby szybki. Niby techniczny. A jednak nie ma tego ciężaru. Nie ma tego jebnięcia”które czuć nie tylko na tarczy, ale w całym człowieku.
I właśnie dlatego bardzo mocni puncherzy często nie wyglądają jak kulturyści. To też ludzi dziwi. Bo człowiek patrzy na sylwetkę i myśli: duży mięsień, duży cios. A potem przychodzi ktoś niepozorny, suchy, spokojny, bez pompy na bicepsie, uderza raz i nagle wszyscy milkną.

Dlaczego?

Bo on nie bije samą ręką. On przenosi siłę przez ciało. Ma timing. Ma strukturę. Ma sztywność tam, gdzie trzeba, i luz tam, gdzie trzeba. To jest cholernie ważne. Cios nie może być cały czas spięty. Jak jesteś spięty od początku do końca, to sam siebie hamujesz. Ale w momencie kontaktu ciało musi umieć zamknąć strukturę. Na ułamek sekundy. Dokładnie wtedy. Nie wcześniej. Nie później.
I tu wchodzi izometria.
Trening izometryczny to nie jest magia. To nie jest mistycyzm. To jest praca układu nerwowego i mięśni bez widocznego ruchu. Napinasz, trzymasz, dociskasz, stabilizujesz. Czasem pracujesz przeciw nieruchomemu oporowi. Czasem utrzymujesz pozycję. Czasem blokujesz strukturę. Dla kogoś z boku wygląda to nudno. Nawet głupio. Stoisz, napinasz, nie ruszasz się. No wielki sport, prawda???
A potem nagle okazuje się, że ciało zaczyna lepiej „odpalać”.
Układ nerwowy uczy się rekrutować jednostki motoryczne. Uczy się synchronizacji. Uczy się stabilizować stawy. Uczy się nie gubić siły po drodze. Bo w ciosie nie chodzi tylko o to, żeby mieć moc. Chodzi o to, żeby jej nie zgubić. To jest różnica.

Wielu ludzi trenuje siłę, ale nie trenuje przenoszenia siły. Robią klatę, barki, triceps, pompki, wyciskania, a potem uderzają tak, jakby każdy segment ciała żył osobnym życiem. Biodro sobie, bark sobie, pięść sobie. I to widać od razu. Na tarczy, worku, i sparingu. Czasem nawet w zwykłym ruchu. Ciało jest silne, ale nieskładne.
Izometria może pomóc właśnie tam. W spięciu łańcucha. W usztywnieniu tam, gdzie siła ma przejść dalej. W tym, żeby nadgarstek nie pływał. Żeby bark nie uciekał. Żeby łokieć nie rozjeżdżał się w momencie kontaktu. Żeby tułów nie był workiem z wodą. Bo jak struktura się rozłazi, cios się rozłazi razem z nią.
I dlatego stara praktyka „docisku”, „trzymania”, „napinania”, „wchodzenia w opór” przewijała się przez wiele systemów. Nie tylko sowieckich. To jest ważne.
Karate z Okinawy miało swoje metody pracy napięciowej. Kata to nie była tylko forma do ładnego pokazania na sali. Tam był oddech, napięcie, struktura, kontrola ciała, stabilizacja, przyjmowanie docisku. Stare szkoły karate nie traktowały ciała jak zestawu izolowanych mięśni, tylko jak jedną zwartą konstrukcję. Masz stać. Masz oddychać. Masz przenieść napięcie. Masz nie pęknąć przy kontakcie.
Chińskie systemy też od dawna znały statyczną pracę posturalną. Stanie w pozycjach, utrzymywanie struktury, docisk, powolne budowanie połączenia między stopą, biodrem, tułowiem i ręką. Część ludzi robiła z tego później bajki o energii z kosmosu, ale pod spodem często była całkiem konkretna fizyka ciała. Układ nerwowy, powięź, napięcie, oddech, stabilizacja.
W kyokushin też było dużo starej, twardej roboty. Pozycje, napięcie, uderzenia w tarcze, makiwara, praca ciała jako jednej bryły. Nie chodziło tylko o machanie ręką. Chodziło o to, żeby człowiek nauczył się wejść w kontakt. Uderzyć i nie rozsypać się przy tym. To samo w judo i zapasach. Tam izometria jest wszędzie, tylko często nikt jej tak nie nazywa. Klincz, uchwyt, docisk, walka o pozycję, utrzymanie napięcia w dziwnym kącie, praca biodrem, blokowanie przeciwnika. To jest żywa izometria. Brudna. Praktyczna. Nie laboratoryjna.
Strongmani? To samo. Trzymanie, przenoszenie, ścisk, stabilizacja, napór. Tam ciało albo robi się jedną strukturą, albo ciężar cię łamie. Proste.

Więc kiedy ktoś mówi, że „sowieci odkryli wciskanie pięści w ścianę”, to ja bym był ostrożny. Oni mogli to stosować. Mogli rozwijać izometrię, periodyzację, plyometrię, trening kontrastowy, moc, szybkość, układ nerwowy. Sowiecka szkoła sportu faktycznie była mocna. Verkhoshansky, Bondarchuk, Medvedyev i cała ta myśl treningowa miały ogromny wpływ na sport. Tego nie ma sensu podważać.
Ale wciskanie pięści w ścianę jako magiczny sekret nokautu?
No nie to za proste. Za ładne i za internetowe.
Mocny cios to biomechanika, neurologia, timing i psychika. Izometria jest jednym z narzędzi. Dobrym. Czasem bardzo dobrym. Ale sama nie zrobi z człowieka punchera.

Bo można mieć dużą siłę statyczną i bić słabo. Widziałem takich ludzi. Silni jak cholera. Na siłowni robią wrażenie. Na worku hałas. Na tarczy też niby moc. A potem w ruchu, pod presją, przy zmianie dystansu, przy stresie, przy kontakcie z drugim człowiekiem nagle wszystko się sypie. Nie ma luzu. Nie ma rytmu. Nie ma decyzji. Nie ma wejścia masą. Jest spięcie, ambicja i dużo marnowanej energii.
A czasem jest odwrotnie. Człowiek wygląda normalnie. Bez wielkiej sylwetki. Bez napinki. Podchodzi spokojnie, uderza krótko i nagle czujesz, że to nie była ręka. To było całe ciało. Taki cios nie musi być efektowny. On po prostu robi robotę.
I teraz wróćmy do zdania z tej rolki: „siła ciosu nie zanika z wiekiem, zanika przez to, jak trenujesz”.
Tu jest dużo prawdy. Oczywiście wiek robi swoje. Nie oszukujmy się. Spada szybkość, regeneracja, elastyczność, tolerancja objętości treningowej. Tego nie przegadasz motywacyjnym bełkotem. Biologia to biologia. Ale siła ciosu nie jest tylko młodością. Ona siedzi też w ekonomii ruchu. W doświadczeniu. W strukturze. W tym, że ciało wie, kiedy się rozluźnić, a kiedy zamknąć. W tym, że nie marnujesz ruchu.
Dlatego starzy zawodnicy potrafią dalej bić ciężko. George Foreman to klasyczny przykład. Nie był już młody, nie ruszał się jak dwudziestolatek, ale jego cios dalej miał masę. Tyson po latach też pokazywał, że pewne wzorce ruchowe zostają w ciele cholernie długo. W kyokushin, boksie zawodowym, sportach walki w ogóle, widać to u wielu starszych ludzi. Nie są już najszybsi. Nie mają już tej świeżości. Ale jak trafią czysto, to dalej jest problem.
Bo oni nie biją z samego mięśnia. Biją z nawyku. Z układu nerwowego. Z mechaniki wdrukowanej tysiącami powtórzeń.
I tu jest sedno.

Jeżeli trenujesz tylko zmęczenie, będziesz dobry w byciu zmęczonym. Jeżeli trenujesz tylko pompę, będziesz dobry w pompie. Jeżeli trenujesz tylko ładne techniki w powietrzu, będziesz dobry w ładnych technikach w powietrzu. A jeżeli chcesz mocnego ciosu, musisz trenować przenoszenie siły. Strukturę. Napięcie. Luz. Timing. Kontakt. Decyzję I głowę, która nie gaśnie, kiedy robi się ciasno.
Bo pod stresem ciało wraca do tego, co naprawdę umie. Nie do tego, co sobie obejrzałeś na rolce. Nie do tego, co fajnie wyglądało na filmiku. Wraca do nawyku.

Jeżeli interesują Cię takie tematy głębiej, nie tylko od strony sali treningowej, ale też psychologii, stresu, reakcji organizmu, przemocy i realnych konsekwencji działania, zapraszam do mojej książki „Psychologia przetrwania: Od instynktu do strategii”. A jeśli chcesz wejść jeszcze głębiej w temat decyzji, prawa, obrony koniecznej, broni i tego, co dzieje się z człowiekiem przed, w trakcie i po zdarzeniu, sprawdź moje szkolenia „Instynkt vs Paragraf”. Tam nie bawimy się w legendy. Tam rozbieramy rzeczywistość na części.

Współpraca:
Damian Laszuk AIS SystemMad Leaf CRF SystemGunDay.plPiekarnia Kabur GnieznoStrzelnica JOKERCarpatia ArmsPIRO BrzegWorek KościStrzelnica Smolany@

01/05/2026

Większość ludzi myśli, że „boję się bić” to słabość… a prawda jest dużo mniej wygodna, bo to bardzo często jest sygnał, że twoje ciało już kiedyś zapłaciło za przemoc i dobrze zapamiętało rachunek. To jest bardzo ważny temat, bo „boję się bić” najczęściej nie oznacza tchórzostwa. Bardzo często oznacza: ciało nauczyło się, że konflikt fizyczny = zagrożenie życia, upokorzenie, utrata kontroli, kara, wstyd albo zamrożenie. I taki człowiek nie potrzebuje instruktora, który powie mu „przełam się”, tylko instruktora, który rozumie, że pracuje nie tylko z techniką, ale z układem nerwowym… i tu się robi problem, bo większość tego kompletnie nie kuma.

Lęk przed walką może mieć kilka różnych źródeł. U jednej osoby będzie to zwykły brak doświadczenia i niepewność, nic wielkiego, do ogarnięcia. U drugiej trauma po pobiciu, przemocy domowej, szkolnym znęcaniu, napaści, gwałcie, przemocy partnerskiej albo długotrwałym upokarzaniu. U trzeciej osoba nie boi się samego bólu, tylko boi się, że „zrobi komuś krzywdę”, „straci kontrolę”, „będzie miała problemy prawne” albo „znowu zastygnie”… i to ostatnie widzę na szkoleniach non stop, ludzie się tego wstydzą, ale to jest czysta fizjologia. NICE jasno mówi, że PTSD to nie jest tylko „wspomnienie”, tylko cały pakiet: ponowne przeżywanie, unikanie, nadmierne pobudzenie, dysocjacja, odrętwienie emocjonalne, problemy interpersonalne i negatywne postrzeganie siebie. I źródła? Napaść fizyczna, seksualna, przemoc domowa, wojna, tortury, nawet ekspozycja zawodowa na traumę… więc nie, to nie jest niszowy problem.

I teraz ważna rzecz, bo tu ludzie robią głupi błąd: w samoobronie trzeba rozdzielić kilka problemów. Lęk przed bólem, lęk przed agresją, lęk przed odpowiedzialnością, lęk przed oceną, lęk przed utratą kontroli, zamrożenie, wstyd po wcześniejszym upokorzeniu, wyuczona bezradność oraz unikanie bodźców przypominających przemoc. To są różne mechanizmy. Różne. A większość trenerów wrzuca to do jednego worka i wali jedno rozwiązanie. No to nie działa, nie będzie działać i potem ludzie odpadają.

W sytuacji zagrożenia organizm nie działa jak komputer, zapomnij o tym. Najpierw włącza się szybki system alarmowy: ciało skanuje zagrożenie, rośnie napięcie, przyspiesza oddech, serce, wzrasta czujność. Przy wysokim pobudzeniu może pojawić się walka, ucieczka albo zamrożenie. I to zamrożenie to nie jest „wybór”, tylko reakcja. W traumie problem polega na tym, że bodziec podobny do dawnego zagrożenia odpala ten system jak alarm przeciwpożarowy… nawet jak ognia nie ma. I dlatego ktoś na treningu „wie”, co ma zrobić, a w kontakcie stoi jak wryty. On nie zapomniał techniki. On ją chwilowo traci, bo układ nerwowy mówi „przetrwanie”, a nie „ładna kombinacja”.

W modelu terapii przedłużonej ekspozycji mówi się wprost: po traumie powstaje struktura strachu, gdzie masz bodziec, reakcję fizjologiczną i znaczenie typu „nie dam rady”, „to mnie zabije”, „jestem bezradny”. I teraz większość ludzi robi dokładnie to, co pogarsza sprawę… unika. Bo się boi kontaktu, więc unika sparingu, krzyku, konfrontacji, patrzenia w oczy, mocniejszego chwytu, pracy z większym partnerem. Po uniknięciu przychodzi ulga. Mózg zapisuje: „uniknąłem = przeżyłem”. I po wszystkim. Lęk rośnie. I tu większość ludzi odpada, serio.

Dlatego praca nie polega na wrzuceniu człowieka w chaos i „zobaczymy co zrobi”. To jest głupota, nie trening. Praca polega na kontrolowanej, stopniowej ekspozycji. Najpierw bezpieczny kontakt, potem presja, potem decyzja, potem ograniczony chaos, potem symulacja. Małe dawki bodźca, poczucie kontroli, powtarzalność, bezpieczeństwo, praca z oddechem, jasne granice, brak upokorzenia. To nie jest miękkie podejście. To jest skuteczne podejście. I tak, na sali nie robisz psychoterapii, ale jak nie rozumiesz tego mechanizmu, to robisz ludziom krzywdę.

I teraz kolejna niewygodna rzecz… nie wszystko jest do ogarnięcia na macie. Instruktor powinien umieć rozpoznać czerwone flagi. Flashbacki, ataki paniki, dysocjacja, samookaleczenia, myśli samobójcze, niekontrolowane wybuchy agresji, uzależnienia, ciężka depresja, zaburzenia snu, koszmary, utrata kontaktu z rzeczywistością albo tekst typu „boję się, że komuś zrobię krzywdę”… to nie jest materiał na „jeszcze jedną rundę”. NICE jasno mówi o planie bezpieczeństwa przy ryzyku skrzywdzenia siebie lub innych. Czyli co? Przerywasz, rozmawiasz, kierujesz do specjalisty. Bez ego. Trening samoobrony może wspierać terapię, ale jej nie zastąpi. I kto mówi inaczej, ten sprzedaje iluzję.

Do tego dochodzi wymiar społeczny, który ludzie ignorują. Wielu nie boi się samej przemocy. Oni boją się tego, co będzie po. Boją się, że będą „agresorami”, że ktoś ich nagra, że sąd ich zmiecie, że rodzina się odwróci, że się ośmieszą, że zamarzną i ktoś to zobaczy. U kobiet często dochodzi historia przekraczania granic, przemocy seksualnej, wychowania do bycia „grzeczną”. U facetów wstyd… „facet powinien umieć się bić”. I milczą. A potem stoją na treningu i nie są w stanie ruszyć ręką.

Dlatego język instruktora ma znaczenie. Nie mówisz „nie bój się”, bo to jest idiotyczne. Mówisz: strach jest normalną reakcją organizmu. My nie usuwamy strachu. My uczymy ciało działać mimo strachu. I to jest robota. Brudna, powolna, czasem frustrująca. Ale działa.

Na szkoleniach widzę to ciągle. Ludzie nie mają problemu z techniką. Mają problem z momentem decyzji. Z tą sekundą, kiedy ciało mówi „stój”, a sytuacja wymaga „działaj”. I cała sztuka polega na tym, żeby ten moment skrócić. Nie wyeliminować strach. Skrócić paraliż.

I teraz brutalna prawda na koniec… nie każdy musi lubić przemoc. Nie każdy musi chcieć się bić. Ale każdy, kto chce się obronić, musi zaakceptować jedno: w pewnym momencie będziesz musiał zrobić coś, czego nie lubisz. I albo ciało będzie na to gotowe, albo nie.

Co o tym myślisz? Miałeś taką blokadę? Napisz w komentarzu, podyskutujmy, bo to temat, który dotyczy więcej ludzi niż się przyznaje. Udostępnij to komuś, kto „boi się bić”, ale nigdy tego nie powiedział na głos.

Jeśli chcesz wejść w temat głębiej, zapraszam na szkolenia „Instynkt vs Paragraf” oraz „City Jungle”. A jeśli chcesz zrozumieć, co dzieje się w głowie i ciele w sytuacji zagrożenia, sięgnij po książkę „Psychologia przetrwania. Od instynktu do strategii”.

Współpraca:
Mad Leaf CRF System
Damian Laszuk AIS System
Strzelnica JOKER
GunDay.pl
Piekarnia Kabur Gniezno
Carpatia Arms
PIRO Brzeg
Worek Kości
Strzelnica Smolany

29/04/2026

Uwaga SZKOLENIE
Od dawna dostawałem feedback, żeby połączyć moje wykłady z praktyką Liścia i zrobić z tego jeden konkretny blok szkoleniowy.

No to robimy.

Zapraszam na szkolenie, które moim zdaniem może być dla wielu z Was przełomowe. Szczególnie dla osób, które na co dzień mają do czynienia z bronią bądź są zainteresowane realną obroną konieczną.

Dlaczego?

Bo to nie jest program „z internetu”. To jest efekt naszego doświadczenia, które można by podzielić na trzy bardzo znaczące etapy.

Pierwszy- cywil. Obaj prowadziliśmy kluby samoobrony, budowaliśmy warsztat, uczyliśmy się pracy z ludźmi i widzieliśmy, jak wygląda podejście do przemocy z perspektywy osoby, która nigdy jej realnie nie doświadczyła.

Drugi - służba. Pierwsza linia. Tu teoria bardzo szybko weryfikuje się w praktyce. I tu też nasze drogi się różnią Liściu ABW, ja Oddział Specjalny ŻW, głównie poza RP. Inne środowisko, inne sytuacje, inne wnioski.

Trzeci - szkoleniowca do której trafiliśmy obaj na koniec swojej błyskotliwej kariery😂, gdzie trzeba było przełożyć doświadczenie na konkretne rozwiązania dla MSWiA i MON.

Dzisiaj dalej działamy w tych obszarach jako kontrahenci i jednocześnie szkolimy cywilów. Widzimy, jak zmienia się zagrożenie i jak często odpowiedź na nie jest nietrafiona.
Ja dodatkowo coraz więcej pracuję jako biegły sądowy coraz więcej i coraz bardziej zawiłe sprawy uświadamiają mi jak ważna jest kwestia prawna w naszych wyobrażeniach o bezpieczeństwie które kończą się niejednokrotnie w rozważaniach o technice.

I dokładnie na tym bazuje to szkolenie.
Łączymy:
praktykę
doświadczenie operacyjne
realia szkoleniowe
i aspekty prawne

Bez reklamowo-instagramowej ściemy.

Jeśli to zagra, mam w głowie dorzucić trzecią osobę. Gościa, który jest kompletnie poza schematem. Niewygodny, bezpośredni, czasem za mocny -pali mosty i nie bierze jeńców. Ale ma bardzo konkretne przemyślenia, szczególnie w temacie białej broni. I to może namieszać w głowach. (D.L.😉👊)

Ale to w swoim czasie.

Na teraz jeśli ktoś chce przyjechać, zobaczyć i poczuć, jak wygląda realna samoobrona, strzelectwo i obrona konieczna w kontekście prawa zapraszam do Pucka.

Szczegóły w komentarzu.

Pozdrawiam.

Mad Leaf CRF System
Damian Laszuk AIS System

Personal - Defence

25/05/2026

18/05/2026

09/05/2026

08/05/2026

01/05/2026

29/04/2026

Adres

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skróty

Udostępnij

Kategoria