08/12/2021
Als ik mij mweh voel schiet ik vaak naar mijn hoofd. Ik probeer dan de controle terug te pakken door “regels” voor mijzelf te maken. Over “hoe het hoort”. Hoe ik hoor op te voeden. Hoe een werkdag eruit hoort te zien. Hoe een coachgesprek moet verlopen, etc. Hoe meer ik de controle probeer te pakken over deze gedachtes hoe strakker de kronkels in m’n hoofd worden aangetrokken. Waardoor ik verstrikt raak en gedachtes steeds meer verhalen worden. En ik steeds verder verwijderd raak van mijn gevoel, van mijn zijn.
Wat helpt is er mee zijn. Niet er iets mee doen, niet ertegen vechten. Geen oordelen. Geen gedachtes over de gedachtes. Maar er simpelweg mee zijn zonder er verder ook maar iets van te vinden. Het niet proberen vast te pakken maar juist gewoon voorbij te laten stromen.
En naar buiten. Wandelen, uitwaaien, frisse lucht snuiven. Dicht bij de natuur zijn, die mij er altijd aan helpt herinneren dat alles voortdurend veranderd, niets blijft. En zo waaien de kronkels weer uit m’n hoofd💛🙏🏻