05/09/2026
๐๐๐ญ ๐๐ฅ๐ฌ ๐๐ ๐ฌ๐ฉ๐๐ง๐ง๐ข๐ง๐ ๐๐ข๐ ๐ฃ๐ ๐๐ข๐ฃ ๐ฃ๐ ๐ค๐ข๐ง๐ ๐ณ๐ข๐๐ญ, ๐ง๐ข๐๐ญ ๐๐ฅ๐ฅ๐๐๐ง ๐ฏ๐๐ง ๐ฃ๐ ๐ค๐ข๐ง๐ ๐ข๐ฌ?
Ik weet zelf hoe het is om als kind heel goed aan te voelen hoe het met je ouder gaat.
Mijn vader verloor op jonge leeftijd plotseling zijn moeder. Over dat verlies werd eigenlijk niet meer gesproken. Er was weinig ruimte voor verdriet en verwerking.
Daardoor had mijn vader zich emotioneel steeds meer afgesloten. Als kind begreep ik natuurlijk niet waar dat vandaan kwam, maar ik voelde wรฉl dat hij niet altijd emotioneel beschikbaar was. Ik voelde zijn afstand, zijn spanning en dat er iets onder de oppervlakte speelde.
En ergens ontwikkelde ik het gevoel:
Ik moet iets doen om het voor hem goed te maken.
Ik wilde hem opvrolijken. Geen extra stress veroorzaken. Aanvoelen hoe het met hem ging.
Een stukje van mij was voortdurend afgestemd op mijn vader.
Pas veel later begreep ik dat ik daarmee iets was gaan dragen wat niet van mij was.
Met familieopstellingen heb ik dit kunnen aankijken en loslaten. Niet door mijn vader te veranderen of het verleden anders te maken, maar door mijn eigen plek weer in te nemen:
Ik ben de dochter. Hij is de vader.
En juist daardoor ontstond er meer ruimte om mijn eigen leven te leven, zonder me verantwoordelijk te voelen voor het welzijn van een ander.
Dit inzicht neem ik ook mee in mijn werk met gevoelige kinderen en hun moeders.
Want wat gebeurt er wanneer een kind niet alleen meevoelt met mama, maar zich ook zorgen over haar gaat maken? Wanneer het haar wil opvrolijken, de sfeer in de gaten houdt of steeds wil weten of het wel goed met haar gaat?
Dan kan er iets verschuiven in de ouder-kindrelatie.
In mijn nieuwe artikel vertel ik daar meer over en leg ik uit wat hier vanuit familieopstellingen en systemisch werk onder kan liggen. ๐
Lees mijn artikel op https://hartestraal.nl/https-hartestraal-nl-inzichtgevers/