13/06/2026
Laatst liep ik rond middernacht door het parkje voor ons huis en keek omhoog.
De maan zag ik meteen.
Maar de sterren?
Ik moest ernaar zoeken.
Dat zette me aan het denken.
Onze voorouders leefden onder een hemel vol sterren. Ze zagen iedere nacht hoe klein ze zelf waren en tegelijkertijd hoezeer ze onderdeel uitmaakten van iets groters.
Ze hoefden zich niet verbonden te voelen met de natuur. Ze wisten dat ze er onderdeel van waren.
Wij leven onder kunstlicht. Onze agenda's lopen gewoon door, ongeacht het seizoen.
Misschien verklaart dat wel waarom zoveel mensen het gevoel hebben dat er iets ontbreekt.
We verlangen niet alleen naar rust of naar betekenis. Maar misschien ook wel naar het gevoel dat we ergens thuishoren.
Dat we onderdeel zijn van iets groters dan onze to-do-lijst, ons werk of de drukte van alledag.
Misschien is dat ook waarom de sterrenhemel, een oud bos of de eerste krokussen je soms zo diep kunnen raken.
Ze laten je iets herinneren.
Dat is waarover ik deel hier bij Jaarrond.