18/09/2024
Uw Framerunnende reporter Hilma heeft weer voor een persoonlijk en eerlijk wedstrijdverslag gezorgd:
Ik word gewekt door de zon op mijn gezicht, yes race day. Dan denk ik aan gister. Het was een emotionele dag, want de begrafenis van je lievelings tante is een ding. Ook besef ik dat ik op 1 dag 400 km heb gereden. Ik concludeer tja ik ben nog moe. Nou hup er uit en beginnen. Ik ben niet bijgelovig en toch gaat alles in een vaste volgorde en maak ik dezelfde broodjes. Ik check nog of er drinken in mijn tas zit en dan is het toch echt tijd om naar Culemborg te rijden. Natuurlijk ben ik er te vroeg maar dan kan ik rustig ontdekken waar alles is. Gelukkig weer hulp mee voor mijn frame, daar hoef ik mij geen zorgen om te maken. We zitten even in het zonnetje en door het kletsen zakken mijn zenuwen. Een onbekende locatie blijft een mega hindernis. Waar is toch alles, gelukkig komt Nelleke aan, ze vertelt mij waar alles is en waar ik mijn nummer kan halen. Als ik dan eindelijk aan t warm lopen ben voel ik mij goed en het gaat lekker. Ik oefen de start en hoor in mijn hoofd tataktak van Ramon. De tijd wordt handmatig bij gehouden. De mannen gaan bij de finish zitten en dan is toch echt tijd om te beginnen. Door een vrolijke man (sjips zijn naam vergeten) worden we naar onze start begeleidt. Ik ga voor het eerst de 200 doen. Ik vind spannend is toch best een afstand sprinten. Er is geen startschot maar klap met een bord of zo maar dat werkt prima. KLAP als een slak ga ik vooruit, het voelt alsof ik stil sta. Toch kom ik over de finish. Het fijnste is nog wel het juichen en de aanmoediging van het publiek. Ik loop de ronde af en mopper, het ging niet zo lekker als ik op trainen gewend ben. Nou ja het was mijn eerste keer de 200 in wedstrijd verband. Op naar de 100. Ook nu bij de start lijk ik niet vooruit te komen. Als ik over de finish ben ik niet eens zo buiten adem als ik soms ben bij sprintoefeningen op trainen. Het gevoel dat ik dus niet alles heb gegeven gaat in mijn hoofd zitten. Even wat drinken en een broodje, ik blijf in mijn frame en mopper tegen mijn gezelschap. De 60 als laatste ik pep mezelf op al staat huilen mij nader dan het lachen. Ik zou er het liefst de brui aangeven, maar ik hoor de aanmoediging van mijn support. Nou vooruit. KLAP en ik probeer, maar het lijkt wel of ik drijfzand sta, hoe is mij nog onduidelijk maar ik bereik de eindstreep. Als ik weer in mijn stoel zit stuur ik een klaagzang naar Ramon. Dan hoor ik: joh je hebt echt niet slecht gedaan, kijk maar. Ik kijk in de app, wat blijkt op de 100 was ik 2 sec langzamer dan mijn pr en op de 60 maar een seconde. Ik mopper want ik had echt een rot gevoel. Tot Ramon mij terug appt precies wat ik nodig had. Zijn visie op de tijden, de start en wel degelijk vooruitgang. We besloten uit eten te gaan want mijn rotgevoel is onterecht en de vooruitgang moet gevierd. Op naar 28 september, tot dan
De mopperende mopperkont