09/01/2026
Martwe drewno kojarzy się często z „bałaganem w lesie”, tymczasem pełni ono kluczową rolę w obiegu pierwiastków i magazynowaniu węgla.
W opublikowanym właśnie artykule w czasopiśmie Science of the Total Environment naukowcy z naszego Wydziału w składzie: mgr inż. Adam Górski, prof. dr hab. inż. Ewa Błońska oraz prof. dr hab. inż. Jarosław Lasota opisali, jak długotrwała susza wpływa na funkcjonowanie układu martwe drewno–gleba w warunkach klimatu umiarkowanego.
Badania prowadzono w warunkach kontrolowanych, symulując wieloletnią suszę, z jaką coraz częściej mamy do czynienia w Polsce. Analizowano glebę i leżące na nim martwe drewno, badając zmiany zawartości: węgla (C), azotu (N), fosforu (P) oraz związków ligninowych. Wykorzystano powszechne gatunki drzew występujące w polskich lasach, zarówno liściaste, jak i iglaste.
Najważniejsze wyniki pokazują, że susza istotnie zmienia sposób funkcjonowania leśnych ekosystemów:
• wzrastają stosunki C/N i C/P, co oznacza utrudnioną dostępność składników pokarmowych – pokazuje to osłabienie żyzności środowiska,
• ograniczony zostaje transfer azotu i fosforu z martwego drewna do gleby, co oznacza, że zarówno martwe drewno, jak i gleba w czasie suszy stają się mniej korzystnym siedliskiem dla życia mikrobiologicznego oraz większych organizmów.
• w ekosystemie akumulują się bardziej odporne formy węgla, związane m.in. z ligniną, co może przełożyć się na dłuższe zaleganie drzewa w lesie,
• reakcje są zróżnicowane gatunkowo – drewno drzew iglastych reaguje inaczej niż liściastych ze względu na różny skład chemiczny.
W praktyce oznacza to, że w warunkach nasilających się susz i zmiany klimatu:
• obieg składników odżywczych w lesie może ulec spowolnieniu,
• gleby leśne mogą być słabiej zasilane w pierwiastki uwalniane z rozkładającego się drewna,
• martwe drewno coraz częściej będzie pełnić rolę długoterminowego magazynu węgla w środowisku, a nie źródła składników pokarmowych.
Serdecznie gratulujemy publikacji! Link do artykułu znajduje się w komentarzu.
