11/02/2026
Daar stond ik dan.
Heel mijn leven verzameld in één koffer. Klaar om het huis uit te gaan. Zonder plan. Zonder geld.
Alleen met een diep gevoel dat ik moest vertrekken.
Als Marokkaans meisje, opgegroeid in België, groeide ik op tussen twee werelden, elk met hun eigen regels, verwachtingen en ideeën over hoe ik moest zijn.
Binnen de Marokkaanse tradities, waren er duidelijke verwachtingen over hoe mijn leven eruit hoorde te zien. En voelde het alsof dat script al geschreven was en ik enkel nog mijn rol moest spelen.
Beter passen.
De regels volgen.
Niet te veel afwijken.
Want wat zouden anderen anders denken?
Dus leerde ik mezelf aanpassen. Aan verwachtingen. Aan tradities. Aan wat aanvaardbaar was voor de buitenwereld.
Ik deed zo hard mijn best om het goed te doen voor iedereen, maar voelde me nergens echt volledig op mijn plek.
Thuis was ik te eigenzinnig. Buiten net te voorzichtig.
En in dat constante aanpassen verloor ik stukje bij beetje mezelf, en ik niet eens wist wat mijn lievelingskleur was, wat ik wilde of wie ik was.
Ik kon niet uitleggen wat mijn plan was.
Het enige wat ik wist, was dat ik moest vertrekken om opnieuw adem te kunnen halen.
Als Marokkaans meisje, ongetrouwd, zonder inkomen en nog op school, was dat geen vanzelfsprekende keuze.
Maar mijn verlangen naar vrijheid was groter dan mijn angst voor het onbekende.
Een pad vol uitdagingen, en toch ben ik nog elke dag dankbaar dat die jongere versie van mezelf moedig genoeg was om te luisteren naar zichzelf in plaats van de ruis om haar heen.
Negeer die stille stem in jezelf niet.
Want ook jouw energie en levensvreugde zijn niet gemaakt om klein te blijven.
Je mag je eigen plek innemen, op jouw manier.