https://www.facebook.com/1014035321784394/

TeamHenkie, Veendam (2026)

23/08/2026

Kanker is meer dan alleen die ziekte.. || Afsluiting 🤍

Toen ik begon met dit verhaal wist ik niet wat mij te wachten stond en wat het met mij zou doen.

Het delen van mijn verhaal heeft mij een soort van rust gegeven, maar het speelt ook weer heel erg op in mijn hoofd. De hele week slaap ik al ontzettend slecht. Toch ben ik blij dat ik het gedeeld heb.

Het verhaal is ontzettend goed ontvangen en daar ben ik jullie echt heel dankbaar voor.

Ik wilde vooral laten zien dat kanker veel meer is dan alleen die ziekte. Het gaat over een persoon. Een familie. Je gezicht. Je werk. Geld. Angst. Toekomst. Maar vooral over hoe je daarna verder moet. Daar kom ik mezelf nog behoorlijk vaak tegen.

Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel meegemaakt. De dood een aantal keer in de ogen gekeken. Mijn halve gezicht kwijtgeraakt, wat mij mentaal helemaal heeft gebroken. Ik heb momenten gehad dat ik gewoon niet meer verder wilde. En heel soms zijn die momenten er nog steeds.

Maar ik probeer er nu voorzichtig uit te komen.

Het delen van mijn verhaal geeft mij enorm veel positieve energie. De lieve reacties, berichten en steun betekenen echt ontzettend veel voor mij. Het houdt mij op de been. ❤️

En hoewel het nog lang niet goed gaat, sta ik hier nog steeds.

Ik loop weer hard. Ik wil weer aan het werk en ben mijn mogelijkheden aan het bekijken. Ik wil nieuwe dingen meemaken. Maar vooral wil ik weer kunnen genieten. Genieten zonder angst. Weer positief naar de toekomst kijken.

Maar het allerbelangrijkste: een echte papa voor Milan zijn. ❤️

Ik heb geleerd dat je niet altijd vooruit hoeft te gaan. Soms mag je ook een stapje terug doen.

En misschien is dit wel één van mijn belangrijkste boodschappen:

Wacht niet met leven tot morgen.
Geniet van de mensen om je heen.
Doe de dingen waar je blij van wordt.
Stel ze niet uit. Doe het nu.
En wees lief voor elkaar.

Bedankt aan iedereen die mijn verhalen heeft gelezen, gedeeld of gereageerd.

Ik had nooit verwacht dat mijn verhaal zoveel mensen zou bereiken.

Dit is het einde van ‘Kanker is meer dan alleen die ziekte’.

Maar absoluut niet het einde van mijn verhaal.

En geloof mij… er staan nog heel veel leuke dingen op de planning. 👀

Ik wil één ding misschien wel verklappen. Het heeft onder andere te maken met een camera… 📹
Maar ook met voetbal. ⚽️

Ik blijf mijn verhalen met jullie delen. Juist door het delen krijg ik weer zoveel positieve energie.

Nogmaals bedankt voor het lezen, reageren en delen. ❤️

Op naar het volgende hoofdstuk!

22/08/2026

Kanker is meer dan alleen die ziekte… | Deel 3

De mensen die je onderweg kwijtraakt

Iets waar ik het best moeilijk over vind om te praten, zijn de mensen die je onderweg kwijtraakt.
Als je ziek wordt, merk je ineens wie er echt voor je zijn. Sommige mensen blijven dichtbij en andere mensen verdwijnen langzaam uit je leven.

In het begin krijg je veel berichtjes en vragen hoe het met je gaat. Maar naarmate de tijd verstrijkt wordt dat steeds minder. Op een gegeven moment zijn de behandelingen voorbij en lijkt het voor sommige mensen alsof alles weer normaal is.

Maar voor mij is het nooit meer helemaal normaal geworden. Kanker heeft heel veel stuk gemaakt. Onherstelbaar. Letterlijk en figuurlijk dingen van mij afgenomen.

Ik heb altijd voor andere mensen klaargestaan. Als iemand mij nodig had, probeerde ik te helpen. Daarom doet het best pijn als mensen er voor jou niet meer zijn op het moment dat jij ze misschien zelf nodig hebt.

Maar ik heb ook ontzettend veel mooie mensen leren kennen. Waaronder mijn lotgenoten bijvoorbeeld.
Met sommige mensen hoef je bijna niks uit te leggen. Ze begrijpen gewoon wat je bedoelt. Je kunt met elkaar lachen, maar ook praten over de dingen die moeilijk zijn.

Sommige lotgenoten voelen uiteindelijk gewoon als familie. En juist daarom doet het zo ontzettend veel pijn als je iemand verliest. Ik heb de afgelopen jaren meerdere mensen verloren die een speciaal plekje in mijn hart hebben gekregen. Mensen waarmee ik kon lezen en schrijven. Mensen die mij dingen hebben geleerd en die ik nooit zal vergeten.
Ik mis ze nog steeds.

Soms denk ik nog aan gesprekken die we hebben gehad. Aan de momenten waarop we samen konden lachen, maar ook aan de moeilijke momenten.
Ze zijn er niet meer, maar ze blijven onderdeel van mijn verhaal.

Kanker heeft mij veel afgenomen. Mijn gezondheid, mijn gezicht, mijn oude leven.
Maar het heeft mij ook iets geleerd.
Koester de mensen die er wél zijn.
De mensen die vragen hoe het echt met je gaat.�De mensen die blijven.�De mensen die er zijn, ook als het even minder met je gaat.
Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. ❤️

En misschien is dat uiteindelijk wel het belangrijkste wat ik heb geleerd:
Het gaat niet om hoeveel mensen je om je heen hebt, maar om de mensen die blijven als het moeilijk wordt.

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend. Geniet van de mensen om je heen. Wees dankbaar voor iedere dag.

Mijn verhaal gaat verder! Ik probeer positief te blijven ondanks alles. Ik probeer elke dag die glimlach te laten zien..

15/08/2026

Kanker is meer dan alleen die ziekte… | Deel 2

Na alles wat er lichamelijk gebeurt tijdens kanker, komt er nog een hele andere kant bij kijken.

Werk. UWV. Geld. Je toekomst. En vooral… je hoofd.

Voordat ik ziek werd, werkte ik als elektromonteur. Ik haalde daar ontzettend veel plezier uit. Ik was graag bezig en vond het mooi om met mijn handen te werken. Maar door alles wat er met mijn lichaam is gebeurd, kan ik mijn werk niet meer doen. En dat is best wel een klap.

Je wilt eigenlijk gewoon weer aan het werk. Gewoon weer onderdeel zijn van de maatschappij. Collega’s om je heen. Een reden om ’s morgens uit bed te komen. Maar je lichaam bepaalt soms iets anders. Je komt in de ziektewet, daarna misschien in de WW en uiteindelijk kun je zelfs gedeeltelijk of volledig worden afgekeurd. In mijn geval werd dat uiteindelijk 80 tot 100%.

En dan verandert er ineens ontzettend veel. Niet alleen omdat je je werk kwijtraakt, maar ook omdat je inkomen flink achteruit kan gaan. De rekeningen blijven ondertussen gewoon komen. Elke maand opnieuw kijken hoe je het allemaal moet redden.

Geloof mij… als het kon, was ik allang weer aan het werk gegaan. Maar ik ben druk aan het puzzelen om hier verandering in te brengen. En ik kan jullie één ding beloven: volgend jaar ben ik weer aan het werk. Dan zal er voor mij ook weer veel veranderen en wordt het allemaal een stuk makkelijker.

Ik denk dat heel veel mensen dolgraag willen werken, maar dat hun lichaam het simpelweg niet meer toelaat.

Ook het UWV-traject vond ik ontzettend pittig. Tijdens mijn chemo en bestralingen moest ik bijvoorbeeld naar een verzekeringsarts. Ik was op dat moment ontzettend misselijk, kreeg nauwelijks eten binnen en voelde mij ontzettend zwak. Toch moest ik komen.

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Eerst naar het UMCG voor mijn bestraling en daarna naar het UWV. Een half uur in de auto, wachten en daarna weer terug. Op zo’n moment voelt dat ontzettend zwaar.

En dan zijn er ook nog fouten gemaakt rondom mijn uitkering. Ik had in 2023 al aangegeven dat er volgens mij iets niet klopte. Uiteindelijk kreeg ik in 2025 een brief waarin stond dat er inderdaad fouten waren gemaakt in de berekening van mijn dagloon. Later kreeg ik opnieuw een brief. Ik bleek één van de 43.000 mensen te zijn waarvan het dossier verder onderzocht moest worden.

Dat soort dingen kosten ontzettend veel tijd. En ondertussen zit je maar te wachten.

Maar het moeilijkste? Dat zit niet altijd in het geld of het UWV. Het zit soms gewoon in je hoofd.

Kanker verandert je. Je draagt het de rest van je leven met je mee. Soms zichtbaar, soms helemaal niet.

Ik kijk iedere ochtend in de spiegel en zie wat de ziekte met mij heeft gedaan. Mijn gezicht is veranderd. Ik draag een prothese. Ik kan bijna niets meer ruiken en mijn smaak is grotendeels verdwenen. Ik hoor slecht en heb zenuwpijn. Ook moet ik leven met de hele dag hoofdpijn. Het ene moment is het goed te doen, maar er zijn ook momenten dat ik echt door de grond kan zakken.

Mijn lichaam is niet meer hetzelfde als vroeger.

En soms heb ik daar gewoon ontzettend veel moeite mee. De ene dag gaat het goed. De andere dag helemaal niet.

Ook de angst blijft. Iedere controle opnieuw. Iedere scan opnieuw. Je kunt nog zo vaak te horen hebben gekregen dat het goed gaat, maar ergens blijft die angst zitten.

Wat als ze iets vinden? Die gedachte krijg je niet zomaar uit je hoofd.
Maar ik kan ook steeds beter in de realiteit denken. Als het zover is, dan moet het zo zijn. Ik kan er zelf niks aan veranderen. Het enige wat ik zelf kan doen, is genieten. Genieten van iedere dag die je gegeven is.

En dan heb je ook nog de mensen die je onderweg kwijtraakt.

Niet alleen vrienden die zomaar wegvallen omdat je ziek bent, maar ook mijn lotgenootjes die ik kwijt raak. Mensen met wie ik kon lezen en schrijven. Dat vind ik echt ontzettend zwaar.

Ik heb een periode gehad waarin het heel snel achter elkaar ging. Ik mis ze nog steeds. Ze hebben mij veel geleerd en zitten voor altijd in mijn hart.

Want kanker is niet even een periode die je afsluit.

Je neemt het mee. Elke dag.

Toch probeer ik steeds meer te kijken naar wat ik wél kan.

Ik ben weer gaan hardlopen. Ik probeer meer te genieten van de kleine dingen. Ik wil weer werken. Ik wil nieuwe dingen meemaken. En ik wil mijn verhaal blijven delen.

Want misschien zit er iemand aan de andere kant van dit verhaal die precies hetzelfde voelt.

En misschien denkt diegene:

“Gelukkig… ik ben niet de enige.”

Dat is voor mij één van de belangrijkste redenen waarom ik dit blijf vertellen.

Kanker is meer dan alleen die ziekte.

Het verandert je lichaam, je hoofd, je werk, je toekomst en soms zelfs je vriendschappen.

Maar het hoeft niet het einde van je verhaal te zijn.

Mijn verhaal gaat in ieder geval door!

Fijn weekend iedereen! Ben jullie allemaal ontzettend dankbaar!

08/08/2026

Kanker is meer dan alleen die ziekte… 🤍 | Deel 1

De titel zegt al waar het over gaat. Ik neem jullie de komen tijd mee in mijn verhaal over Kanker is meer dan alleen die ziekte.

Vaak denken mensen dat je na de laatste chemo of bestraling je leven weer kunt oppakken. Dat alles weer “normaal” wordt.
Was dat maar waar denk ik dan. De werkelijkheid is helaas vaak anders.
Kanker stopt niet als je alle behandelingen achter de rug hebt. Juist dan begint het volgende gevecht.

Iets waar eigenlijk veel te weinig over wordt gesproken. Je krijgt niet alleen te maken met de ziekte zelf, maar ook met alles wat daarna komt.
Werk. Het UWV. Controles. Financiële zorgen. Mentale klappen. Lichamelijke klachten. Onzekerheid. Mensen die langzaam uit je leven verdwijnen.
En geloof mij… dat doet soms net zoveel pijn als de ziekte zelf.
De afgelopen jaren heb ik zelf ervaren hoeveel impact kanker heeft. Niet alleen op je lichaam, maar op je hele leven.

Daarom wil ik de komende tijd iets nieuws doen.
Ik wil jullie meenemen in mijn verhaal. Niet alleen over de kanker zelf, maar juist over alles wat daarna komt.
Niet om medelijden te krijgen. Maar omdat ik hoop dat mensen hierdoor beter begrijpen wat leven na kanker écht betekent.

Misschien herkennen lotgenoten zich hier wel in of gedeeltelijk.

Misschien begrijpen familie, vrienden of collega’s hierdoor beter wat iemand doormaakt.

En misschien zorgt het er wel voor dat we iets liever en begripvoller naar elkaar worden.

Want één ding weet ik inmiddels zeker…

Kanker verandert je leven. Ook als de behandelingen allang voorbij zijn.

———

Korte terugblik op afgelopen week. Het was vooral een lastige week. Ik voelde mij vaak heel erg moe. Verre van fit en veel hoesten. Ik werd soms in de ochtend wakker maar voelde mij dan nog ontzettend moe. Dus vaak halverwege de dag mijn prothese al ingeruild voor een pleister. Gewoon even niks moet alles mag.

Fijn weekend iedereen! Dankbaar dat jullie mij volgen! Dankbaar voor de support. Henk is meer dan alleen een pleister en prothese.

02/08/2026

Zo… De vakantie zit er weer op. ☀️

Afgelopen week ben ik er even lekker tussenuit geweest op de camping. Even een andere omgeving, even tot rust komen en gewoon genieten. Even alles mag en niks moet.

Dat is gelukkig ook gelukt.

Lekker zwemmen in het meer, een rondje op de sup, genieten van de natuur, een dagje naar Orvelte en langs Ellert en Brammert. Maar soms was het ook gewoon heerlijk om met een kop koffie in een stoel te zitten en even helemaal niets te hoeven. Of een lekker borreltje met een hapje. Ook dat hoort er natuurlijk bij.

Natuurlijk heb ik ook weer hardgelopen. De eerste week heb ik drie keer gelopen en de afgelopen week nog twee keer. Niet om snel te zijn, maar gewoon om lekker mijn hoofd leeg te maken. Dat blijft voor mij echt een momentje voor mezelf. Even nergens aan denken en gewoon genieten.

De vakantie begon voor mij niet helemaal zoals ik had gehoopt. Dat weten jullie inmiddels allemaal wel. Maar ondanks dat kijk ik toch met een goed gevoel terug. Mede dankzij jullie. Ik heb zoveel lieve reacties, berichten en nieuwe volgers gekregen. Dat geeft mij echt ontzettend veel positieve energie. Energie om door te gaan met mijn verhaal. Mijn reis naar een betere versie van Henk. Henk die zich niks meer aantrekt van andere mensen. Het gewoon kan negeren.

Morgen begint voor mij het normale leven weer. Op dit moment staat alleen de Zevenheuvelenloop in november op de planning. Maar wie weet wat er de komende tijd nog op mijn pad komt.��Ik ga mij nu ook serieus oriënteren op het vervolg met het zoeken van een baan. Iets leuks in de administratie in combi met andere mensen helpen lijkt mij super leuk. Op de achtergrond spelen wel wat dingen maar mochten jullie iets weten bericht mij gerust. Ik ben in het bezit van MBO 4 administratieve diploma’s. Delen wordt natuurlijk enorm gewaardeerd.

Achter de schermen ben ik ook met een paar leuke dingen bezig. Daar kan ik nu nog niet teveel over zeggen, maar zodra ik meer mag vertellen, horen jullie dat natuurlijk als eerste. 😉

Bedankt dat jullie met mij meeleven. Op naar de volgende avonturen!

26/07/2026

Wauw… ❤️

Ik had nooit verwacht dat mijn verhaal zoveel mensen zou raken.

Daarom wilde ik jullie persoonlijk bedanken.

Niemand krijgt mij klein! Leef vandaag!😍

23/07/2026

En dan sta je met je mond vol tanden…

Afgelopen zondag werd ik geconfronteerd met jeugd die het nodig vond om mij belachelijk te maken. De ene keer kan ik daar beter mee omgaan dan de andere, maar zondag kwam het keihard binnen.

Ik was aan het wandelen, iets wat ik juist weer vaker wil gaan doen. Opeens kwamen er een paar meiden op een fatbike langs. Meiden… Ze vonden het nodig om expres vervelend langs mij te rijden, me gemeen aan te kijken en opmerkingen te maken.

“Je bent vies.”
“Je bent eng.”

Woorden die de hele week door mijn hoofd zijn blijven spoken.

Ik probeer het los te laten, maar het is ook ontzettend confronterend. Waarom krijg ik zulke opmerkingen? Ik heb niemand iets misdaan. Wat had ik dan moeten doen? Weer die pleister dragen? Die levensreddende operatie niet laten doen en er niet meer zijn?

Dat schoot heel even door mijn hoofd. Zo hard kwam het binnen. Ik wilde op dat moment het liefst door de grond zakken.

Daarom wil ik iedereen één ding meegeven: wees lief voor elkaar. We zijn allemaal mensen. Je weet nooit wat iemand heeft meegemaakt of nog iedere dag met zich meedraagt.

Ik ben ontzettend trots dat ik hier nog sta. En alle lieve reacties die ik de afgelopen dagen heb gekregen doen mij ontzettend goed.

En die prothese?

Die blijf ik met trots dragen. ❤️

Hier ben ik. Henk. TEAMHENKIE!

Het leven is te kostbaar om je te verstoppen.

19/07/2026

Je wilt heel graag maar komt dan jezelf tegen

Laat dit vooral een wijze les geweest zijn voor mezelf! Gisteren kwam ik ineens mezelf tegen tijdens het hardlopen. Tijdens het lopen had ik zware benen, buikpijn en kreeg enorme hoofdpijn. Hoofdpijn wat ik normaal gesproken al 24/7 heb maar dan 10 keer erger. Iets waar ik nu nog last van heb.
Ik heb afgelopen weken teveel gevraagd van mijn lichaam betreft het hardlopen. Totaal niet luisterend naar mijn lichaam. Alleen maar bezig met het lopen.

Maar dat ga ik nu anders doen. Ik kreeg advies van iemand en toen ik het las klonk het ook heel logisch. Komende tijd ga ik sowieso iets rustiger aan doen met het lopen. Ik moet ook niet vergeten waar ik vandaan kom. Als je mij een jaar geleden zou vertellen dat ik een halve marathon zou lopen zou ik heel hard lachen. Juist daarom moet ik nu echt naar mijn lichaam luisteren met het lopen.

Afgelopen week deed ik op maandag een herstelloop van 8 kilometer nadat ik zaterdag ervoor 20+ heb gelopen. Allemaal prima. Woensdag deed ik een pittige interval. Ging heel goed en ook heel vlak gelopen. Donderdag ging ik langs de sportfysio. Iets wat mij ook sterker maakt. Maar op vrijdag ging het fout. Ik dacht wel even een snelle 5 te lopen. Dat lukte ook. Erna nog circuittraining. Maar op zaterdag kwam ik mezelf tegen. Ik wou graag 12/14 kilometer lopen. Begin ging nog wel maar ik kwam niet in mijn ritme. Uiteindelijk na ruim 8 kilometer gestopt met rennen en de rest naar huis gewandeld. Ik baalde. Van mezelf vooral. Ik denk dat ik het allemaal wel even kan maar dit gaat op den duur alleen maar blessures en vermoeidheid opleveren. Heb goede tips gekregen waarvoor dank.

Dit moet gewoon een wijze les zijn door altijd goed te luisteren naar je lichaam. Niet wat je allemaal in je hoofd wilt. Komende weken ga ik het iets rustiger aan doen met hardlopen en mij na de zomervakantie richten op het vinden van een leuke baan in de administratieve wereld. Waar ik andere mensen kan helpen maar ook het sociale gedeelte. Ik weet zeker dat dit mij verder gaat helpen.

Ik moest dit gewoon even van mij afschrijven. Misschien hebben jullie er iets aan. Hebben jullie ook ooit zoiets meegemaakt? Herkennen jullie het?

Ik wens jullie een fijne zondag. Komt binnenkort misschien nog wel iets heel leuks aan. Later meer.

Sterker worden begint soms met rust nemen.

Sorry let niet op mijn gezicht op de foto. Ik baalde, voelde mij niet lekker en was moe.

17/07/2026

Ruim 7 jaar geleden veranderde kanker mijn leven voor altijd. Niet alleen van binnen, maar ook aan de buitenkant. Iets waar ik zelf best veel moeite mee heb. Maar vandaag kies ik ervoor om niet meer achterom te kijken, maar vooruit. Mijn uiterlijk veranderde, maar mijn kracht niet. Ik laat los wat niet meer bij mij hoort en leef in het nu.

De afgelopen twee weken waren behoorlijk druk. Dan merk ik pas weer hoeveel energie alles kost. De dagen erna moet ik dat vaak bekopen met minder goede dagen. Dat hoort er helaas bij. Soms is dat frustrerend, maar ik ben vooral dankbaar dat ik deze momenten weer kan meemaken.

Leef vandaag, want morgen is nooit vanzelfsprekend.

Ik wil iedereen bedanken die mijn verhaal blijft volgen, die een berichtje achterlaat, een like geeft of gewoon stilletjes meeleest. Dat betekent echt veel voor mij. Hopelijk laat mijn verhaal zien dat niets vanzelfsprekend is. Geniet van de kleine dingen, van de mensen om je heen en leef in het nu 🤍

Fijn weekend iedereen! Ik kom snel weer met een nieuw verhaal.

12/07/2026

Wie was ik voor het ziek zijn en hoe kwam ik erachter dat ik ziek was?

Allereerst.. Ik werd in 2015 trotse papa van Milan. Iets wat mij momenteel nog steeds in leven houdt. Alles wat ik doe doe ik voor hem. Laatste tijd kan ik ook steeds meer samen met hem doen. Ik ga mee naar zijn voetbal, samen leuke dingen ondernemen en niet te vergeten speciaal naar Pekela rijden om een ijsje te halen.

Ik was voor het ziek zijn ook fulltime aan het werk en maakte vaak overuren of ik begon eerder. Ik had een leuke job als elektromonteur. Haalde ik veel plezier uit. Maar dat wil nu niet meer dus ik hoop iets met mijn diploma’s te kunnen doen in de administratie. Heb MBO-4 afgerond dus gok dat er wel iets leuks is. Maar wil eerst even aantal dingen uitzoeken voor ik echt daar mee bezig ga. Heb wel een aantal openingen gevonden maar mocht jij iets weten? Stuur gerust een privé berichtje.

Ook was ik best sportief al zeg ik het zelf. Ik speelde zowel in de zaal als op het veld in een vriendenteam. Bij zaalvoetbal ga ik nog regelmatig kijken en ook mee met teamuitjes. Iets wat mij ook energie geeft.

Maar ook liep ik ontzettend veel hard. Misschien wel teveel, want elk plekje wat ik over had ging ik hardlopen. Daarom ook zo blij dat ik dat nu weer op heb kunnen pakken. Ik maak elke week weer kleine stapjes. Ik hoop echt weer in de buurt te komen van mijn oude niveau.

Maar toen kwam de klap. Ik boekte geen vooruitgang meer met hardlopen en het werd alleen maar lastiger om te gaan lopen. Ik dacht eerst aan een winterdopje. Maar toen kreeg ik ook de griep en voelde alsof ik een voorhoofdholteontsteking had. Na een tijdje toch maar naar de huisarts. Hij dacht ook een ontsteking. Ik kreeg een antibioticakuur. Dit hielp helaas niet. Het lopen werd alleen maar lastiger en ik sliep slecht. Weer naar de huisarts. Wederom een zwaardere antibioticakuur. Als dit niet zou helpen zou ik doorgestuurd worden. Ik werkte nog steeds door. Uiteindelijk hielp de kuur niet en kreeg ik een doorverwijzing. Ik moest naar een KNO arts. Ik kwam binnen en hij keek in mijn neus. Hij dacht aan een goedaardige poliep. Ik was blij. Ik liep weg maar bedacht ineens dat ik 2 bultjes in mijn nek voelde. Ik liep terug naar de arts, vertelde het en ik zag aan hem dat het wel eens foute boel kon zijn. Hij wou graag een punctie doen en een biopt. Ik kon vrij snel terecht. Ik vond het best spannend. Maar hier kwam niet veel uit. De kno arts besloot om een biopt te nemen uit mijn neus en stuurde het op. Hij dacht nog steeds dat het nog wel goed zou kunnen zijn. Bij voorbaat werd ik al doorverwezen naar het UMCG. Ik ging op internet(niet slim) al zoeken met mijn klachten wat het kon zijn. Ik kwam uit op kanker in mijn bijholte met uitzaaiing in mijn lymfklieren. Op 8 maart 2018 ging ik naar het UMCG. Ik kwam binnen en moest ineens bloed prikken. Toen wist ik eigenlijk al genoeg. Wat ik had opgezocht bleek te kloppen. Ik kwam in een achtbaan terecht. Ik was de hele dag in het ziekenhuis en kreeg allerlei onderzoeken. Ook werd er een afspraak gemaakt voor een MRI. Ze konden er wel iets aan doen maar het zou geen kleine ingreep worden. Ook werd al duidelijk dat ik bestraling en chemo nodig was. Ook bestond er een kans dat ik mijn oog zou kwijtraken.

Dit was het voor nu om het verhaal niet gelijk te groot te maken. Volgende keer ga ik wat dieper in op mijn operatie en wat voor gevolgen dit had.

Voor nu wens ik iedereen nog een fijne zondag. Geniet van nu, morgen is geen zekerheid!

Jullie zijn helden voor mij!🤍

Mocht je nog vragen, ideeën of een samenwerking? Mail mij dan op [email protected]

* foto is van 2016/2017

TeamHenkie

23/08/2026

22/08/2026

15/08/2026

08/08/2026

02/08/2026

26/07/2026

23/07/2026

19/07/2026

17/07/2026

12/07/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen