Anna Jurewicz Społeczność

09/05/2026

Za nami tydzień matur, przed nami tydzień egzaminu ośmioklasisty. Dla dyrektorów i dyrektorek chyba najbardziej stresogenne dni. Poczucie odpowiedzialności, aby wszystko przebiegło sprawnie, koniczność fizycznego przekraczania granic (odbieranie arkuszy egzaminacyjnych o świcie, koniczność dopilnowania wszystkich procedur). Ogromny wysiłek, dezorganizacja pracy szkoły, konieczność zadabania o najdrobniejsze szczegóły, aby egzaminy przebiegły prawidłowo.
Dlatego ten weekend powinien być czasem totalnego resetu dla dyrekcji!!!
Julia Cameron w swojej książce "Droga artysy. Jak wyzwolić w sobie twórcę" proponuje dwa narzędzia, które odgrywają decydującą rolę w twórczym odrodzeniu. Są to "poranne strony" i "randka artystyczna".
Poranne strony to zapisywanie codzienne rano trzech stron. NIe chodzi tu o teksty na jakiś konkretny temat, raczej to mają być zapisy w stylu "strumień świadomości".Takie wyrzucenie z głowy tego wszystkigo, co w niej jest. Bez ładu i składu, bez zastanawiania się, czy to ma sens. Ja już od dłuższego czasu praktykuję isnaie porannych stron i muszę przyznać, żę to bardzo pomaga. Szczególnie w trudnych momentach.
Artystyczna randka zaś to - jak pisze autorka "czas, na przykład dwiego godziny tygodniowo, zarezerwowany i przeznaczonyna pielęgnowanie świadomości twórczej, swojego wewnętrznego artysty." To czas na coś, co zrobisz tylko dla siebie i tylko ze sobą! Bez rodziny, przyjaciół. To może być spacer, jakaś aktywność fizyczna (bieganie, joga), wyjście na wystawę albo cokolwiek.
Pomyślałam, że te sposoby proponowane przez Julię Cameron mogą bardzo sprawdzić się w resecie po trudnym tygodniu i przed trudnym tygodniem. 😄😄
Trzy kartki, na które wylejesz wszystki swoje stesy, obawy, trudne chwile mogą być wspaniała drogą do oczyszczenia umysłu.
A randaka ze sobą może stać się momentem odzyskania równowagi i totalnej regeneracji.
Bez względu jednak jaki sposób wybierzesz
Ja proponuję na ten weekend wersję minimalistyczną - jedna godzina tylko dla Ciebie. A jeśli dasz radę - to niech będą i dwie‼️‼️‼️
Pamiętaj - dbanie o swój dobrostan to podstwowy obowiązek każdego lidera, każdej liderki. Bo nie możesz dać innym tego, czego sama/sam nie masz.

05/05/2026

Dzieci uczą się świata szybciej niż nam się wydaje. Nie z tego, co mówimy, tylko z tego, co robimy, jak się zachowujemy, jak reagujemy. Modelowanie to najszybszy i najgłębszy sposób uczenia.

W badaniach, które cytuje Carol Dweck w swojej książce „Nowa psychologia sukcesu”, jest opisana scena, która zostanie ze mną na długo. Maltretowane maluchy, widząc płaczące dziecko, reagowały… złością. Jakby powtarzały lekcję, którą same dostały: „Płacz trzeba ukarać.” („Małe ofiary przemocy często zaczynały się złościć na płaczących…”) A dzieci, które nie doświadczały przemocy? Podchodziły, żeby pomóc. Bo to właśnie zobaczyły w swoim świecie.

I tu powstaje pytanie, które dotyczy nas — nauczycieli, rodziców, wychowawców:

Jaką lekcję dajemy dzieciom, kiedy reagujemy na błąd karą w postaci jedynki? A na trudność — porównywaniem z innym, którzy „jakoś sobie radzą”? A na emocje — uwagą w dzienniku albo słowami: „uspokój się”?

Dweck pisze, że karanie nie uczy myślenia. Uczy jedynie unikania błędów. I zamykania się.

Dzieci nie potrzebują dorosłych, którzy „wystawiają werdykt” i określą, jakie dane dziecko jest. Potrzebują dorosłych, którzy otwierają drogę rozwoju. Którzy pokazują, że błąd to informacja, co jeszcze trzeba zmienić, nad czym pracować, a nie zagrożenie. Że emocje są sygnałem, a nie problemem. Że trudność to początek, a nie koniec.

Nie mamy wpływu na to, jak reagowali i czego nauczyli rodzice naszych uczniów swoim zachowaniem. Ja zawsze pozostaję w przekonaniu, że robili najlepiej, jak umieli. W oparciu o takie zasoby, jakimi dysponowali.

Jednak, kiedy dziecko przychodzi do szkoły to my – nauczycielki i nauczyciele, dyrektorzy i dyrektorki – kreujemy świat, w jakim teraz rozwijać się będą dzieciaki. To my jesteśmy wykształceni, kompetentni i my powinniśmy działać zgodnie z dzisiejszą wiedzą na temat tego, jak się uczymy, jak działa nasz mózg, co angażuje w proces uczenia się.

Więc tworzymy mikroświat, w którym dziecko uczy się samoregulacji, wytrwałości i odpowiedzialności i w którym kształtujemy jego "growth mindset". Świat rozwoju, bez rywalizacji i porównywania. Gdzie błędy są krokiem w procesie uczenia się, a nie powodem do kary.

Edukujmy też rodziców – żeby sami mogli w podobny sposób wspierać swoje dzieci w rozwoju 😊

Wspólnie twórzmy światy przyjazne rozwojowi wszystkich naszych uczniów.

poniżej - frament ksiażki Carol Dweck.

03/05/2026

Dzieje się, oj dzieje :-) Założyłam grupę dla uczestników webinarów. Jeśli ktoś z Was nie zapisał się na webinary o szkodliwości rywalizacji polegającej na porównywaniu się z innymi a chciałby dołączyć do grupy, to napisz do mnie na priv :-)
Nazwałam tę grupę Archipelag Edukacja.

Wikipedia mówi: ➡️Archipelag w geografii to po prostu grupa wysp, które leżą blisko siebie i tworzą pewną całość — geograficzną, krajobrazową, a często także kulturową.
Tak jak my, ludzie edukacji, którzy chcą szkoły opartej na rozwoju i współdziałaniu. Każdy z nas to osbna wyspa - i równocześnie łączy nas potrzeba tworzenia szkoły bez ocenozy, bez lęku, bez konkursów i absurdalnego liczenia średnich. Szkoły, w której każdy doświadczy rozwoju :-) Jesteśmy jak archipelag 😄👍🏼
A dla tych, którzy jeszcze nie widzieli ostatniego odcinka serialowych webinarów, skrót przygotowany przeze mnie i NotebookLm :-) Bardzo inspirujący :-)

02/05/2026

Czasami ogarnia mnie już zniechęcenie. Bo ciągle widzę, ile szkół, ilu dyrektorów, ilu nauczycieli pracuje według przestarzałego wzorca.
Czasami jednak przychodzi wiadomość, która dodaje wiatru w żagle! Taką wiadomość właśnie otrzymałam od Renata Chwałek: "Zmiana zaczyna się od nauczyciela. Jestem na etapie zmian, jestem rozwojowa, ciągle poszukuję. Od 30 lat jestem nauczycielem i widzę, że edukacja potrzebuje nowego podejścia do ucznia. Nie rywalizacja a współpraca, nie ocenianie a uważność i relacje. Nie wszyscy nauczyciele są otwarci na zmiany, jest im tak dobrze. Przychodzą młodzi nauczyciele i dalej pracują tak, jak kiedyś oni się uczyli.
Gdyby nie chęć do ciągłych poszukiwań, jak można pracować inaczej, nie dotarłabym do Pani webinarów.
Ostatni webinar dał mi dużo do zrozumienia. Nie konkursy a projekty, których tak się obawiamy. Nie oceny a informacja zwrotna. Nie czerwone paski a docenienie każdego ucznia na koniec roku szkolnego. No i ten wspólny taniec💃 na zakończenie roku szkolnego, choć znałam go w innej wersji.
Dziękuję za to, że pani dzieli się swoją wiedzą, świeżym spojrzeniem na edukację.
Musimy odejść od pruskiego modelu nauczania na rzecz neurodydaktyki i podążać za zmianami, które i tak są nieuniknione.
Pozdrawiam serdecznie 🙂"
A Anna Fatyga napisała, że dzięki kursowi coachingowemu ze mną uświdomiła sobie, że jest kaktusem (🤣) i że to ważny moment dla niej, bo teraz ma świadomość, co może zmienić :-)
Dziękuję za każde dobre słowo. Za to, że piszecie, że Was przekonuję do wkraczania na drogę zmian. Że zauważacie potrzebę tych zmian.
To bardzo wspierające dla mnie 😍👏🏼 i wierze, że dla innych też. Bo zawsze jest dobry moment, żeby zmienić coś w swojej praktyce nauczycielskiej na lepsze 👍🏼😍😄 Tylko trzeba chcieć‼️

02/05/2026

🌿 Za nami trzy webinary o szkodliwości rywalizacji opartej na porównywaniu się.
Niestety, ciągle jedno jest pewne: w wielu szkołach stopnie wciąż zastępują… uczenie się.

A przecież uczeń uczy się wtedy, kiedy popełnia błędy.
Błąd to informacja, nie porażka.

Tymczasem stopień z kartkówki, która według wielu nauczycieli jest tylko sprawdzeniem, czy uczeń uczy się na bieżąco:

❌ nie mówi, co jest dobrze‼️
❌ nie mówi, co poprawić ‼️
❌ nie mówi, jak to zrobić‼️

Stopień zamyka rozmowę.
Informacja zwrotna ją otwiera.

Ocena sumująca ma sens na końcu procesu, kiedy uczeń już przeszedł drogę, poprawił, zrozumiał.
Wtedy stopień wystarczy.
A jeśli coś jeszcze wymaga pracy — potrzebna jest wskazówka, nie cyfra.

✨ Refleksja:
Jeśli chcemy, by dzieci wierzyły, że mogą się rozwijać, musimy przestać traktować błędy jak coś złego, coś, co nie powinno się zdarzyć.
Bo błąd to początek — nie koniec.

Poniżej, krótki film stowrzony przez NotebookLm w oparciu o materiały z drugiego webinaru.
Ciekawa jestem Waszych refleksji o ocenianiuw szkole w kontekście tych badań :-)

27/04/2026

Można by powiedzieć, że nie ma ucznia, który w ciągu roku szkolnego nie zrobiłby żadnego postępu.
Jedni mniejszego, inni większego — ale każdy na koniec roku robi coś lepiej niż na początku, wie więcej niż we wrześniu, rozwija się na swój sposób i w swoim tempie.

Pytanie brzmi:
czy ktoś to naprawdę dostrzega?
Czy nauczyciele są gotowi zauważyć nawet najmniejszy krok naprzód?
Czy zakończenie roku daje uczniom poczucie, że warto się starać, bo ich wysiłek zostanie zauważony i doceniony?

Niestety, w wielu szkołach wciąż celebruje się głównie świadectwa z biało‑czerwonym paskiem.
A pozostali…?
Najczęściej słyszą, że „nie mają czego świętować” i że „następnym razem powinni bardziej się postarać”.

Jakie są tego skutki?

🎒 Ci z paskami — czują presję, lęk przed utratą statusu, stres związany z utrzymaniem wyniku.
🎒 Ci bez pasków — czują frustrację, zniechęcenie i przekonanie, że ich wysiłek nie ma znaczenia.

To nie jest system, który wzmacnia.
To system, który dzieli.

Czas to zmienić.

Już jutro, podczas ostatniego webinaru z cyklu „Szkoła bez rywalizacji”, opowiem o tym, jak podsumować rok szkolny tak, aby większość uczniów poczuła, zobaczyła i zrozumiała, że rozwój ma sens — niezależnie od tego, czy ich świadectwo ma pasek, czy nie.

Jeszcze możesz dołączyć.
To będzie ważna rozmowa.

Link do zapisów w komentarzu :-)

26/04/2026

W polskich szkołach wciąż utrzymujemy praktyki, o których wiemy, że szkodzą: rankingi, średnie, konkursy, porównywanie uczniów. Robimy to nie dlatego, że to działa. Robimy to, bo „zawsze tak było” i nie bardzo mamy pomysły, czym to zastąpić.
Tymczasem badania nad klimatem szkolnym są jednoznaczne: porównywanie obniża dobrostan uczniów i blokuje uczenie się. Rywalizacja nie buduje odporności psychicznej. Rywalizacja buduje lęk.
Jeśli uczeń boi się błędu, oceny i tego, jak wypadnie na tle innych — nie będzie podejmował wyzwań. Nie będzie zadawał pytań. Nie będzie próbował. Nie będzie się rozwijał. Dotyczy to wszystkich uczniów - zarówno tych, którzy otrzymują wysokie stopnie, jak i tych, którzy sobie gorzej radzą.
Dlatego mówię wprost: kultura „bez rywalizacji” nie jest opcją. Jest koniecznością.
To ona tworzy bezpieczeństwo psychologiczne — warunek, bez którego nie ma ani motywacji, ani odwagi, ani odporności psychicznej.
W środowisku bez rywalizacji uczniowie: ✔ podejmują wyzwania, bo nie boją się porażki ✔ budują sprawczość, bo widzą własny postęp ✔ rozwijają odporność, bo uczą się, że błąd to naturalny etap uczenia się ✔ tworzą zdrowe relacje, bo nie są dla siebie zagrożeniem.
Jeśli chcemy szkoły, która naprawdę przygotowuje do życia, musimy odejść od kultury porównań i zacząć budować kulturę rozwoju.
To jest kierunek, który wybieram. I do którego zapraszam innych. Jeszcze możesz dołączyć do cyklu trzech bezpłatnych webinarów „Szkoła bez rywalizacji”. Dwa pierwsze już za nami, trzeci już we wtorek 28.04.2026 g. 18.00 – 19.00. Jeś.li się zapiszesz, otrzymasz nagrania uprzednich odcinków, a w trzecim możesz być z nami online, a jeśli nie – też otrzymasz nagranie 😊

25/04/2026

https://youtu.be/ogwPRvp_hHc?is=9DdoRYb-RppMYda2
Bardz polecam wysłuchanie. Szczególnie w drugiej części odcinka jest wiele treści bardzo inspirujących dla nauczycieli i liderów edukacji👍😍😁

4 likes. "SKUPIENIE: kluczowa umiejętność XXI wieku || prof. Daniel GOLEMAN"

24/04/2026

Moje intensywne życie sprawiło, że przegapiłam wczorajszy Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich. A przecież też jestem autorką i - czego nie dodałam w wydanej przeze mnie książce - napisałam ją sama, bez pomocy AI‼️
Jeśli więc jeszcze nie masz mojej książki, to... masz szansę zamówić ją (w promocyjnej cenie) na mojejj stronie internetowej (link umieszczę w komentarzu). Oczywiście każda zamówiona ksiażka frunie z dedykacją 😄😍
Ta ksiażka to rodzaj osobistego poradnika. Jej pisanie pomogło mi przetrwać bardzo trudny okres w moim życiu. Pisałam ją, żeby przekazać Wam - liderom edukacji - mój sposób na tworzenie turkusowej organizacji, opartej na odpowiedzialności, samozarządzaniu i szansy pełnego rozwoju dla wszystkich pracowników. 🙂
Jak odbierają ją czytelniczki i czytelnicy? Na przykład tak: "Aniu, skończyłam czytać Twoją ksiażkę. Jest świetna. Praktyczna, dużo wiedzy przekazujesz w doskonały sposób." Ela Oszewska
Ciekawa jestem, jak Tobie spodoba się moja ksiażka i czy już wiesz, o co chodzi z tymi kaktusami⁉️

23/04/2026

Wczorajszy - drugi już - webinar z cyklu "Szkoła bez rywalizacji" to była potężna dawka konkretnej wiedzy‼️‼️‼️Przedstawiłam wyniki eksperymentu Ruth Butler i koncepcję "growth mindset" vs. "fixed mindset" Carol Dweck.
Myślę, że po tych twardych dowodach na to, jak działają stoponie, a jak komentarz (informacja zwrotna) oraz jak przekonanie na swój temat wpływa na nasze działania, wszyscy porzucą tradycyjne - szkodliwe praktyki szkolne!!! Chcę w to wierzyć, że zmiana będzie obejmować kolejne, kolejne szkoły i kolejnych nauczycieli.
Podkreślam, że to zmiana przynosząca pożytek przede wszystkim uczniom ale też nauczycielom. Nasza praca stanie się bardziej efektywna, mniej stresująca i budująca mindset nauczyciela 👍🏼😄
Jesli jeszcze się nie zapisał_ś, to jeszcze możesz to zrobić. Link do zapisów w komentarzu. Otrzymasz nagrania dwóch pierwszych odcinków :-)
Do zobacenia 28.04.2026

22/04/2026

Już dziś drugi odcinek serialu "O szkodliwości rywalizacji w szkole". Postawimy sobie pytania:
„Co sprawia, że stopień w procesie uczenia się działa jak hamulec?”
„Co robi z uczniem słowo ‘jeszcze"?
„Jak komentarz zmienia motywację? (eksperyment Butler)”
„3 zdania, które budują nastawienie na rozwój — i 3, które je niszczą.”
i odpowiemy na nie!!!

W uprzednim ocinku rozprawiłam się z mitami dot. motywującej roli konkursów i stopni. W tym - pokażę wyniki badań dwóch nisamowitych kobiet: Ruth Butler i Carol Dweck. Może to przekona nieprzekonanych?!
Jeszcze możesz dołaczyć.
Link do zapisów w komentarzu :-)
Do zobaczenia o 18.00 :-)