31/07/2026
𝐒𝐨𝐦𝐬 𝐢𝐬 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐤 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭. 𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐨𝐮𝐝𝐞 𝐦𝐚𝐧𝐢𝐞𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧.
Misschien ben jij degene die altijd vooruitdenkt. Alles regelt. Moeilijk om hulp vraagt. Degene waarvan iedereen zegt: “𝘑𝘪𝘫 𝘳𝘦𝘥𝘵 𝘫𝘦 𝘸𝘦𝘭.”
En misschien klopt dat ook.
Je hébt jezelf al zo vaak gered.
Maar ergens onderweg ben je misschien gaan geloven dat je alles alleen moest dragen.
Niet omdat je dat graag wilde.
Maar omdat het ooit veiliger voelde om niemand nodig te hebben.
In systemisch werk zie ik dit vaak terug.
Niet als een karaktereigenschap, maar als een plek die ooit is ontstaan vanuit liefde. Een kind dat voelde: 𝘪𝘬 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘨𝘳𝘰𝘰𝘵 𝘻𝘪𝘫𝘯, 𝘴𝘵𝘦𝘳𝘬 𝘻𝘪𝘫𝘯, 𝘻𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘨𝘢𝘢𝘵.
Wat toen helpend was, kan je nu ongemerkt gevangen houden.
Want zolang jouw zenuwstelsel waakzaam blijft, voelt ontvangen spannender dan geven.
Voelt loslaten onveiliger dan controleren.
En voelt hulp vragen kwetsbaarder dan alles zelf blijven doen.
De uitnodiging is niet om minder sterk te worden.
De uitnodiging is om te ontdekken dat je kracht niet verdwijnt wanneer je zachter wordt.
Dan ontstaat er een leven waarin je niet alleen draagt, maar ook gedragen mag worden.
Waarin je je niet steeds hoeft te bewijzen.
En waar je mag gaan ervaren dat je veilig bent.
Ook als je niet alles onder controle hebt.
Herken je jezelf hierin? Ik ben benieuwd wat deze woorden bij je raken.
