31/08/2026
'Ik voel er niks bij', zei iemand ooit toen ik zong.
Tjonge, dat deed best wel wat met me.
Zei het iets over haar of over mij? Of over ons beide, onze klik, of het ontbreken ervan? Over onze verschillende golflengtes?
Pff, ik kan me er suf over prakkiseren, maar feit is zeker dat ik vroeger probeerde iets te bewerkstelligen als ik zong.
Ja, het moest zeker mooi klinken, en intens, en echt, en ja, ik wilde graag dat het een ander zou raken.
Ik kan je één ding zeggen: als je dit wilt, als dit je doel is, zul je dat niet bereiken. Simpelweg omdat dit een brein-keuze is.
En natuurlijk, ik wéét (en kan dat dus met mijn hoofd aansturen) hoe ik emotioneel kan klinken, welke spieren ik dan moet gebruiken, welke gezichtsuitdrukkingen ik in kan zetten, en hoe de expressie van mijn lichaam eruit kan zien.
Je voelt het he, dan is het een kunstje.
Of Kunst.
Acteurs, actrices, zangers, zangeressen, ze moeten doorvoelen, doorleven, inleven om te overtuigen. En ja, ik voel het dan ook. Dus blijkbaar kan het.
Maar de kern van het verhaal is: kan IK het voelen. Niet of de ander het kan voelen. Kan IK het voelen. Kan IK mijn stem, mijn woorden, mijn muziek voelen.
Eigenlijk is dit laatste alleen nog maar belangrijk voor mij. Kan IK het voelen. Doet MIJN lichaam mee.
Ik ben niet meer bezig met de ander, en hoe ik in de oren of het lichaam van een ander klink.
En juist daarom kan ik voelen.
Lijkt het je heerlijk om niet langer te zingen om iets te bewerkstelligen, maar om te ontdekken wat er gebeurt als je zingt en je lichaam gewoon mee mag doen? Schrijf je dan in voor de Zinderend Zalige Zangreis.
https://www.jolandamulder.com/zinderend-zalige-zang-reis
En wie weet… wat er in het zingen gaat verschuiven, reist daarna misschien vanzelf ook wel mee je leven in.
(afbeelding is een kaart uit mijn kaartendeck De Weter en de Wijze)
