11/05/2026
Wanneer er iets gebeurt op het werk van mijn man, erken ik dat dit niet mijn verantwoordelijkheid is.
Ook de emoties en gevolgen die dit voor hem heeft, zijn van hem. Mijn rol als vrouw is om aanwezig te zijn: te luisteren naar zijn verhaal en hem te vragen wat hij van mij nodig heeft.
Ik onderzoek vervolgens of ik hem kan en wil geven wat hij vraagt. Als dat niet zo is, benoem ik dit open en bespreek ik dit met hem.
Ik neem geen verantwoordelijkheid door contact op te nemen met zijn werkgever of door in te grijpen in zaken die tussen hem en zijn werk horen.
Dat zou een overschrijding zijn van mijn grenzen en die van hem. Hij is een volwassen man en heeft de mogelijkheid om zelf zijn positie en behoeften kenbaar te maken.
Wanneer hij ervoor kiest om dat niet te doen, respecteer ik die keuze.
Ik kan dan opnieuw afstemmen wat hij nodig heeft en opnieuw bij mezelf nagaan wat ik daarin wel of niet kan bieden.
Hoe hij vervolgens met de situatie omgaat, ligt bij hem.
Ook wanneer ik zou zien dat de situatie mogelijk schadelijk voor hem is, blijf ik bij mijn eigen verantwoordelijkheid.
Ik sta stil bij wat dit met mij doet en onderzoek welke zorg of begrenzing ik op dat moment voor mezelf nodig heb.
Leiden begint niet bij de strijd aangaan, maar bij afstemming van binnenuit.
Vind jij het moeilijk om te voelen wat jij nodig hebt?
Voel je dat het anders mag? Stuur me een bericht of lees meer via de link in bio.
Voor de persoonlijke workshop heb ik een plekje vrij op woensdag ochtend 3 juni. Is dit iets voor jou?
Een persoonlijke workshop met traumasensitieve, lichaamsgerichte en systemische begeleiding.
Met aandacht, ruimte en veiligheid voor wat zich bij jou aandient op jouw tempo.
Ben jij de persoon die in rust, helderheid en eigen regie willen nemen.
Wil je erbij zijn of iemand cadeau geven? Stuur me een bericht via dm.
🕊 Heleen 🕊