09/09/2026
๐๐จ๐ฎ๐ฐ ๐ฐ๐๐๐ซ๐ก๐๐ข๐ ๐ฎ๐ข๐ญ๐ฌ๐ฉ๐ซ๐๐ค๐๐ง
De zon op mijn gezicht, genietend.
En op de achtergrond gebeurt er van alles.
Niet zichtbaar, maar wel aanwezig.
Het irriteert me en kan echt niet.
En ik besluit op te staan.
De keuken wordt gratis opgehaald en verwijderd door twee mannen. De manier waarop de werkgever omgaat met de man naast hem, kan en wil ik niet accepteren.
In de stilte voel je goed wat iets met je doet. Respectloosheid. Onmacht.
Spreken of zwijgen?
En dan iets wat je vaker in het leven tegenkomt: kan ik de situatie veranderen?
Nee.
Maar kies ik er dan voor om te zwijgen of spreek ik mijn waarheid uit?
Ik sta op en geef aan dat de man mag vertrekken als hij zijn gedrag naar de andere man niet verandert.
Hij gaat in verweer. Want het ligt natuurlijk niet aan hem, maar aan de ander.
Dan mag je gaan.
De keuze is aan jou.
Aan mij om bij mijn standpunt te blijven en niet te wankelen.
De ander kun je niet veranderen,
maar de manier waarop jij met iets omgaat wel.
Hoe vaak accepteer jij iets wat je eigenlijk niet kunt verteren?
En wanneer weet je: hier mag ik mijn waarheid uitspreken?
Je waarheid vertellen gaat niet om een discussie te starten of gelijk te halen. Het gaat erom dat je kunt staan voor wat voor jou klopt. ๐ค