31/12/2025
Zomaar een jaar.
Vanmorgen liep ik over de hei. De natuur in rust, alles teruggetrokken in zichzelf. Het nodigt uit om hetzelfde te doen; naar binnen gaan, stilstaan, voelen, terugkijken. Niet om vast te houden, maar om te zien wat er dit jaar allemaal bewoog, ook in mij. Dee afgelopen maanden hoorde ik regelmatig: “Wat knap dat je dat zomaar gedaan hebt.” Maar niets is zomaar.
Een jaar geleden werkte ik nog als leidinggevende in de zorg bij . Ik voelde al langer dat dit niet meer was wat ik te doen had, maar wat dan wel… dat wist ik niet. Of misschien wist ik het diep vanbinnen al jaren, maar durfde ik het nog niet te zien. Onzekerheid, angst, verwachtingen van anderen, het hield me tegen. En ik liet me tegenhouden.
Ik kreeg een nieuwe functie aangeboden, een tussenstap misschien. En terwijl ik mijn oude rol afrondde, probeerde ik te luisteren naar wat er in mij wilde verschuiven. Dat was niet makkelijk. Afscheid nemen vond ik moeilijk. Het idee dat ik mensen achterliet, dat dingen anders zouden lopen zonder mij. Maar niets is werkelijk van mij afhankelijk. De wereld beweegt door, en ik mag daarin meebewegen.
In mei kwam de vraag om bij te komen werken. Ik was net gestart in mijn nieuwe functie, maar dit voorstel liet me niet meer los. Terug naar werken met kinderen. Terug naar waar ik ooit begon. Maar nu vanuit een andere bedding, meer geworteld in mijzelf. Twintig jaar had ik bij mijn vorige werkgever gewerkt. Het was vertrouwd, veilig, bekend.
En toch wist ik: het is tijd. Tijd om te vertrekken. Tijd om te vertrouwen. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat blijven staan geen optie meer was.
In juni zette ik de stap naar zelfstandigheid. Een grote stap, waarbij financiële zekerheid wegviel. En hoewel het achteraf misschien lijkt alsof het vanzelf ging, was dat niet zo. Het was springen zonder te weten waar ik zou landen. Naast mijn werk bij Grond startte ik mijn eigen praktijk: Eik coaching en begeleiding. Zonder precies te weten hoe het eruit moest zien. Zonder af te zijn.
Door het jaar heen merkte ik hoe belangrijk het is om stil te staan bij de vragen die richting geven: Van waaruit doe ik dit? Klopt het nog? Wat vraagt om aandacht? Wat mag veranderen? Waarmee moet ik stoppen zodat er iets nieuws kan ontstaan? Vragen die ik mezelf telkens opnieuw moet stellen, omdat ze me helpen om te blijven voelen wat klopt, ook als het schuurt.
Het leven beweegt, net als de seizoenen. En ik beweeg mee. Het vraagt blijven werken, blijven kijken, blijven voelen. Steeds weer terug naar mezelf. Mijzelf een spiegel voorhouden en ook laten voorhouden. Niet meer vanuit wilskracht of overleven, maar vanuit kracht. In die beweging ontstaat rust.
Natuurlijk voel ik soms onzekerheid. Niet weten welke kant op. Maar ik vertrouw op de stroom van het leven. Dat we aankunnen wat op ons pad komt. Dat we komen waar we moeten zijn. En dat het leven zich ontvouwt vanuit het hier en nu, precies in het tempo dat klopt.
In de winter op de hei zie ik het terug: rust, verstilling, helderheid. Een mooi moment om dit jaar zacht af te sluiten en te erkennen dat ik nog steeds aan het leren ben. Nog steeds val ik, en sta ik weer op. En steeds keer ik terug naar mezelf, de natuur en het leven.
www.eikcoaching.nl
