13/06/2026
De paradox van het samenvallen
Veel therapeutische processen draaien om het leren kennen van jezelf.
Wie ben ik?
Die vraag kan ons klemzetten in een eindeloos onderzoek. Honderden cursussen, trainingen, helingssessies. Alles om maar te kunnen voelen:
Dit ben ik!
Ik blijf trouw aan mezelf!
Ik blijf dicht bij mezelf!
Geeft dat richting? Houvast? Grip? Controle?
Misschien.
Maar het geeft geen vrijheid.
Vrijheid ontstaat pas als je het wazige 'het' durft te laten gebeuren. Op dat moment verdwijnt juist je 'Wie ben ik'. Dan doe jij er als persoon even helemaal niet toe. Je leeft. Je bént er gewoon.
Een bezoeker van mijn StemWerkplaats noemde dit laatst, paradoxaal genoeg:
"Voor het eerst van mijn leven viel ik samen met mezelf."
Wat ik zag gebeuren: ze ging volledig op in de muziek.
Ze ging op. Ook zo'n gekke uitdrukking.
Blijkbaar moeten we de taal in bochten wringen om woorden te vinden voor de ervaring van het 'vrij zijn van jezelf'.
Als de persona zwijgt, ontstaat de echte muziek. Maar hoe geef je dat woorden?
Mijn vraag aan jullie:
Hoe zou jij dat moment benoemen waarop jouw 'Ik' er ineens niet meer toe doet en je volledig opgaat in het moment? Welke woorden horen daar voor jou bij? Deel het hieronder.
