08/06/2026
Mijn dochter (8jaar) kwam later thuis dan normaal. Ze fietst zelf naar school en op dagen dat ze niet kan spelen ook weer zelf naar huis. Ik verwacht haar altijd rond een bepaalde tijd thuis, maar dit keer was ze 15 minuten later dan dat nog steeds niet thuis. Nu ben ik over het algemeen geen extreem bezorgde ouder, maar dit vond ik toch wel erg lang duren. De gedachte dat er onderweg iets gebeurd zou zijn maakte mij inmiddels toch wel ongerust..
Ik stond op het punt om mijn fiets op te stappen om te gaan kijken waar ze bleef en precies op dat moment deed ze de tuindeur open.
Ik voelde boosheid, want waarom moest ze over dat stukje zo lang doen?!
Ik had 2 opties: vanuit die boosheid het gesprek met haar aangaan, of mezelf eerst kalmeren en dan het gesprek aangaan. Ik koos voor het laatste.
Ik kalmeerde mezelf, en ging toen vanuit nieuwsgierigheid en een open blik het gesprek met haar aan. Ik zei “Ha lieverd, fijn dat je thuis bent, ik ben blij je te zien.” We gaven elkaar een knuffel, en daarna vroeg ik “Je was wel echt een stuk later thuis dan normaal, is alles oke?” “Ja hoor mam, ik ben gewoon moe dus heb wat langzamer gefietst”. Intern voelde ik vooral opluchting dat er niks ergs aan de hand was, en eigenlijk heeft ze ook helemaal niks verkeerd gedaan met iets langzamer dan normaal fietsen.
Ik legde haar uit dat ik ongerust was, want voor hetzelfde geld had ze een ongeluk gehad. Ik gaf aan dat als ze normaal rond een bepaalde tijd thuis is, en ineens is dat een stuk later, dat mij geen fijn gevoel gaf. En dat snapte ze. De volgende dag fietste ze iets sneller naar huis en was ze rond normale tijd thuis, “want ik wilde je niet ongerust maken mama” 🤍
Als ik meteen het gesprek was aangegaan vanuit de boosheid die ik op dat moment voelde, was ik zeer waarschijnlijk de verbinding met haar verloren. Grote kans dat zij zich aangevallen zou voelen, en mogelijk ook onbegrepen zou voelen, en ik vermoed dat ze dan de volgende dag zeker geen rekening met mij had gehouden.
